Ik denk dat het een maand of twee geleden was dat ik heel enthousiast een berichtje stuurde naar Renaat over een Van Morrissontribute. Net toen ze antwoordde: "Jaaa, gaan we heen" en ik terugstuurde:" Leukleuk, heb er sin an" bedacht ik me: Ik kan die dag helemaal niet. De andere data dat het nog enigszins in de buurt was, kon ik ook niet. Jammerdebammer, dikke vette pech, maar helaas.... Op de een of andere manier viel er ook wel meteen een soort last van me af, want ja... Je moet jezelf soms gewoon niet in bepaalde situaties brengen...
En toen kreeg ik een smsje: "Giet, Paul staat met een Van Morrissontribute hier om de hoek. Ga je mee?" Ja... ik kreeg een herkansing en ik had al gehoord dat het erg leuk was ( zijn die tributes eigenlijk allemaal wel, tot nu toe dan) dus.... Ik bestelde een kaartje en stapte zondag in de trein naar Den Haag. Daar aangekomen dacht ik nog: Huh? Hier kwam ik de vorige keer niet uit. Logisch nadenken helpt ieder mens en ja hoor... stond toch op de goede plek te wachten. En te wachten. En te wachten....;) Giet in twijfel, stond toch wel op het goede station, straks staan zij op Centraal. Maar even een telefoontje naar Jo. "Ik ben er, hoor" "Als het goed is, moet Marnix er wel ergens staan. Ik bel hem ff." En alsnel kwam ie er aangelopen. Ja, hij stond netjes in de centrale hal te wachten, maar ja... daar was ik dus niet uitgekomen. Gezellig gekletst in de auto, ook gegaapt in de auto ( hee, ik kwam uit een slaapdienst!) "We gooien er zo een bak koffie in." Vond ik een goed idee. " Je hebt maandag wat gemist." Ik zat dus nog in het koffiegesprek en vroeg: " Wat dan? Is jouw Senseoapparaat ook ontploft?" Ik houd wel van een beetje sensatie, dus ja... Ik zag een vage blik bij Marnix. Maandag? Maandag? O ja, tweede Paasdag ( helemaal lullig als je Senseo er dan mee kapt...;)) O jaaaaa.... Blof! Dus gezellig over Blof gekletst ( nou ja, toen we weer bijgekomen waren van mijn briljante vraag) Alsnel waren we bij Marnix en Jo. Wat gedronken en langzaam richting Zoetermeer gegaan.
Errug lekker gegeten. Giet dacht: "Doe eens gek, we nemen gamba's!" Mijn publiek alvast gewaarschuwd,maar die mensen kennen types als Giet, de gamba's waren al gepeld..:)
Na het eten naar De Boerderij gereden. " Waarom heet dit dan de boerderij?" "Nou, dat komt zo..." Ik moet zeggen dat ik het ook anders verwacht had, maar dat komt misschien ook wel, omdat ik wel eens oude foto's heb gezien en ik denk dat dit gewoon de nieuwbouwversie is.
Om iets over half negen (?) kwamen de mannen op: Bartel Bartels, Paul de Munnik ( dubbel woehoe) Dave Rensmaag, Patrick van Herrikhuizen, Stephan van der Meijden, Jan Kooper en mister J ( ja, zo heet ie nie natuurlijk, was ie met Joey of Jody of ik weet het niet, iets J-erigs in ieder geval, hij was wel errug goed!!) Moet eerst mijn excuses aanbieden. Ik keek niet boos, ik keek in het licht!!! Dat was fel, hoor!!!
Ze begonnen met Caravan en na een nummer of vijf mocht Paul ook gitaar spelen. Nou.... zingen kan ie wel, die man. Maar of het nou verstandig is dat ie de gitaar hanteert....;) Gelukkig was meneer Rensmaag er, die hielp hem wel. Die meteen na dat nummer ook als gitaarroadie mocht fungeren, omdat meneer De Munnik het nodig achtte om de snaar te breken. Hahaha...
Dan sta je daar te genieten van de meneer met de prachtige stem en jezelf een beetje goed te houden, omdat... nou ja... Omdat ik niet tegen iedereen even bestendig ben, laten we het daar maar op houden.... En dreunt er door je hoofd verdorie maar één zin van die meneer met zijn mooie stem. Denk aan lammetjes in de wei. Ineens besef je je dat je toch echt wel meer van Van Morrisson kent. Je hoort de eerste tonen van Have I told you lately... En dan breekt men niet alleen een snaar, maar ook een Gietje. *slik* Daarna speelden ze het altijd prachtige Moondance.
Ze sloten af met Gloria. Die werd er wel eens even goed ingeknald, zeg. Zo... had mijn haar nie hoeven föhnen...:) Misschien moet iemand meneer De Munnik maar vertellen dat ie zijn carriere als gitarist nog maar even in de ijskast moet zetten, want ja hoor, daar ging weer een snaar. Daarentegen is ie wel een errug goede muzikant, hoor. Zéér rock 'n roll! Maar het beste/ leukste waren de koperblazers. Die zijn écht geweldig en die kunnen ook alles. Sax, dwarsfluit, sambabal, tamboerijn en hebben het choreografische vermogen waar Penny de Jager een puntje aan kan zuigen. Ik houd wel van die danspasjes!!!
Nog wat nagedronken, naar huis gereden, de mooie foto's gecheckt en maar eens gaan slapen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten