En daar was ineens die theatertour. Oj... Dus nu mocht ie dan mee. Hoewel hij graag iedereen vertelt dat hij mee moest, wat natuurlijk ook wel waar is. Ik heb werkelijk overal mee gedreigd. Zo ben ik.
Nu heeft mijn lief het idee dat ik een übersupermegagroupie ben, dat ik me echt misdraag en de avonden eindigen ergens hangend in een lamp. U snapt: de verwachtingen waren hoog gespannen.
Gisteravond reden we richting Hengelo, nadat ik hem natuurlijk aangelijnd had. Mocht ie zich last minute hebben willen bedenken, wat ik me zou kunnen voorstellen. Hij had gistermiddag namelijk een licht hysterisch wijf tegenover zich zitten. In het kader van voorbereiding YouTubete ie wat én noemde nét het verkeerde nummer. Schattig als ik ben, riep ik:"Nee!! Die mag je niet opzetten!"Ik was al in tranen, voordat er maar één noot geklonken had.
Het was een raar jaar, ik was nog niet bij VDH geweest, dan liet ik mijn lief ook nog in mijn bubbel toe, dus ja: ik was wel enigszins licht gespannen, met name door het feit dat ik niet wist wat de setlist zou gaan brengen.
Mocht je nog gaan, je kunt gerust doorlezen; ik zal qua setlist niets verklappen.
De show begon met Martin, Dave en een nummer dat ik niet verwachtte, een heel lief liedje. Een lief liedje met dat ene zinnetje... Zo'n zinnetje die ik dit jaar op meerdere manieren zou kunnen beantwoorden.
Er kwamen meerdere nummers voorbij, die ik echt niet verwacht had, maar waarvan ik het zó superleuk vind dat ze gespeeld worden.
Wat ook wel erg tof is, is dat Louis niet het hele optreden verstopt zit achter het drumstel, maar meer dan eens even van zijn vertrouwde plekkie komt.
Het gevreesde nummer werd niet gespeeld, dus de zestien pakjes zakdoeken kunnen weer opgeborgen worden. Heb echt maar een heel klein traantje gelaten ( oke, misschien drie meer ofzo, maar who's counting?)
Ik heb het geluk dat ik over een paar maanden nog een keer mag, de setliststress is er af, dus dan wordt het volop genieten!
Na de tijd nog even lekker wat gedronken. Ineens hoorden we iemand vragen: "Wat vond jij nou het leukste?" Dus lief en ik keken elkaar aan en met éénhonderdste seconde is hij net iets sneller met deze vraag aan mij, dan ik aan hem. Hij excuseerde zich nog met:"Ik weet niet hoe alle nummers heten" Ik eerst flink aan het denken wat ik het leukste vond. "Oooh, heette dat nummer zo?" Tja... voor een übersupermegagroupie krijgt hij écht heel weinig VDH te horen. "En nu jij, wat vond jij het leukste?" Hij had al een geweldig lieve opmerking gemaakt daar aan de bar, maar toen kwam op deze vraag zijn antwoord en.... noh.. dit had ik zelfs niet kunnen verzinnen. Hoe krijg je Giet stil? Ik denk dat ik hem voorlopig echt nog wel even houd. ( En in de auto maakte ie nog even een opmerking, waardoor ik weet: die wordt voorlopig niet door de bliksem getroffen... ;-))
Ik ben dus best wel lyrisch over de show.
En mijn lief? Die heb ik geloof ik zover dat het übersupergedeelte van het megagroupie zijn er bijna af is. En ik denk dat ie vooral heel opgelucht was dat ie geen emotioneel wrakje mee naar huis kreeg. Dat nummer luistert ie maar een keer in zijn eentje, dan snapt ie vast dat ik het niet zo goed droog kan houden (helemaal niet met hem naast me)
