Giets jaaroverzicht 2014

Ja, mensen het is er weer tijd voor. Het jaar is om. Lijstjes all over. Na een aantal succesvolle edities blijkt dat er maar één echt spraakmakend is en een helder beeld van 2014 geeft, da's de lijst van Giet! Hierbij een klein overzichtje van hoe ik het jaar zie:

Beste optreden: Dan ga ik absoluut voor Blof in de Ziggodome

Buitenland: Lenny Kravitz!

Leukste VDH optreden: Ekotown! Die dag klopte alles! Het weer, de sfeer, de mensen. Maar Enschede krijgt van mij een eervolle vermelding!

Mooiste lied: Nederlandstalig: pfffff... Gun me wel je tranen en Wat doet er dan zo zeer - Van Dik Hout en Zonder jou snap ik er niets van- Bløf

Niet Nederlandstalig wel NL: Love goes on- The common linnets

Niet NL: Addicted to you Avicii 

Slechtste nummer: die laatste Band Aid kon wel wat peper in de reet gebruiken

Heerlijkste zeiknummer: Say something- A great big world

Mooiste boek: Zwaar verguld- Chantal van Gastel

Kleur van het jaar: denim... :-)

CD:Nederlandstalig: Vorig jaar zette ik hem op mijn lijstje en omdat ie officieel van 2014 is,mag 'Alles wat naar boven drijft'van Van Dik Hout dit jaar weer met deze titel pronken.. ;-)

Niet Nederlandstalig wel NL: The common linnets

Niet Nederlandstalig: weet ik niet

Meest geluisterde cd: Alles wat naar boven drijft

Film: Gooische vrouwen 2 dan maar, hahaha

Leukste cadeau: cadeau aan mezelf: mijn fokking vet mooie tattoo
Typisch Giet: om 11.45 uur nog in je pyjama zitten en denken: kan mij het schelen... en ze crosst niet veel later weer ff het hele land door

Beste restaurant: El Patio - Playa de Palma

Beste tv-programma: Hollands Hoop en A'dam en Eva 2

Leukste reclame: "He'j trug van duuzend" Bennie Jolink!!!

Hardst gelachen: Mensen die zich voorstellen

Trots op: Dat Daan en ik van een uit de hand gelopen grap iets moois hebben gemaakt ( met vele anderen natuurlijk!!)

Leukste prijs:  Kaarten voor Lenny Kravitz, op de voet gevolgd door een borrelarrangement

Kleding van het jaar: Voor de man: ik zeg eens een keer niet: zwart bloesje, goede spijkerbroek, maar de spijkerblouse! Uit Giets collectie: allebei mijn kleurenexplosiejurkjes en mijn kersttrui natuurlijk..😉

Beste grap: De grap met de bultrug!

Beetje zonde: Mensen die dingen meteen op zichzelf betrekken.

Leukste winkel: Thuis bij Karin

Mooiste waarheid: ' Jealousy, this lifestyle bullshit.  You keep pouring down on me. Stop feeding jealousy'

Voornemens 2015: uiteindelijk blijkt mijn planning nooit te kloppen,  dus misschien moet ik het niet meer doen

Ziet meest op tegen: volgens mij heb ik in 2014 al voor zoveel hete vuren gestaan dat 2015 hooguit wat lauwtjes kan aanvoelen. 

Avondje Ziggodome

Kun je zingen zing dan
Wil je springen spring dan
Doe geen dingen in je hoofd

Na maanden van 'superleuk vooruitzicht' was het gister dan eindelijk zover: Blof in de Ziggodome. Rond kwart over vier was ik bij Hellie en reden we richting Amsterdam. Goede gesprekken, toekomstplannen voor anderen bedacht. Wij willen gewoon dat mensen én gelukkig zijn én wat om handen hebben.. ;-) Ook alvast zitten speculeren over wie de gasten die avond zouden zijn.
In A'dam even voedzaam gegeten en zo rond kwart voor zeven ofzo stapten wij de Ziggo binnen. Eerste vriendelijke meneer keek vreemd, toen ie onze kaarten scande, kreeg een bijzondere code. De tweede vriendelijke man gaf me het advies dat zondag een goede dag is om je tas eens uit te pakken ( tsss.. hij moest eens weten dat er niet heel lang daarvoor nog een triangel in de tas zat) en de derde vriendelijke meneer... ja.. die was leuk! Ik dacht: die staat te nietsen, geef mij mijn bandje maar! Jassen weggebracht, lekker drankje gehaald en op naar de golden circle, want ja.... Als wij gaan, doen wij dat natuurlijk wel goed!

Bij het binnen lopen van de zaal was er al één ding duidelijk, nou ja... twee eigenlijk: Er stond me daar toch een bouwwerk! Wat een briljant podium. Immens! Wauw!! Nu zou zelfs ik bijna niets kunnen missen! Al zou er een kerel van twee meter voor me komen staan.

