Erwin en VDH

Eigenlijk was ik er op ingesteld:"Ik heb een slaapdienst, jammerdebammer, het feestje gaat niet door." Maar ja... Vorige week werkte ik ineens een heel weekend, omdat ik gewoon te lief ben ( egotripper! Nee hoor, want het is de afgelopen maanden écht gebleken) Dus ik dropte: "Ik werk nu wel, kan iemand dan volgende week mijn slaapdienst draaien?" Ik hield een slag om de arm, maar gelukkig: Mijn dienst werd opgelost.

Zo reden Hanneke en ik gister naar Balkbrug ( en nee: we gaan het niet over dat kruispunt hebben!) voor een kleine trip down memory lane. De combinatie Erwin Nijhoff en Van Dik Hout staat toch wel gelijk aan een middagje in april 2001. Het rookvrije concert! Eerst een fan... ja... clubdag kunnen we er niet van maken, meeting?? Fanachtig iets. Daar waar men zei:"Natuurlijk! Ik dacht dat je het nooit zou vragen. Je lijkt wel een popsterretje!" Ik ga nog blozen en daar waar ik heel stoer aan een bandlid vroeg:"Mag ik met je op de foto?" (niet dat dat nodig was, want 'op de foto' stond gepland. Maar ja... voor hetzelfde geld dacht ie:"Neuj, met jou ga ik niet op de foto!")  Dat mocht. Ik deed een innerlijk vreugdedansje om te vieren dat ik zo stoer was om dat te vragen en ik hoor een ander bandlid vrolijk zeggen: " Zullen we met ons drieën gaan?" Dát was niet de bedoeling!!! Dus ik toverde een soort glimlach te voorschijn, knikte en zei: " Ja... leuk" ( klein liegebrokje was ik ook, he) Dit moment had een teken moeten zijn, want eigenlijk hadden we voor die middag nog grootse plannen ( voor mij) Maar toen brak er toch een... zwart klinkt wel hééééél dramatisch,maar grijs... heel donkergrijze periode aan. Zou ik in mijn levenslooppanorama een VDHlijn heb, ging ie daar naar beneden. Die middag gaf ik het nog een positieve wending, maar... *zucht*... een optreden later zou een grote lieverd me vertellen hoe het echt zat. Hoh!
Die middag was hoe dan ook leuk, pak de videobanden er nog maar eens bij.

Bij binnenkomst was onze avond eigenlijk al geslaagd. Takens is lichtelijk veranderd. Terwijl wij even keken of we links of rechts om hoorden te gaan, vroeg een vriendelijk persoon: "Jullie komen voor de artiesten?" Ik werd daar gewoon een beetje door overvallen en kreeg een soort TROS Muziekfeest op het plein gevoel. Ik zeek bijna in mijn broek, liep de kassa straal voorbij. De toon was weer gezet.

Voor Erwin heb ik een wel een beetje een zwak, niet alleen omdat ie ooit eens een liedje voor me zong. Hij zal het niet meer weten, ik wel. De één na laatste keer dat ik Erwin zag, laat zich misschien wel het best omschrijven door iets wat Thomas en Paul ooit in hun voorstelling zeiden: ".. en dat je weet als je er naar kijkt,dat dat de laatste keer is dat ze ooit samen zullen spelen. Maar dat je tegelijk weet dat The Beatles dat nog niet weten." Zo'n avond waarvan je hoopt dat je alle herinneringen nog heel lang mag koesteren. Dus ik vond het best een beetje spannend om hem weer te zien.

Hij begon al meteen erg lekker met The River van Bruce Springsteen. Gevolgd door zijn eigen You still think... Blijft toch wel een heel erg goed nummer. Onder andere I won't give up van Jason Mraz en Nights in white satin kwamen voorbij. Echt slecht, weet gewoon ff verder niet meer wat hij speelde. Ik vond het echt heel erg te gek om hem weer te zien spelen!

 

 

 

 



Er werden even wat ploaties droait... ;-) en de grote 'blijf-Hanneke-en-Giet-maar-verbazen-show' werd opgevoerd.
Daarna was het de beurt aan de mannen van Van Dik Hout.
*Laarzen aan mijn voeten
* Straks is het te laat ( hee, da's mijn liedje... toch???? *proest*)
* Lieg niet meer
* Alles of niets ( gewoon eens zoals het ook op de setlist stond, hahaha, niet ergens tussendoor gesneakt... ;-))
*Stap voor stap
* Mijn houten hart
* Nu het licht weer schijnt ( Ik word hier zo blij van en ik besloot: Hanneke, neem jij nu even Dennis'rol op je)
* Stil in mij
* Meer dan een ander
* Zij maakt het verschil
* Pijn ( dat je een prachtnummer al tig keer hebt gehoord en zo ineens hoor je het nummer heel anders, maf is dat, he?)
* Tot jij mijn liefde voelt

De mannen waren nog niet af, of de dj begon al te 'We want more'-en. We mochten nog even helemaal blij worden van Gun me wel je tranen en met Laat het los werd er afscheid genomen.
Na een kleine zwaaisessie nog even een 'hoi'momentje gedaan en toen Takens maar verlaten. Het was namelijk niet heel erg vroeg meer en had er al een megadag opzitten.

Namens Hanneke durf ik wel ( en mag ik ook gewoon) zeggen dat het wel weer een heel erg te gekke avond was.