Dus zo werd ik gister opgepikt door Wen, die nog heel schattig zei, duidend op het weer:"Giet, dit is mijn schuld, he?" Ik houd van mensen met dat soort uitspraken, ein-de-lijk krijg ik eens niet de schuld. " Ja.. dit is jouw schuld. Ik had het ook anders bedacht: slippertjes, jurkje... " Het is dat ik geen skipak heb,maar ik zou gister in staat zijn geweest om het te hebben aangetrokken.
In Losser de auto mooi geparkeerd en via het bos kwamen we bij het openluchttheater uit. Wauw!! Wat een supermooie locatie! Echt prachtig. Stom he, dat je zulke mooie dingen in de buurt kunt hebben zonder dat te weten. Simona was al aanwezig en had een leuk plekkie uitgezocht. Lekker met haar staan kletsen. Wen werd nog even, geheel terecht overigens, gevraagd naar wie haar favo was. Dat hoofd van Wen, legendarisch. Gelukkig had ze mij bij zich en praat ik haar wel een goede smaak aan... ;-)
Waarna ik dus de vraag kreeg: "Vind jij die écht het leukst?" Tó-tá-le verbazing aan mijn kant. Blijkbaar ben ik dus wel heel goed in het verbergen van mijn favo.. Maar ja, ik vind ze dan ook allemaal even lief en aardig en leuk en grappig en.. Nee, da's niet waar, even grappig niet, dat kan nou eenmaal niet.
Het voorprogramma was Stage5. Ze begonnen met Wicked ways van Waylon. Dan krijg je van mij al reservepunten. Het was ook wel een beetje het soort muziek dat ze speelden. Relight my fire, Hey van Waylon, Avicii kwam nog voorbij, Flo Rida... Daar hoopten wij nog op een soort Lange Frans moment. Ik was er op gekleed( en ik zei deze week nog dat ik écht een goede Lange Frans zou zijn), er was vast iemand in het publiek met een gouden legging in de tas ( ja, je moet je basicjes wel bij de hand hebben), zodat Wen Glennis zou kunnen zijn, maar helaas... ons 'moment of fame' werd ons weer door de neus geboord. Waar normaal voorprogramma's een stuk of acht nummers deden, deden zij een volledige set. Mét Rain down on me!!!! Top!
Podium werd klaargemaakt voor VDH. Men had daar dus een beamer hangen. Op een scherm werd geprojecteerd door wie de avond mede mogelijk werd gemaakt. En gewoon bijna gelijktijdig kijken Wen en ik elkaar aan en beginnen keihard te lachen. We hadden niet veel met Losser, maar we komen terug. En ik maak niet vaak reclame op mijn log, maar nu maak ik een uitzondering: Snackbar De Tuffel!! Ik vind het de meestbriljante naam voor een snackbar ever. Kan natuurlijk ook komen, omdat tuffels ons al heel wat leuke momenten hebben opgeleverd.
Podium was helemaal klaar voor de mannen van VDH. Eerst nog even een muziekje om de spanning op te bouwen. Nu hebben die mannen dus dit jaar werkelijk waar een schitterend album afgeleverd, maar.. op de één of andere manier zal 2014 VDHtechnisch gezien niet het jaar van Alles wat naar boven drijft worden, maar het jaar van de snor... Zonde hoor! Maar goed... Die mannen komen op en Sandro heeft een baard!!! We kunnen ons hoofd schudden, maar we kunnen hem ook plaatsen in het bakje: Sinterklaas en Piet Veerman. Want ja... noem eens vijf mannen die een baard kunnen hebben, behalve Piet Veerman en Sinterklaas? Nou... Sandro is officieel toegevoegd. ( Oeh... is dit misschien stiekem een bekentenis dat San de favo van Giet is? Hmmm.. hij heeft dit jaar wel bewezen legendarisch grappig te zijn. Ik krijg spontaan weer een lachstuip. Ach, zet maar gewoon een plusje bij zijn naam)
Laarzen aan mijn voeten opende het optreden. Nice!!! Gevolgd door Straks is het te laat. "Hee Wen, moet je horen wat ie zingt" *gniffel* en hij zong het gister gewoon twee(!!!) keer *gniffel gniffel* Miste Dennis wel een beetje: "Jalalalaaa, wat zingt ie nou dan?"