Om iets over half negen kwamen de mannen van Blof op. Boefjes, wij waren totaal niet voorbereid. We hadden nog helemaal niet gehoord dat het allemaal Allright was... ;-)
Op de beeldschermen verscheen er al van alles en er klonken al klanken door de zaal.
Blof knalde er in met Klaar voor. Vanaf het eerste moment vond ik dat al zó'n lekker nummer. Live is ie nog véél lekkerder! Gevolgd door In het midden van alles. Tijdens het intro van Later als ik groter ben bedachten we nog snel een gast: Het zou toch geweldig zijn geweest als Robin van Persie was opgekomen met een potje pindakaas, dat vinden wij nou humor. Harder dan ik hebben kan, waarbij alle bandleden op een scherm te zien waren, met regendruppels 'voor' hen. Erg mooi gedaan. Mens werd gespeeld en ondertussen zagen we crewleden al wat stoelen klaar zetten. Na Mens kwamen er vier violisten/ cellisten op en klonk daar toch wel een verdomd mooi intro. De mooiste verliezers! Waaaah!!! Die had ik te lang niet live gehoord. Helaas deden ze niet mijn meestfavoriete uitvoering, waarbij ik even wil zeggen: Lieve mensen, soms is een mooie tekst gewoon een mooie tekst, een mooie tekening een mooie tekening en hoeft er niet meteen iets ingevuld te worden wat er niet is!
Ondertussen hadden ze boven hen ook nog een scherm, wat óntzettend gaaf.
Omarm. Daarna kondigde Paskal aan dat er een gast zou komen, maar hij zei nog lekker niet wie. We doen wat we kunnen werd ingezet en niet veel later betrad Sanne Hans het podium. Wauw!!! Het is dat ik al fan van haar ben, anders was ik het daar gister ter plekke geworden. Paskal begon met een Nederlandse versie van Waves en ineens klonk daar toch wel een heel bekende stem en kwam Mr. Probz himself het podium op! Waaaaaah!!! Gister ging het best goed, maar terwijl ik dit typ, krijg ik alsnog spontaan kippevel! Wat tof! Ondertussen kregen ze versterking van Reinier Scheffer. "Hee,dat is mijn photobombingvriend, vindt ie leuk!" meldde ik lachend. Even keek ik naar Hellie en moest toen nog meer lachen. Hellie deed een gevalletje tosti. Nu was Hellie de kaas, dus zo grappig was het niet voor haar. Maar ja.. hilarisch was het wel.
Wraak, Hou vol, hou vast. Tot het bittere eind ( mooi,mooi, mooi!!!) Zo stil (nog heel veel mooier!)  Aan uit. Paskal kondigde weer gasten aan: Jack Poels en Tren van Rowwen Heze. Zij deden mee met Aan de kust. Nu stonden zo'n anderhalf meter voor ons een stel ambassadeurs van Zeeland. Die gasten stonden nog nét niet met hun hand op hun hart. Te mooi om niet naar te kijken. Daarna mocht Paskal Limburgs zingen en klonk Bestel mar door de Ziggodome. Spijt heb je morgen maar, Alles is liefde ( zo, de mevrouw achter mij had er zin aan... er aan terugdenkend word ik nog doof. Maar wat hebben we met haar gelegen, bijzondere vrouw! Die stond me daar ook flink te genieten)
Paskal begon met een Nederlandse versie van In your arms. " Oeh, Chefs' special" "Het kan ook Dave zijn." "Nee hoor, Dave staat nu in Friesland" Ik zag die verbaasde blik bij Hellie. Goed, het was natuurlijk ook een heel flauwe opmerking. Maar uiteindelijk kwam Joshua van  op.
Mannenharten en met Hier (oh, wat een fokking vette achtergrond hadden ze toen!) sloten ze de set af.
Het duurde niet zo heel erg lang of de mannen kwamen terug, samen met Sanne en zongen Open je ogen. Wauwwauwwauw!!! Dus Ilse Giet, nee.. Ilse had ik zeker heel erg leuk gevonden, maar hee.. Sanne doet echt niet voor haar onder. Die stond mie daar ook een potje te genieten.
Blof en Rowwen Heze speelden ooit voor VVAL samen Twee koude handen, dat deden ze vandaag weer. En daarna klonk Holiday in Spain... zucht...
We kennen Blof langer dan vandaag... Natuurlijk kwam er nog een toegift. Ditmaal begonnen ze met Helder.
De vorige keer wisten ze ons metershoog kippevel te bezorgen door Ze is er niet met Chris te doen. Pfffff.... Maar dit keer wisten ze het voor elkaar te krijgen door The Lau als gast te hebben. Zo... Het begon al met een mega applause toen The op kwam. En... Herinnert u zich dat ik dit jaar Beavis en Butthead heb ontmoet? Ik was gister een beetje een Beavis... Ik wilde klappen en toen sloeg ik zo de telefoon van de grappige vrouw achter ons uit handen. Van alle momenten dat je dat kon doen, wist ik wel een moment te kiezen hoor. O, ik vond het echt zo erg. Wilde zij een mooie foto of film maken en dan heb je zo'n muts voor je. Echt sorry mevrouw.
Iedereen is van de wereld.... Een mooiere afsluiter had er voor die avond niet kunnen zijn!

Na het optreden nog even snel met Marnix gekletst. We hadden al even een zwaaimoment gehad... ;-) Jassen gehaald, parkeerkaart geruild, op naar de parkeergarage. En daar gebeurde het hoor. Wij staan mooi te wachten tot we ergens kunnen invoegen en ineens klinkt daar een raar gepiep. Hellie wist wel zeker dat dat niet op haar cd stond en zet de radio stil. Horen we dus dat er een te hoge concentratie uitlaatgassen in de parkeergarage is. Of we toch even onze auto willen uitzetten en de parkeergarage willen verlaten. Je ziet mensen in auto's om zich heen kijken, mensen zagen twee meiden hysterisch hard lachen, omdat ze dachten: gebeurt ons weer. Maar ook gewoon niemand die iets doet met de melding. Stelletje schapen bij elkaar. Onderweg nog erg veel lol om gehad, terwijl we heerlijk aan het meezingen en neuriën waren met Skyradio, the X-mas station (woehoe!!!)

Het was weer een bijzonder en errug geslaagde avond. Over twee jaar staan wij er wel weer, hoor... :-D

Someday

How the hell'd we wind up like this
And why weren't we able
To see the signs that we missed
And try to turn the tables
I wish you'd unclench your fists
And unpack your suitcase
Lately there's been too much of this
But don't think it's too late

Nothing's wrong
Just as long as you know that someday I will
Someday, somehow
I'm gonna make it alright
But not right now
I know you're wondering when
You're the only one who knows that
Someday, somehow
I'm gonna make it alright
But not right now
I know you're wondering when

Well I'd hope that since we're here anyway
That we could end up saying
Things we've always needed to say
So we could end up staying
Now the story's played out like this
Just like a paperback novel
Let's rewrite an ending that fits
Instead of a Hollywood horror

Nothing's wrong
Just as long as you know that someday I will
Someday, somehow
I'm gonna make it alright
But not right now
I know you're wondering when
You're the only one who knows that
Someday somehow
I'm gonna make it alright
But not right now
I know you're wondering when
You're the only one who knows that...

How the hell'd we wind up like this
And why weren't we able
To see the signs that we missed
And try to turn the tables
Now the story's played out like this
Just like a paperback novel
Let's rewrite an ending that fits
Instead of a Hollywood horror

Nothing's wrong
Just as long as you know that someday I will
Someday, somehow
I'm gonna make it alright
But not right now
I know you're wondering when
You're the only one who knows that
Someday somehow
I'm gonna make it alright
But not right now
I know you're wondering when
You're the only one who knows that
I know you're wondering when
You're the only one who knows that
I know you're wondering when

Een intiem avondje

Wen en ik hebben deze maand een muzikale danwel spontane maand. Toen we vorige week van Lenny kwamen ( waaaaaah, wij waren bij Lenny *rent hysterisch blij zes rondje door de kamer, armen zwaaiend door de lucht*) waren we lekker aan het meebleren met de muziek op de radio. Nu kwam er ook écht superfoute muziek voorbij en riep ik enthousiast: "Ik haal jou volgende week wel op en dan neem ik die cd's mee, kunnen we mooi onze stemmen opwarmen!" Dus zo gebeurde het dat ik gister Wen ophaalde, ze bij me in de auto stapte en ze zei: "Nee Giet! Je hebt écht twee cd's!" Niet veel later blerden we schaamteloos mee, zo zijn wij!

We bleken uiteindelijk nog mooi op tijd bij Atak te zijn. Daar maar in de gang staan kletsen en wachten. Rond acht uur ging de kleine zaal open. "Wen," sprak Giet ongelovig. De kleine zaal was écht een kleine zaal. Tijdens het voorprogramma, Inge van Calkar die ik al twee keer eerder mocht zien, bedacht ik dat ik best de hele zaal een rondje zou willen én kunnen geven. "Oh, ik vind dit echt niet kunnen, hoor!" Wij besloten alvast: dit ging een legendarische avond worden, zo één waarvan íedereen over een paar jaar gaat lopen beweren dat ze erbij zijn geweest. En dat wij dan weten dat dat helemaal niet kan, belhamels!  Voorprogramma was top!

De mannen van Van Dik Hout betraden het podium. Ze begonnen met Laarzen aan mijn voeten, Straks is het te laat *grinnik* , ik denk dat er maar weinig mensen zijn die elke keer stiekem een beetje moeten lachen om dat nummer, maar ik heb er dan ook wel verdomd goede redenen voor, hahahahaha... Helemaal in Enschede.... :-D
Lieg niet meer, Dichterbij, Alles of niets, Stap voor stap, Houten hart, Nu het licht weer schijnt op mij ( hoe kun je van dit nummer nou NIET blij worden??!! ) Iemand die me op komt halen ( oooooooh... ook zo mooi!) Formidabel.
En toen werd Stil in mij ingezet. En...ja... Nog nooit zo'n hilarische Stil in mij gehad. Niet dat die mannen iets geks deden ofzo, maar... Ik vind persoonlijk dat Wen en ik onze excuses moeten aanbieden. Wij waren écht niemand aan het uitlachen! Soms heb je gewoon momenten dat je heel hard moet lachen. Dus... sorry! Het was níet persoonlijk bedoeld!
Meer dan een ander ( toen maakte Wen toch even een paar speciale plaatjes! ik draag haar op voor een lintje) Zij maakt het verschil. Pijn... Martin had er zin an, zat op zijn praatstoel, Ben maakte het verhaal nog wat levendiger door een deel uit te beelden ( we zeiden toch al dat het een legendarische avond zou worden!) en de rest van de band stond er ook met een lach. En toen kwam Tot jij mijn liefde voelt.

 

Omdat het publiek zó leuk was, de sfeer zó intiem, de hooligans met dreigende blikken keken: "Als jullie niet terugkomen, dan... "

Dus écht niet dat ze zonder toegift gingen vertrekken en welk nummer mag zéker niet ontbreken. Jaaaaaaaaaaaaaaaaaaa.... Gun me wel je tranen en met Laat het los werd het optreden afgesloten. En daarmee ook mijn Van Dik Hout jaar, iets eerder dan ik normaal gewend ben, maar dat geeft niet. Want het was écht een topavond, de mensen die thuis zijn gebleven, weten niet wat ze gemist hebben! Ik beloof plechtig niet nog één of andere impulsieve actie te hebben en tóch ergens op te duiken ( straks komt mijn foto nog op een bordje met de tekst: "Ik mag er niet in" Dat moet je niet willen!)

En mijn Van Dik Houtjaar was ook top! Het waren iets meer optredens dan ik aan het begin van het jaar voor mogelijk hield. Het was een goed jaar, het was een mooi jaar! Iedereen die dit te gekke jaar mogelijk heeft gemaakt: dank jullie wel!

 

 

 

Op weg naar huis hadden we nog even een mooi momentje. "Weet je,Wen, <naam crewlid> heeft nog gewerkt met <naam bandlid van cd die we luisterden>" Met grote ogen keek ze me aan: " Oh, echt? Ik vin hem écht leuk." "Zei ik toch al veel langer," grinnikte ik. 



25 joar Applerock

Negen jaar geleden wist ik Wen zo gek te krijgen om mee te gaan naar Applerock. Ik moest toch minstens één keer Paperplane hebben gezien, want ja.. als je iets belooft, moet je dat ook nakomen. Wat we toen niet konden vermoeden, is dat we ze toch eigenlijk wel heel erg leuk vonden en dat het niet bij één optreden zou blijven. ( misschien lag het wel aan het jaar 2005,bedenk ik me nu, Wen en ik hebben volgend jaar namelijk meer 10jarig jubileum feestje te vieren!) En waar ik toen eerst een dag vol huisvrouwen had overleefd, deed ik gister eerst een supergezellig en mega spontaan dagje dierentuin met Hanneke ( note to her: ik vreesde voor niets... :-) Goddank!)
Gisteravond gingen we terug naar waar het allemaal begon! De kippenschuur in Espelo! We waren er rond tien uur. Geen idee welke band er op dat moment stond te spelen. De meningen waren verdeeld... ;-) Al meteen even 'hoi' gezegd, officieel ff voorgesteld ( we weten allemaal: Ik ben niet zo goed met nieuwe mensen, ik heb gewenningstijd nodig...;-) )en gekletst.

Nadat de ene band klaar was, begon de volgende band de spullen klaar te zetten. En dan denk je ineens: "Hee, die kennen we!!!"  Bleken The Fortunate Sons te zijn. Nu zie ik die eigenlijk vaak genoeg voorbij komen, maar op de één of andere manier had ik er altijd anderen bij bedacht. Terwijl ik eigenlijk ook wel wist wie ze zijn. Hersenen leggen soms rare linken. Goed.. er kwamen allemaal CRR nummers voorbij. Gaf ons dan weer het gevoel alsof we met Pasen bij ons in de feesttent stonden.

Om half twee betraden de Paperplaners het podium. Woehoe. Hierbij de setlist:
* One way wind *Softer ride * Alright, alright * I'm a believer * Ik wil jou (Blijft toch ook wel een geweldig nummer!!)* Everyone's a winner * Hey brother ( ik vind het echt zo te gek dat deze op de setlist staat!) * The oriëntal * Rock 'n Roll damnation * Hard days night * Burning bridges * Leaving on a jetplane * Sex on fire * Roadhouse blues * 500 miles * Bonnie * Zuipen met z'n allen * Rivers of babylon * Opzij, opzij * Wat zullen we drinken * Zing, vecht... * Les lacs du Connemara *Sweet Caroline

En natuurlijk kwamen ze terug voor een toegift: *Qou medley * Land van Maas en Waal * Hey Jude * The opera

Nog even wat fotosessies meegemaakt. Men vertrouwde mij zelfs met een telefoon. Nóóit doen!! Het was weer een erg geslaagde avond!! Helaas was het de allerlaatste keer in de kippenschuur, dus dat kunnen we niet meer over doen. Maar voor de rest geldt wat we negen jaar geleden besloten: wat een (te) gekke band, toffe gasten en wat een feest zetten ze er steeds neer. Ik besluit hierbij democratisch dat wij gaan voor een contractverlenging van in ieder geval een nieuwe 9 jaar!

Niels Geusebroek

In april viel het theaterboek van het Theaterhotel op de mat. Al vrijwel meteen zag ik dat Niels Geusebroek zou komen spelen. Ik dacht: "Maakt me geen bal uit wie er met me mee wil, óf er überhaupt iemand met me mee wil, maar ík ga daar gewoon lekker heen!" Want ik vind Niels leuk! En tot april had ik hem nog nooit als 'zichzelf' zien spelen, alleen twee keer over als briljante Coldplaysessie ( geweldig hoe abrupt dat logje eindigt, maar ik kan me in denken wat voor soort verhaal erachter aan kwam) Gelukkig kwamen Bevrijdingspop en Concert at Sea nog voorbij ( hoewel we daar ook een beetje liepen te hooligan-en...;-) )

Toen Tas en ik onlangs een leuk avondje uit wilden doen en per ongeluk op een Oktoberfest eindigde ( kan iedereen over komen, op zich... het gebeurt dan nét weer bij mij), vonden we dat we vaker een spontaan iets moesten doen. Dus ik zei: "Ik heb kaarten voor Niels, wil je mee?" Dat vond ze wel erg leuk! Dus zo pikte ik haar gisteravond op en gingen we richting het theater. Eerst even lekker wat drinken en daarna langzaam naar de zaal. "Wát??!! Vooraan??!!!" O... had ik dat er dan niet bij verteld? Dommie dat ik ben.

