Officiële post 17 juni 2008
.. en niet alleen als het leuk is.
Alsof het gister was dat ik een logje typte over mijn tienjarig jubileum. Hoeveel er wel niet in die tien jaar gebeurd is. Maar het leven vraagt geen tien jaar, een fractie van een seconde is genoeg om je wereld volledig op zijn kop te zetten.
Het is vandaag alweer een half jaar geleden dat het slechtste scenario ooit in mijn leven plaatsvond. Minstens honderdduizend tranen verder, gevoelswaarde tien jaar ouder, geen idee in welke psychologische fase ik me bevind of hoor te bevinden ( psychologische fases me ass!) en soms geen flauw idee hoe ik me bij sommige mensen moet gedragen. Wat wil men van me zien? Heb ik een slechte dag: moet ik lachen. Lach ik, zie ik bestraffende blikken. Weten die blikken veel dat dat plezier bij thuiskomst zich tegen me keert, omdat er niemand is die vraagt hoe het was, of iemand zich wel gedragen heeft. Niemand die bepaalde frustraties snapt, geen complottheoriexc3xabn, niet even lekker zeiken over stomme piemels.
Net zo min als dat die blikken weten dat ik zowat elke dag nog wel iets heb, waarvan ik denk: " Oeh, dat moet ik straks nog even vertellen." Waarna ik weer ruw uit mijn gedachten wordt verstoord, dat ik haar alleen nog maar meer mis en als ik geluk heb: ben ik maar vijf minuten van slag.
Ik haat clichxc3xa9s, maar kom er wel achter dat ze waar zijn: In slechte tijden kom je er wel achter aan wie je wel wat hebt en aan wie totaal niet. En ja, hoe hard het ook is, sommige mensen stellen je toch best teleur. Ik vraag me af waarom ik aan bepaalde mensen ooit energie verspild heb? Ik weet zeker dat ik ze om kleinere dingen meer aandacht heb gegeven en dingen heb gedaan, dan ik nu terug krijg.
Ik ontdek hoe egocentrisch de mens eigenlijk is. Als ik dan iets zeg, weten sommige mensen het verhaal nog zo te draaien dat het nog om hen draait. Dan haat ik mezelf weer, omdat ik het allereerst gewoon laat gebeuren en met een lieve glimlach denk: 'Ja, jij hebt xc3xa9cht problemen' en daar word ik dan ook echt niet aardiger van. In een goede bui hoor ik mezelf dan ontzettend sarcastische antwoorden geven. Of ik spreek later iemand anders en dan krijgt die het over zich heen. En ik wxc3xadl niet tegen andere mensen klagen. Ik weet dat er xc3xa9xc3xa9n iemand is, die nu trots gaat zijn en me een staande ovatie geeft als ik zeg: 'Ik moet gewoon egoxc3xafstischer gaan leven' Lekker andere mensen onderbreken in plaats van andersom, dat soort dingen. En nu gaat diegene dan ook weer teleurgesteld zitten, want we weten allebei: Dat kan ik niet! Maar het lijkt me stiekem wel heerlijk, dat het alleen maar draait om: Ikke, ikke, ikke!
Of zij die geweldige verhalen hebben... Aan mij hoef je geen verantwoording af te leggen over je gedrag. Als je je eigen bullshit gelooft: Heel mooi! Maar voor mij hoeft het echt niet!
Zoals ik zeg: Ik wil niet klagen. Goddank gebeuren er ook goede dingen. Zijn er mensen die je verbazen, die je verrassen. Er zijn mensen waarvan ik eigenlijk helemaal niets had verwacht of niets van verdien, maar die wel net even dat goede weten te zeggen, die precies weten wat ik bedoel of voel. Mensen die ik in een gouden kooitje wil zetten en niet kan, wil, mag verliezen.
Het was echt de meestkloterigste manier om er achter te komen, nog steeds overal chaos om me heen, maar mijn omgeving heb ik in ieder geval wel kunnen categoriseren. Nu de rest van mijn leven nog.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten