Afscheidsoptreden...:-(

Officiële post 16 december 2012

Eigenlijk weet ik niet zo heel erg goed waar ik in geloof: toeval... het lot... iets van bovenaf? Wat ik wel weet, is dat dingen soms ineens samen lijken te komen. Exact vijf jaar geleden typte ik namelijk ook een log(je?) over een optreden van deze mannen. Dat we dat optreden, dat weekend, de dingen om ons heen meer hadden moeten koesteren. Dat er een nieuwe band, nieuwe herinneringen, nieuwe boeken zouden worden geschreven, dat wisten we toen nog niet.
Nu kunnen we om feiten heen draaien, maar... Was ik nooit naar dat ene bandje gegaan, had hij nooit bij/ voor/ met datzelfde bandje gewerkt, acht ik de kans vrij klein dat ik ooit van Paperplane gehoord zou hebbe, laat staan naar een optreden was geweest. Maar waren hun optredens geen feestje om naar te kijken, waren de andere mannen horken geweest, dan... Zou één... wellicht twee... Misschien drie optredens de limiet zijn geweest. Dat ik dan een tijdlang begroet werd met:" Hee, jij bent dat VDHmeisje" namen we dan maar voor lief. (Inmiddels zijn de tijden gekeerd, ben ik dit jaar vaker bij PP geweest dan dat andere bandje)
Dus als zo'n band, die mannen, langzaam je hart zijn binnen gekropen en je leest dat één van hen nog maar een paar optredens zal mee drummen, dan is de keuze om bij zijn laatste optreden te zijn vrij snel gemaakt.
Dus gister gingen Wen en ik die kant op. Eerst even lekker rustig aan gedaan in het hotel. Taxi geregeld, kon niet mis gaan. Dus rond half tien werden we opgepikt en naar Uitgeest gebracht ( hadden gewoon echt kunnen fietsen! Volgende keer bij beter weer...;-)) Bij De Balken leuke, mooie, grappige én lieve gesprekken gehad.
De eerste set begon met One way wind, gevolgd door Don't stop ( errug fijn om die weer eens te horen!!) Get back, Paper plane, Caroline, Down, down, Roll over lay down, Needles and pins, Knock on wood, Jet airliner, Hard days night, Softer ride, Alright, alright, Reason for living, Bad boy for love, Man, I feel like a woman, The Oriëntal, Up around bend, Echte vrienden. Kortom: Mooie, lange eerste set! ( ik dacht: ik bespaar het jullie eens om achter elk nummer te zijn hoe nice het is!)
Inmiddels was het ook lekker druk geworden. Even een pauze en door met set twee. Hey Jude, Wooly Bully, Wat zullen we drinken ( ik hoef niet meer te dreigen, he... die hebben jullie nu allemaal, of in ieder geval allemaal minstens 34 keer bekeken op You tube, toch?) Leaving on a jetplane ( dik kippenvelmoment!) Opzij, Rivers of Babylon, How do you do, I'm a believer, I got a feeling, Maas & Waal/ Leef, 500 miles, Zing, vecht.. ( zie: tussenhaakjes Wat zullen we drinken)
Zonder toegift vertrekken zou natuurlijk niet kunnen, niet mógen zelfs. Sweet Caroline, Bonnie, Roadhouse Blues, Standby me, Rockin'all over the world en The opera
Giet, ga je ons nu blij maken dat er al ergens foto's zijn, aangezien je die setlist weer weet te publiceren? Nee *gniffel* ik begin echt steeds meer échte fan-trekjes te krijgen. Ik heb gewoon -met toestemming- de setlist mee gejat Bijna met handtekening ook nog! Soms moet je gewoon iets materieels hebben om je er later weer aan te herinneren dat dit een avond om te koesteren is geweest. ( en als dat kan met 2 A4-tjes...)
En ja... Daar kwam dan toch dat moment van afscheid nemen.. Momenten die je wilt uitstellen, maar waar je toch niet onderuit kan. Normaal is het dan: 'Tot de volgende keer." Maar....
Eigenlijk geloof ik wel in: "Tot de volgende keer." Het is eerder voor gekomen dat mensen op de ene plek verdwijnen en je ze ineens tegenkomt op een plek waar je ze niet verwacht. Of het dan toeval is, het lot, iets van bovenaf.. Harry komt vast wel ergens zomaar onverwacht op mijn pad voorbij.
Dus... Hee Harry, tot de volgende keer, he! Doei doei!