Na de eerste paar klanken van Niels was Tas om. "Hij heeft wel een mooie stem." Wat ik knikkend bevestigde. Eerst speelde hij twee nummers van zichzelf en vertelde toen waar hij naar luisterde, door geïnspireerd werd. Won't back down van Tom Petty werd ingezet. Daarna begon hij te vertellen over Silkstone en.... Waaaaah... ze speelden gewoon What's the reason. Wauw!!! Zó prachtig!
Niels begon te vertellen over het avontuur met The voice, waarna Trouble werd ingezet. Every heartbeat, Year of summer volgden en uiteindelijk sloot hij de set af met Take your time girl.

Tijdens de tweede set speelden ze allemaal eigen nummers en vertelde verder over zijn muzikale pad. "Mijn bandleden klaagden tijdens de pauze dat ik teveel praat." En ja... Niels was ook lekker uitgebreid aan het vertellen en kletsen. Dit deed ie recht uit zijn hart met een bevlogenheid... Maar ik kan me voorstellen dat als je muzikant bent, dat je dan denkt:" Doe eens een samenvatting, we willen SPEULUH!!!!" Als publiek zie en hoor je alleen maar iemand die met zoveel liefde en passie op dat podium staat.

Na de show werden er nog even cd's verkocht. "Wát kost zo'n cd tegenwoordig nog?"  Goede vraag, Tas,hahahaha... Dát gingen we dus maar even uitzoeken.. ;-)  Niels kwam nog signeren en... Ik vind Niels leuk!! Wat een toffe gast! Als je toch iemand succes gunt, is hij het wel.
Nog even lekker staan kletsen en daarna nog even wat gedronken!

Het was echt een heel erg geslaagd avondje, erg blij dat ik besloot dat ik hier heel graag heen wilde!!!

Erwin en VDH

Eigenlijk was ik er op ingesteld:"Ik heb een slaapdienst, jammerdebammer, het feestje gaat niet door." Maar ja... Vorige week werkte ik ineens een heel weekend, omdat ik gewoon te lief ben ( egotripper! Nee hoor, want het is de afgelopen maanden écht gebleken) Dus ik dropte: "Ik werk nu wel, kan iemand dan volgende week mijn slaapdienst draaien?" Ik hield een slag om de arm, maar gelukkig: Mijn dienst werd opgelost.

Zo reden Hanneke en ik gister naar Balkbrug ( en nee: we gaan het niet over dat kruispunt hebben!) voor een kleine trip down memory lane. De combinatie Erwin Nijhoff en Van Dik Hout staat toch wel gelijk aan een middagje in april 2001. Het rookvrije concert! Eerst een fan... ja... clubdag kunnen we er niet van maken, meeting?? Fanachtig iets. Daar waar men zei:"Natuurlijk! Ik dacht dat je het nooit zou vragen. Je lijkt wel een popsterretje!" Ik ga nog blozen en daar waar ik heel stoer aan een bandlid vroeg:"Mag ik met je op de foto?" (niet dat dat nodig was, want 'op de foto' stond gepland. Maar ja... voor hetzelfde geld dacht ie:"Neuj, met jou ga ik niet op de foto!")  Dat mocht. Ik deed een innerlijk vreugdedansje om te vieren dat ik zo stoer was om dat te vragen en ik hoor een ander bandlid vrolijk zeggen: " Zullen we met ons drieën gaan?" Dát was niet de bedoeling!!! Dus ik toverde een soort glimlach te voorschijn, knikte en zei: " Ja... leuk" ( klein liegebrokje was ik ook, he) Dit moment had een teken moeten zijn, want eigenlijk hadden we voor die middag nog grootse plannen ( voor mij) Maar toen brak er toch een... zwart klinkt wel hééééél dramatisch,maar grijs... heel donkergrijze periode aan. Zou ik in mijn levenslooppanorama een VDHlijn heb, ging ie daar naar beneden. Die middag gaf ik het nog een positieve wending, maar... *zucht*... een optreden later zou een grote lieverd me vertellen hoe het echt zat. Hoh!
Die middag was hoe dan ook leuk, pak de videobanden er nog maar eens bij.

Bij binnenkomst was onze avond eigenlijk al geslaagd. Takens is lichtelijk veranderd. Terwijl wij even keken of we links of rechts om hoorden te gaan, vroeg een vriendelijk persoon: "Jullie komen voor de artiesten?" Ik werd daar gewoon een beetje door overvallen en kreeg een soort TROS Muziekfeest op het plein gevoel. Ik zeek bijna in mijn broek, liep de kassa straal voorbij. De toon was weer gezet.

Voor Erwin heb ik een wel een beetje een zwak, niet alleen omdat ie ooit eens een liedje voor me zong. Hij zal het niet meer weten, ik wel. De één na laatste keer dat ik Erwin zag, laat zich misschien wel het best omschrijven door iets wat Thomas en Paul ooit in hun voorstelling zeiden: ".. en dat je weet als je er naar kijkt,dat dat de laatste keer is dat ze ooit samen zullen spelen. Maar dat je tegelijk weet dat The Beatles dat nog niet weten." Zo'n avond waarvan je hoopt dat je alle herinneringen nog heel lang mag koesteren. Dus ik vond het best een beetje spannend om hem weer te zien.

Hij begon al meteen erg lekker met The River van Bruce Springsteen. Gevolgd door zijn eigen You still think... Blijft toch wel een heel erg goed nummer. Onder andere I won't give up van Jason Mraz en Nights in white satin kwamen voorbij. Echt slecht, weet gewoon ff verder niet meer wat hij speelde. Ik vond het echt heel erg te gek om hem weer te zien spelen!

 

 

 

 



Er werden even wat ploaties droait... ;-) en de grote 'blijf-Hanneke-en-Giet-maar-verbazen-show' werd opgevoerd.
Daarna was het de beurt aan de mannen van Van Dik Hout.
*Laarzen aan mijn voeten
* Straks is het te laat ( hee, da's mijn liedje... toch???? *proest*)
* Lieg niet meer
* Alles of niets ( gewoon eens zoals het ook op de setlist stond, hahaha, niet ergens tussendoor gesneakt... ;-))
*Stap voor stap
* Mijn houten hart
* Nu het licht weer schijnt ( Ik word hier zo blij van en ik besloot: Hanneke, neem jij nu even Dennis'rol op je)
* Stil in mij
* Meer dan een ander
* Zij maakt het verschil
* Pijn ( dat je een prachtnummer al tig keer hebt gehoord en zo ineens hoor je het nummer heel anders, maf is dat, he?)
* Tot jij mijn liefde voelt

De mannen waren nog niet af, of de dj begon al te 'We want more'-en. We mochten nog even helemaal blij worden van Gun me wel je tranen en met Laat het los werd er afscheid genomen.
Na een kleine zwaaisessie nog even een 'hoi'momentje gedaan en toen Takens maar verlaten. Het was namelijk niet heel erg vroeg meer en had er al een megadag opzitten.

Namens Hanneke durf ik wel ( en mag ik ook gewoon) zeggen dat het wel weer een heel erg te gekke avond was.

Wat gaan we doen

Dus ik hou je weer vast en vertel me zelf dat het weer overgaat.
Zoals het altijd gaat. En ik weer verder kan

Want het voelt niet meer zoals het moet.
Nooit meer zoals het moet.
Wat kan ik nu nog doen.

Want het voelt niet meer zoals het moet.
Nooit meer zoals het moet.
Dus wat gaan we doen.

Gaan we vechten voor wat er nog over is
Gaan we hopen om wat er nog komen gaat.
Gaan we door niet veranderd is
Misschien is het niet te laat.

Want het voelt niet meer zoals het moet.
Nooit meer zoals het moet.
Wat kan ik nu nog doen.

Want het voelt niet meer zoals het moet.
Nooit meer zoals het moet.
Dus wat gaan we doen.
Wat gaan we doen?

Beetje impulsief

Je bevindt je wel eens op plekken... Je komt wel eens mensen tegen.... Je... Ik bevond me een paar weken geleden op een plek en kwam iemand tegen.... En oooow.... wat hebben sommige mensen dáár om moeten lachen. I came in like a wreckingball that's for sure! Ge zijt destructief of ge zijt het niet.
Goed, waar het om gaat, daar werd opgegooid: Wielerronde Heemskerk... Hmmm... die had ik nog niet op mijn lijstje, ik héb dan vakantie... Meteen toen ik Wen sprak, gevraagd wat zij de 31ste deed... een familiefeestje. Pfff... 

Het moment van het grote twijfelen begon. Bij twijfel wel of niet doen? Ik weet het niet. Bij impulsaankopen kan ik nog enigszins denken: niet doen,maar als het gaat om leuke uitjes... Zo hoorde ik mezelf gister om 11.45 uur ineens roepen: " What the fok... ik gá gewoon!" En een drie kwartier later stapte ik in de auto en toerde richting Heemskerk. Heus dat ik onderweg nog wel een keer dacht: "Giet, ie bint nie wies." 

In Heemskerk aangekomen de auto maar gewoon ergens op de goede gok geparkeerd. Het centrum in gelopen en op zoek naar het juiste podium. En ik moet zeggen: die vond ik vrij snel. Re-load, een leuk jong bandje, stond nog te spelen. Als je als band zijnde Kryptonite op je setlist hebt, scoor je bij mij al extra punten. Daarnaast speelden ze de RHCP, Green Day, u krijgt een beetje een plaatje, niet?

Daarna was het tijd voor de mannen van Paperplane De weergoden waren best lief, op een beetje wind na, maar goed.. het was te doen. Nu stond ik onder een afdakje, dus best veilig. Maar de mannen komen op en spontaan begon het te regenen... :-( Echt grappig zijn die weergoden niet. Die Paperplanemannen zijn ook niet voor één gat te vangen en joegen de regendruppels zo naar kilometers verderop met hun muzikale geweld. Dus voordat het eerste nummer klaar was, was het ook alweer droog.
Dit keer heb ik geen hele setlist paraat. Ja.. je hebt ook wel eens van dat soort dagen. Maar persoonlijk vond ik het wel een mega hoogtepunt dat ze gewoon Hey brother van Avicii deden. Waaaah... Ik wil er dan ook voor pleiten om deze nog best lang op de setlist te houden! Wat een heerlijke uitvoering.
Leuke mensen daar weer leren kennen. Ja, dat is dan wel weer het mooie als je in je eentje komt. Hahaha...
Beide sets waren top!!! Ook wel weer grappig dat dan tijdens het laatste nummer ook wat druppels vallen. De weergoden werden vast ook een beetje verdrietig van het feit dat dat het laatste nummer was.

Aangezien ik toch in de buurt was,ben ik nog even verderop tourtocht gegaan. Een paar kilometer verderop speelde ook een band. Nou, dat was dus een beetje een bejaardenband. Speelden een nummer waarvan ik 's middags toch een veel fijnere uitvoering van had gehoord.
Nog even wat gedronken en langzaamaan weer richting huis gegaan. Zat echt de hele weg met een grote glimlach in de auto. Gatsie!

Vandaag eigenlijk alleen maar lopen stralen. Ik hoef maar even aan gister te denken en *hoppa* ik straal weer. Ben blij dat ik gister weer eens echt zo impulsief was!

Avondje openluchttheater

Er waren dus tijden dat ik mensen moest omkopen om met mij mee te gaan naar Van Dik Hout en dan nóg was het tot op de avond zelf spannend of ze wel echt meegingen. Zo niet voor het optreden van gisteravond. Ik had het berichtje dat de mannen in Losser zouden spelen nog geen twee minuten geplaatst of ik kreeg al een appje: "Ik wil wel mee de 23ste." Ik denk dat dat avondje in Hengelo toch stiekem goed bevallen was.
Dus zo werd ik gister opgepikt door Wen, die nog heel schattig zei, duidend op het weer:"Giet, dit is mijn schuld, he?" Ik houd van mensen met dat soort uitspraken, ein-de-lijk krijg ik eens niet de schuld. " Ja.. dit is jouw schuld. Ik had het ook anders bedacht: slippertjes, jurkje... " Het is dat ik geen skipak heb,maar ik zou gister in staat zijn geweest om het te hebben aangetrokken.

In Losser de auto mooi geparkeerd en via het bos kwamen we bij het openluchttheater uit. Wauw!! Wat een supermooie locatie! Echt prachtig. Stom he, dat je zulke mooie dingen in de buurt kunt hebben zonder dat te weten. Simona was al aanwezig en had een leuk plekkie uitgezocht. Lekker met haar staan kletsen. Wen werd nog even, geheel terecht overigens, gevraagd naar wie haar favo was. Dat hoofd van Wen, legendarisch. Gelukkig had ze mij bij zich en praat ik haar wel een goede smaak aan... ;-)
Waarna ik dus de vraag kreeg: "Vind jij die écht het leukst?" Tó-tá-le verbazing aan mijn kant. Blijkbaar ben ik dus wel heel goed in het verbergen van mijn favo.. Maar ja, ik vind ze dan ook allemaal even lief en aardig en leuk en grappig en.. Nee, da's niet waar, even grappig niet, dat kan nou eenmaal niet.

Het voorprogramma was Stage5. Ze begonnen met Wicked ways van Waylon. Dan krijg je van mij al reservepunten. Het was ook wel een beetje het soort muziek dat ze speelden. Relight my fire, Hey van Waylon, Avicii kwam nog voorbij, Flo Rida... Daar hoopten wij nog op een soort Lange Frans moment. Ik was er op gekleed( en ik zei deze week nog dat ik écht een goede Lange Frans zou zijn), er was vast iemand in het publiek met een gouden legging in de tas ( ja, je moet je basicjes wel bij de hand hebben), zodat Wen Glennis zou kunnen zijn,  maar helaas... ons 'moment of fame' werd ons weer door de neus geboord. Waar normaal voorprogramma's een stuk of acht nummers deden, deden zij een volledige set. Mét Rain down on me!!!! Top!