Toen wilde Dave dus héél graag al Alles of niets spelen. Beetje stom van de rest van de band dat zij dat niet wilden. Beetje flexibiliteit is niet erg hoor... ;-)
Dus eerst werd Lieg niet meer gespeeld en daarna mocht Alles of niets dan écht gespeeld worden.
Stap voor stap, Mijn Houten hart, Nu het licht weer schijnt op mij ( daar word ik nou echt blij van!) Iemand die me op komt halen, De stilte valt zo hard, especially speciaal voor Losser, omdat het droog was. ( ja... zo hadden sommige bandleden megaregenbuien onderweg, terwijl het bij anderen nog wel enigszins mee viel, hahah) werd Formidabel gespeeld. Doet ie anders nooit! Stil in mij,Meer dan een ander, Zij maakt het verschil, Pijn en tot slot Tot jij mijn liefde voelt.
Maar natuurlijk vertrokken ze niet zonder een toegift! Ik denk dat Losser zó leuk werd bevonden dat er gewoon een extra liedje tussendoor werd gegooid en extra liedje werd meer dan gewaardeerd: Zoet en zacht.. in eerste instantie met alleen Martin, Sandro en Louis. De rest viel er heerlijk bij in. Echt een heerlijke versie! Zulke extraatjes mogen altijd.
Werd opgevolgd door nog een heel erg fijn nummer... Martin vond het eerst nog even nodig om Dave te pesten. Tssss.. echt niet aardig, hoor! Eerst gebruik van hem maken, omdat jezelf niet meer weet wanneer je op Lowlands stond. Geheel andere manier van tijdsbeleving, hahaha... En hem dan vervolgens voor het blok zetten door te moeten voorzingen. Oh.. vink zielig! (noteer maar wat minpuntjes) Hahahaha.. Maar hee... Het voorzingen ging helemaal goed! Geef die man meer zang! Gun me wel je tranen
Laat het los sloot de boel af.
Dus ik deed even een goede poging om de setlist te fotograferen, want.. ja.. vanaf Stil in mij kreeg ik weinig mee... Bleek dus nog een fantastisch muzikant op het podium te staan. Wen kreeg een dikke elleboogstoot. "Kijk... Pharrel!!" Ik heb Wen niet een nieuw trauma bezorgd, hoor. Maar er liepen vriendelijke mensen op het podium en kreeg ik zomaar de setlist. En ja.. als we dan toch bezig zijn, doe me de tekst van Formidabel dan ook maar. Ik zal niets zeggen over mensen die de tekst niet kennen, ken hem zelf ook niet. Maar ik beloof verbetering... ;-) Hoewel... Wen heeft het nummer wel lichtelijk voor mij verpest.. Ik zeg verder niets,maar...
Nog even heel hard moeten lachen om uit de hand gelopen grappen. En sinds twee weken weet ik dus dat als je dingen in een bepaald dialect zegt dat dan alles helemaal blijkt te kloppen...
Even nog een 'hoi' moment gedaan. Want ja... dat had ik op de ZC niet gedaan en ik wil toch niet op de zwarte lijst belanden... ;-)
Tja... en toen liepen we dat theater uit. En toen????? We waren via het bos gekomen,maar hoe kwamen we weer bij de auto? Wáár was dat pad?? Nu zagen we een lief oud mannetje, dus dan bedenk ik me ook niets en vraag hem of we de goede kant opgaan. Nou, nee.. allesbehalve dat. Lief oud mannetje moest toch die kant op en we mochten wel mee... Hier kan ik nog een hele log op zich aanwijden... doe ik niet. Maar och... Je zou bijna smelten.
En deze avond bleek maar weer eens wat de kracht van, vooral live, muziek is... Het ene moment komt een nummer zó binnen dat de tranen over je wangen rollen en een volgend moment sta je met een enorme glimlach naar hetzelfde nummer te luisteren. Blijft een bijzondere gewaarwording...
