Café De Horizon

En het is net alsof alles opnieuw begint
En het is net alsof ik nooit ben bemind
Komt er ooit iets als geluk voor mij
Ik word nooit meer dat kind

Gister was het weer tijd voor een fijne theateravond. Nu meldde zus zich gister ziek en blijkbaar was het gister een drukke dag: ik kon niemand vinden die mee wilde. Dan kun je twee dingen doen: óf je besluit dat je dan ook maar thuis blijft óf je denkt: ik laat me verdorie geen lekker avondje theater door de neus boren, gek! Dus ik reed richting Enschede waar ik zou gaan genieten van de 3J's. Nu zou ik een heel betoog kunnen houden over hoe goed ze waren, want écht: dat waren ze. Veel fijne nummers, op de één of andere manier werd ik juist geraakt door een heel blij liedje ( ik ben gewoon een beetje anders dan andere mensen...;-)) ik heb me weer ziek gelachen om Emil ( "donder op!" ) alles was weer goed voor elkaar. Maar wat mijn avond misschien wel zo top maakte, was mijn "buurmeisje".

Eén van mijn liefste vriendinnetjes zou helemaal gek zijn geworden, die zou zeggen: "Giet, jij weer!" Ja.. ik weer. Iedereen heeft een paar doelgroepen, waarbij ie het goed doet. Lief vriendinnetje vindt het net katten: "Katten vind ik onbetrouwbaar, je weet nooit wanneer ze toeslaan," sprak zij ooit wijst. Ik heb dat niet met katten. Een paar weken geleden bleek weer: Katten ook niet bij mij ( weer een doelgroep waarbij ik het goed doe....;-)) Zij weet zeker: ik trek ze aan. En ja... dat denk ik soms zelf ook wel.

Mijn buurmeisje of eigenlijk buurvrouw was een ontzettend mooie Downer. Helemaal blij dat ze zo'n prachtplek had. Enthousiast vertelde ze dat ze binnenkort ook nog naar Jan Smit gaat.
De lichten gingen uit en het genieten begon. Af en toe merkte ik dat ze mij in zich opnam. Als ik dan even naar haar keek en glimlachte, wende ze verlegen haar blik af om niet veel later haar observatie voort te zetten.
Vlak voor de pauze zetten de 3J's Drinklied in. Ineens hield ze haar hand voor me op, ten teken dat ik die van haar moest pakken. Even werd er heen en weer gewiegd. Haar moeder deed ook een dappere poging, maar dat hoefde niet zo van haar. Al snel trok ze me omhoog en moesten we erbij staan. Daar stond ze te schitteren.

Na de pauze speelden de mannen een nummer van Frank Sinatra. Nou, dat hoefde niet zo van haar. Dus enigszins verveeld zat ze het nummer uit. Als het je niet bevalt, hoef je ook niet te klappen, besloot ze. Maar ja... als het wel bevalt, doe je je eigen dansjes en klap je bijna om het hardst.

Alles wat ze deed was puur en oprecht en daarom hou ik ook zo van dat doelgroepje. Is het mooi: ga je dat ongetwijfeld merken, is het niets: zul je het ook weten. En daarnaast krijgen ze het voor elkaar je elke keer te verbazen.

Stiekem gun je muzikanten soms een zaal vol Downers. En heel stiekem zou iedereen af en toe best een beetje meer Downie in zich mogen hebben. Oprechter kun je het niet krijgen.



Alles wat naar boven drijft tour, deel 2

Nu moet ik hier dus geen gewoonte van gaan maken,he. Vier weken geleden racete ik vanuit mijn werk naar huis, eten, omkleden en hoppa... Weer door. Op het moment dat ik toen in de auto stapte, dacht ik: "What the f... , Giet? Meen je het nou serieus dat je voor een uurtje richting A'dam scheurt?" Goed... we hadden een geweldige avond vol met slechte grappen. Dus och: okee, ik had het misschien wel afgezworen, maar hee: was mijn motto voor 2014 niet: 'Doe af en toe gewoon iets stoms' Daar kon ik in ieder geval een krulletje bij zetten.