Podium werd klaargemaakt voor VDH. Men had daar dus een beamer hangen. Op een scherm werd geprojecteerd door wie de avond mede mogelijk werd gemaakt. En gewoon bijna gelijktijdig kijken Wen en ik elkaar aan en beginnen keihard te lachen. We hadden niet veel met Losser, maar we komen terug. En ik maak niet vaak reclame op mijn log, maar nu maak ik een uitzondering: Snackbar De Tuffel!! Ik vind het de meestbriljante naam voor een snackbar ever. Kan natuurlijk ook komen, omdat tuffels ons al heel wat leuke momenten hebben opgeleverd.

Podium was helemaal klaar voor de mannen van VDH. Eerst nog even een muziekje om de spanning op te bouwen. Nu hebben die mannen dus dit jaar werkelijk waar een schitterend album afgeleverd, maar.. op de één of andere manier zal 2014 VDHtechnisch gezien niet het jaar van Alles wat naar boven drijft worden, maar het jaar van de snor... Zonde hoor! Maar goed... Die mannen komen op en Sandro heeft een baard!!! We kunnen ons hoofd schudden, maar we kunnen hem ook plaatsen in het bakje: Sinterklaas en Piet Veerman. Want ja... noem eens vijf mannen die een baard kunnen hebben, behalve Piet Veerman en Sinterklaas? Nou... Sandro is officieel toegevoegd. ( Oeh... is dit misschien stiekem een bekentenis dat San de favo van Giet is? Hmmm.. hij heeft dit jaar wel bewezen legendarisch grappig te zijn. Ik krijg spontaan weer een lachstuip. Ach, zet maar gewoon een plusje bij zijn naam)
Laarzen aan mijn voeten opende het optreden. Nice!!! Gevolgd door Straks is het te laat. "Hee Wen, moet je horen wat ie zingt" *gniffel* en hij zong het gister gewoon twee(!!!) keer *gniffel gniffel* Miste Dennis wel een beetje: "Jalalalaaa, wat zingt ie nou dan?"
Toen wilde Dave dus héél graag al Alles of niets spelen. Beetje stom van de rest van de band dat zij dat niet wilden. Beetje flexibiliteit is niet erg hoor... ;-)
Dus eerst werd Lieg niet meer gespeeld en daarna mocht Alles of niets dan écht gespeeld worden.
Stap voor stap, Mijn Houten hart, Nu het licht weer schijnt op mij ( daar word ik nou echt blij van!) Iemand die me op komt halen, De stilte valt zo hard, especially speciaal voor Losser, omdat het droog was. ( ja... zo hadden sommige bandleden megaregenbuien onderweg, terwijl het bij anderen nog wel enigszins mee viel, hahah)  werd Formidabel gespeeld. Doet ie anders nooit! Stil in mij,Meer dan een ander, Zij maakt het verschil, Pijn en tot slot Tot jij mijn liefde voelt.  
Maar natuurlijk vertrokken ze niet zonder een toegift! Ik denk dat Losser zó leuk werd bevonden dat er gewoon een extra liedje tussendoor werd gegooid en extra liedje werd meer dan gewaardeerd: Zoet en zacht.. in eerste instantie met alleen Martin, Sandro en Louis. De rest viel er heerlijk bij in. Echt een heerlijke versie! Zulke extraatjes mogen altijd.
Werd opgevolgd door nog een heel erg fijn nummer... Martin vond het eerst nog even nodig om Dave te pesten. Tssss.. echt niet aardig, hoor! Eerst gebruik van hem maken, omdat jezelf niet meer weet wanneer je op Lowlands stond. Geheel andere manier van tijdsbeleving, hahaha... En hem dan vervolgens voor het blok zetten door te moeten voorzingen. Oh.. vink zielig! (noteer maar wat minpuntjes) Hahahaha.. Maar hee... Het voorzingen ging helemaal goed! Geef die man meer zang! Gun me wel je tranen
Laat het los sloot de boel af.

Dus ik deed even een goede poging om de setlist te fotograferen, want.. ja.. vanaf Stil in mij kreeg ik weinig mee... Bleek dus nog een fantastisch muzikant op het podium te staan. Wen kreeg een dikke elleboogstoot. "Kijk... Pharrel!!" Ik heb Wen niet een nieuw trauma bezorgd, hoor. Maar er liepen vriendelijke mensen op het podium en kreeg ik zomaar de setlist. En ja.. als we dan toch bezig zijn, doe me de tekst van Formidabel dan ook maar. Ik zal niets zeggen over mensen die de tekst niet kennen, ken hem zelf ook niet. Maar ik beloof verbetering... ;-) Hoewel... Wen heeft het nummer wel lichtelijk voor mij verpest.. Ik zeg verder niets,maar...
Nog even heel hard moeten lachen om uit de hand gelopen grappen. En sinds twee weken weet ik dus dat als je dingen in een bepaald dialect zegt dat dan alles helemaal blijkt te kloppen...
Even nog een 'hoi' moment gedaan. Want ja... dat had ik op de ZC niet gedaan en ik wil toch niet op de zwarte lijst belanden... ;-)

Tja... en toen liepen we dat theater uit. En toen????? We waren via het bos gekomen,maar hoe kwamen we weer bij de auto? Wáár was dat pad?? Nu zagen we een lief oud mannetje, dus dan bedenk ik me ook niets en vraag hem of we de goede kant opgaan. Nou, nee.. allesbehalve dat. Lief oud mannetje moest toch die kant op en we mochten wel mee... Hier kan ik nog een hele log op zich aanwijden... doe ik niet. Maar och... Je zou bijna smelten.

En deze avond bleek maar weer eens wat de kracht van, vooral live, muziek is... Het ene moment komt een nummer zó binnen dat de tranen over je wangen rollen en een volgend moment sta je met een enorme glimlach naar hetzelfde nummer te luisteren. Blijft een bijzondere gewaarwording...

