Java eiland

Officiële post 24 juni 2010

Een paar maanden geleden hoorde ik dat er weer een Java-eilandoptreden aan zat te komen met de mannen van Van Dik Hout , Acda en de Munnik en De Dijk aangevuld met Ellen ten Damme . En ja, stiekem ben ik gewoon omgekocht, dus dat kaartje lag al vrij snel in huis.

Zondag pikte ik Renaat op. Hartstikke gezellig in de auto. Filenieuws meldde een file van 11 km. Dus wij via de alternatieve route. Nou, hartstikke leuk, haha.. Dat wijüberhaupt bij de juiste parkeerplaats aankwamen, was een wonder...;)

Bij Javaeiland aangekomen, zagen we niet veel later Chantal . Feestje was al compleet. Om zeven uur kwam Ellen op. Ja, ik vind haar leuk. Volgens mij viel ze er meteen in met Ik hoop dat het slecht met je gaat en daarna speelde ze Ik moet nog zoveel leren wat ik zelf wel een heel erg mooi liedje vind.
Na Ellen kwamen de mannen van VDH het podium op. Ze begonnen met twee nieuwe nummers. Eéntje was heel danserig en de tweede is nu al een beetje mijn favo. Zo mooi. Het wordt nog wel eens wat met die mannen...;) Daarna volgden alleen maar oudjes, vonden de meeste mensen om mij heen niet zo heel erg. Vrij goede gesprekken gehad en ik geloof dat dat ik dankzij een communicatiestoornis mensen ook nog wel aardig verbaasd heb, haha... Ja... nou ja, dat moet dan maar he... Thomas en Paul kwamen even voorbij voor een Zij maakt het verschil-letje

Daarna was het tijd voor Thomas en Paul. Die hakten er meteen goed in met Morgen is ze weg, wat een heerlijk nummer en vervolgens Ren Lenny Ren. Nou, die kwamen dus binnen. Natuurlijk waren ze weer helemaal superdepupermega goed. Hallo, het zijn Thomas en Paul. Ik vond zelf de versie van Als je bij me weggaat, wel heel erg mooi. Martin en Sendroni kwamen nog even voorbij voor een Mijn houten hart. Ja, Giet was best wel weer verliefd. Zucht...

De Dijk kwam spelen, was ook erg goed. Vond de man van de tijd ook. Die trok er ineens zomaar even wat stekkertjes uit en was er geen Huub meer te horen. Was wel een erg bijzondere actie, moet ik zeggen.

Na de tijd nog even met Ellen gekletst, haha. En mijn motto voor de terugweg was: Al staat er 15 km file: ik ga er dwars doorheen!

Het was weer een zeer geslaagd feestje, daarop het asfalt...;) Ja, dat asfalt had ik ook niet verwacht!