Set the fire to the third bar

I find the map and draw a straight line
Over rivers, farms, and state lines
The distance from A to where you'd B
It's only finger lengths that I see

I touch the place
Where I'd find your face
My fingers in creases
Of distant dark places

I hang my coat up in the first bar
There is no peace that I've found so far
The laughter penetrates my silence
As drunken men find flaws in science

Their words mostly noises
Ghosts with just voices
Your words in my memory
Are like music to me

And miles from where you are
I lay down on the cold ground and I
I pray that something picks me up
And sets me down in your warm heart

After I've traveled so far
We'd set the fire to the third bar
We'd share each other like an island
Until exhausted close our eyelids

And dreaming pick up from
The last place we left off
Your soft skin is weeping
A joy you can't keep in

And miles from where you are
I lay down on the cold ground and I
I pray that something picks me up
And sets me down in your warm arms

And miles from where you are
I lay down on the cold ground and I
I pray that something picks me up
And sets me down in your warm arms

(Snow Patrol)

Concert at Sea 2014

Natúúrlijk konden we ook dit jaar Concert at Sea niet missen. Vrijdags vertrokken we op tijd richting Zeeland, want ja: dit keer zou alles nog vroeger beginnen en je weet nooit hoe het verkeer onderweg is en... en.. en.. en... Nou, vijf minuten voordat de eerste pendelbus over de Brouwersdam zou gaan, hadden wij de tent staan. Op de camping hebben we het nog even rustig aangedaan.
Ondertussen ff contact met Dennis gehad. Eenmaal op het terrein ook een berichtje gedaan dat wij inmiddels ook aanwezig waren. Terwijl Hellie en ik toch een belangrijke taak op ons nemen,zie ik op mijn foon: "Achter je." Dus ik kijk Hellie nog ff aan. "Achter je?" Voorzichtig draaide ik me om en daar stonden Dennis en Sander, zij lachen. Tsss... ;-)

Met ons vieren een tof plekkie gezocht om van Cover at Sea te kunnen genieten. De mannen knalden er meteen vet in met Rain down on me. Hoe de rest van het weekend ook zou verlopen: hiermee was voor mij het hele weekend al geslaagd. Dat ze onder andere: Kids in America ( met Stevie Ann) Calm after the storm ( JB Meijers en Stevie Ann) Final Countdown ( er moest een genant moment in en Norman mocht zingen) Message in a bottle ( niet doorvertellen: de Ekotownversie heeft toch mijn voorkeur, hoewel ik de overgang van Bas alleen op gitaar naar Norman met volledige bezetting erg te gek vond) This is what it feels like, Killing in the name of ( Joshua van Chef'Special) Feel ( met Christon van Rigby) en Hey Brother speelden, maakte deze Cover at Sea wel tot een heel erg te gekke editie.
Daarna naar het Umojapodium gelopen waar Niels Geusebroek optrad. Iemand liep daar lichtelijk te hooligan-en... ;-) Diezelfde iemand werd ook op een gegeven moment ontzettend afgeleid door iets ( wedden dat er mensen zijn die nu roepen: "Giet,we waren het beeld net kwijt, bedankt he" )
Beetje van Caro Emerald meegepakt, lekker op de dijk zittend.
 v
Er was een nieuw podium bijgekomen, op het strand werd nu ook gespeeld. Bij Chef'Special gekeken, erg te gek. De mannen kregen een gouden plaat uitgereikt voor In your arms.
Doorgelopen naar The Opposites. Wederom zetten zij een geweldige show neer. Wat een te gekke gasten zijn dat!
We zijn daarna even lekker bij de DeltaLounge gaan zitten, Nielson op de achtergrond en voor ons dansende mensen in de silent disco.
Beetje Bastille meegepakt. Chef'Special op het Umoja podium bekeken,volle bak daar, niet heel grappig.
De Dijk zou de vrijdag afsluiten. Lekker zittend op de dijk daar naar gekeken. De Dijk was ook weer fantastisch, die mannen hadden er overduidelijk zin in, lekker aan het ouwehoeren. Even een liedje voor Dennis verpest. "Ik doe nu de foute versie!"
Hellie en ik hebben nog even wat gegeten, want hee.. je moet goed eten en toen zijn we richting camping gegaan, waar het nog een vrij bijzondere nacht zou worden.

Zaterdag hebben we het rustig aangedaan, lekker ontbeten op het strand, hard-knock life he?
Rond half twee waren we bij het terrein en normaal missen wij dus toffe dingen,maar bij de silent disco zag ik ineens een bekende kop. Hellie snel koptelefoons halen en zo konden wij genieten van Paskal, die vrij gevarieerde nummers speelde.

Nog even een beetje Direct op de dijk meegepakt. Daarna was Hellie zo lief om mee te gaan kijken bij de 3J's, totaal niet haar ding, maar ze stond er wel met mij!! De loempiaatjes maakten veel goed... ;-)
Bijna aan het einde van hun optreden hebben we een mooi plekkie op de dijk gezocht en zijn klaar gaan zitten voor Passenger. Dan staat daar zo'n man met alleen maar een gitaar een Brouwersdam vol mensen stil te krijgen.

Aangezien we een mooi plekkie hadden, zijn we daar mooi blijven zitten. Beetje eten tussendoor halen, vervolgens de ander wat te drinken. Alain Clark trad op, laten we zeggen: Hellie wist het publiek daar te verbazen, om dezelfde reden waarmee we ooit al eens mensen verbaasden tijdens Rowwen Heze.
Ilse de Lange kwam daarna op het grote podium... Ze speelde lekker veel oude nummers, erg fijn en daarnaast ook best veel van het Common Linnets album. Ook niet iets waar ik problemen mee had. "Natúúúúúrlijk speel ik hem." En omdat Ilse met Blof een nummer doet, kwam Paskal nu Calm after the storm mee zingen. Heerlijk!!
Daarna was het tijd om van de dijk af te komen. We hebben weinig optredens die al staand willen zien, maar bij Blof konden we ook dit jaar niet op de dijk blijven staan. Dus hoppa.. de menigte in.
En ja.. wat kan ik over het optreden van Blof zeggen, behalve dat het errug goed was. Mooie set, nieuwe nummers klonken te gek. De lichtshow was top.Paskal was heerlijk op dreef, haha. Ilse kwam nog even terug het podium op. Kippenvelmomenten genoeg.

Het grootste kippenvelmoment was het einde van de show. Ze sloten af met Iedereen is van de wereld. Ze hadden dit eigenlijk met The Lau willen doen, maar om alle begrijpelijke redenen was hij er niet. Nu kwam Jacqueline Govaert mee zingen. Impressive!

Nog even op het terrein rondgelopen. Daarna naar de camping gegaan. 's Nachts weer een rare nacht gehad. Het is vrij bijzonder om te worden wakker gemaakt van fel licht en keihard Mannenharten te horen. Ik zat echt recht op en dacht dat Blof en Nielson live naast onze tent stonden te spelen. Pfff...

Zondagmorgen nog even lekker in Renesse ontbeten en toen was het helaas tijd om Zeeland weer te verlaten.

Ekotown

Een jaar of zes zal ik zijn geweest, toen ik met mijn moeder en mijn tante naar het Amsterdamse Bos ging. De afgelopen jaren kwam ik geregeld de afslag 'Amsterdamse Bos' tegen als ik op weg was óf terug kwam van slechte plannen. En élke keer had ik maar één associatie met het Amsterdamse Bos: geitensoftijs! Vré-se-lijk vond ik het! Dus het werd eens hoog tijd om een andere associatie met dat bos te krijgen. Hoe kan dat beter dan met een te gek festival? En stiekem wel een beetje een vervelend festival, want... damn... de programmering van beide dagen was wel errug goed. Maak dan maar eens een keuze. Da's niet grappig!! Maar goed... hoewel er mensen waren die riepen dat beide dagen ook best kon, besloot mijn agenda anders. Na een te gekke, verrassende avond in Hedon kwam als antwoord op mijn  vraag of ik een zeker bandje bedoelde of "PuurLofZang " He had me at PuurLofZang: Ik hoorde de rest van het verhaal weer eens niet meer. Ik was overtuigd! Kaarten waren binnen no time besteld.

Gistermorgen pikte Hanneke ( "Giet, euhm, vind jij het oké als ik ook kaarten bestel en meega naar Ekotown?" "Wát denk jezelf?")  me op. Ging hartstikke mooi onderweg. Dus we waren lekker op tijd op de locatie. Auto geparkeerd, auto nogmaals geparkeerd... ;-) en op naar het terrein. Daar werden we al vriendelijk ontvangen door mooi grote letters die ons welkom heetten. Muntjes gehaald: want een mens moet goed eten en drinken!
We hebben lekker over het terrein geslenterd, even bekeken wat er allemaal te doen was. Lekker kopje cappuccino gehaald en genoten van de muziek die Gerard Ekdom aan het draaien was. Daarna speelde Dr. Brass. Laten we zeggen dat het echt geen straf was om daar lekker te genieten met een zonnetje op onze snufferds.
Om één uur was de eerste PuurLofZangsessie. "Ja, maar nee, maar.. kijk... zijn we niet retefanatiek als we er nu al gaan zitten?" We lieten de leiding maar in Hannekes handen, van mij moet je het niet hebben. We hadden een superplekkie. Simona kwam erbij zitten, ze deed nog een dappere poging om Hannekes muzikale kennis bij te spijkeren, maar sommige mensen zijn gewoon niet te redden... ;-)
Het optreden werd geopend met het prachtige Speel met mij en eigenlijk was het vrij snel duidelijk: Er zaten daar vier mensen ontzettend veel lol en zin te hebben! Er hing een goed sfeertje rond het podium. Daarna kwam Het lijkt me mooi. Twee Neil Youngliedjes Old man en Cinnamon girl. Maybe tomorrow van The stereophonics.
Nou... toen kwam er een verhaaltje... In één zin de volgende woorden: Sting... Toscane... en wijn... oh!! Ik heb een ( lichtelijk) zwak voor Sting.. * springt weer ff blij door de kamer: oeh, die heb ik in het echie gezien\0/* Message in  a bottle werd gespeeld... oh! ( en diegenen die mijn filmpje hebben gezien, met een beetje mazzel herken je de baslijn, oepsie!)
You do something to me van Paul Weller werd gezongen en toen was het tijd voor een gastoptreden. Fabiana Dammers speelde een nummer van haarzelf, Can't say no ( oow.. ik hoop dat ik dit goed heb)
Ik denk dat het om en nabij dat moment was dat Daan, Dennis en hun twee geweldige dames erbij kwamen. ( "Jij was toen heel blij, he Giet,"zei een lief poppetje later die dag over dat moment. Ja, ik was heel blij, ik kreeg AH hamsters!!)
Er werd "Sting"wijn geserveerd. En écht... uit de grond van mijn hart: dat is me daar heerlijke wijn!! Zelfs als je niet van wijn houdt, ga je de geur van de wijn errug lekker vinden! Ik wil écht een paar flessen van dat goedje hebben! Ik werd ter plekke verliefd op een wijn.
En we kregen een lekkere hapje gemaakt door de chefkok van Mijn keuken.
We mochten nog genieten van twee nummers van het tot platina geworden album Ogen open... ;-) Je weet en Laat me niet alleen.

 

 



Met zijn allen lekker van alles beleefd. Van eendjes hengelen tot kinderen die op wonderbaarlijke wijze milkshake opvangen..;-) van taartjesteleurstellingen tot fungeren als klimrek. Dan doe je zo je best om je kinderen goed op te voeden: één middagje met Giet en alle jaren worden teniet gedaan. Sowwie!

Paul de Munnik deed een Neil Diamondsessie. Begonnen de set met I'm a believer. Woehoe... Dat soort nummers daar word ik nou blij van! ( en dat het Paul was en dat ie zijn boodschappenlijst mag zingen en ik dan nog roep: "oh,wat een goed nummer, he." Dat vind ik kleine details!)

Dan zie je tijdens zo'n optreden ineens mensen waar je blij van wordt. Vol enthousiasme erop af. Wederom: sowwie mensen die er omheen stonden.

 

Om kwart over vijf was er een tweede PuurLofZangsessie.De tent zat dit keer iets eerder vol dan tijdens de eerste. Maar we werden er lief op geattendeerd dat er nog wel een plekkie voor ons was. "Oeh, Hanneke, dit is fanatiek! Dit is wel heel dichtbij." Op zich was de setlist vrijwel identiek aan de eerste. Alleen werd Je weet nu voor de lekkere wijn en het lekkere hapje gespeeld.

Paul de Munnik speelde nog twee nummers mee: Het gaat voorbij en Kom dan bij mij ( oei!)  Laat me niet alleen maakte weer een einde aan een te fijne en te korte PuurLofZang. En zie hóe dichtbij het was:

 

 

Na het optreden kwam Danique eraan. "Even kijken waar jullie zijn, hoor. Papa en mama zijn daar. Komen jullie ook zo?"Nu had Danique een missie die dag. Hanneke en ik mochten getuige zijn dat ze die missie voltooide. Niet veel later kwam er een lief poppetje aan. "Maar Giet, mag ik ook zo'n foto?"Ja... als kleine zus kun je niet achterblijven. Ik snap dat volkomen: ik ben ook een kleine zus!!!
Lekker weer over het terrein rondgezworven,weer eens ontdekt dat ik echt totaal geen mening heb. "Kom dan, Giet, wij gaan hier zitten, Giet.... Ik denk dat jij een ijsje met aardbei het lekkerst vindt. Giet, dan doen we nu dit spelletje...."
Kris Berry en Perquisite lekker op het grasveld in de zon bekeken.

Om acht uur speelde Van Dik Hout enne.. Nu heb ik dat optreden niet geheel bewust meegemaakt. Iets met klimrekfunctie en zitzakken zonder schoenen. Maar we mochten genieten van:
Laarzen aan mijn voeten ( die zagen we niet aankomen als openingsnummer, nou ja.. we? Oké, ik niet)
Straks is het te laat
Lieg niet meer
Stap voor stap
Houten hart
Nu het licht weer schijnt op mij
Iemand die me op komt halen
De stilte valt zo hard
Formidabel
Stil in mij
Alles of niets
Zij maakt het verschil
Gun me wel je tranen

 

 

Die tweede foto is dus gewoon gemaakt door Dyonne vanaf een zitzak. Ik doe het haar met mijn beide voeten staand op de grond nog niet na!!

Langzaamaan verlieten we het terrein. Bij de auto, tussen de knuffels door, ging het van: "Wanneer zie ik je weer, Giet?" en " Wanneer kom je nou weer logeren dan?" ( vertrekken voordat de dames thuis zijn, werd niet gewaardeerd,oeps) Daar stond ik nog even helemaal te smelten door die skatties... oohoo...

 

En tja... toen was er helaas een heel erg te gekke dag, een heel tof festival voorbij. Onze gezamenlijke conclusie is toch wel dat we deze dag heel erg graag herhaald zien worden ( en als het kan en mag met hetzelfde weertje erbij!)