Gistermorgen kreeg ik op mijn werk een berichtje: "Heb je vanavond wat te doen? Zou je mee willen naar Groningen?" Goed... willen zou geen probleem zijn... Snel aan het rekenen of het allemaal een beetje haalbaar zou zijn. En ach... waarom ook niet? Waarom zou je je aan je eigen principes houden: 'deze tour ga ik écht alleen maar naar Hengelo en Zwolle, écht!' Ik heb nu in anderhalf maand tijd mijn aantal VDH momenten al verdubbeld in verhouding met afgelopen jaar.

Dus ook deze werkzaterdag zette ik een persoonlijke race in en zo stond ik toch rond kwart voor zeven bij Miek voor de deur. Op naar Groningen.

Het voorprogramma werd verzorgd door Inge van Kalkar, lekkere liedjes, fijne stem én een contrabas. Met een contrabas heb je de eerste bonuspunten al binnen! Wel erg grappig dat ik op de terugweg een beetje 'zappend' door de radiozenders gingen en bleef hangen bij een lekker luisterliedje. Bleek dat Inge van Kalkar te zijn... Ga je toch twijfelen of je de cd niet had moeten meenemen,die werd vrij goed gepromoot, moet ik bekennen.

Optreden begon weer met een spannend muziekje. Spannend muziekje loopt over in We gaan voor dit moment Martin komt op en Groningen gaat los! Straks is het te laat. Nu kan ik dus gewoon géén foto's maken,dat is algemeen bekend. Maar gisteravond dacht ik: 'Adem in, adem uit, neem de tijd voor een foto, dan moet het goed komen.' Dus ik maakte best een paar leuke foto's. En oh... Ik had me daar Patrick toch goed in beeld... Het is werkelijk waar ook een briljant mooie foto geworden:

Waarschijnlijk dachten mensen: "Jaaaaa, nu moet die foto wel gelukt zijn." Maar neem van mij aan: het wás een prachtige foto geworden. Alleen geloven jullie dat natuurlijk weer niet. Best jammer. ( en ik hoor jullie hersenen kraken: huh Giet, sta je aan de linkerkant? JA!! Ik kan heus wel van plek veranderen, het zijn de ánderen die altijd aan de andere kant willen staan. Maar ík krijg altijd de schuld!!! En vroeger stond ik ook links,hoor!)
Lieg niet meer. Doen ze stiekem wel een 'Mijn held zijn'tje in.Denk je dat zo'n nummer klaar is, nou,nee hoor!!
Daan kan nu misschien beter even door naar de volgende alinea, Dichterbij werd gespeeld. Ik heb wel namens haar genoten, zo ben ik dan ook wel weer. Heel af en toe heb ik een aardig moment.
Stap voor stap, Houten hart en Half zeven, nou... én dat was het moment dat Beavis en Butthead naast me kwamen staan. En dat is niet eens als lullige opmerking bedoeld. Het waren gewoon Beavis en Butthead, ik vond ze grappig! Gaven me meteen de zekerheid: vandaag gaan we het optreden ook goed doorstaan. Eén blik op hen en ik moest weer zó lachen.
Even weer terug naar het nieuwe album. Het o-zo-fijne Nu het licht weer schijnt op mij
en Iemand die me op komt halen. De stilte valt zo hard, Formidable en ik heb nú de zin weer die ik zocht en die ik in Paradiso niet redden: 'Pijn of verdriet, zorg dat niemand het ziet' Lijkt me een prachtuitdaging voor de rest van dit jaar.
Stil in mij, Alles of niets, die overigens al door sommige bandleden al eerder was ingezet. Die wilde vast op tijd thuis zijn. En hoppa... Beavis en Butthead gingen weer los! Iedereen verdient zo af en toe een Beavis en Buuthead op zijn/ haar pad.
Zij maakt het verschil, Meer dan een ander, Laarzen aan mijn voeten en Tot jij mijn liefde voelt maakten de set compleet.

Natúúrlijk konden ze niet vertrekken zonder een heerlijke toegift, beginnend met Gun me wel je tranen. Hadden ze alleen deze gespeeld óf dit nummer drie keer: Prima!! Ik had het helemaal goed gevonden, áls ze het maar spelen.
Pijn en Laat het los verwenden nog even onze oortjes en toen was het optreden afgelopen. Ik dacht nóg: "Ga nou eens even op tijd klaar staan met je camera, dan kun je vast een prachtig plaatje maken met alle mannen naast elkaar. " Want écht: ik ben altijd te laat, ziet er nooit uit. Hoe doen andere mensen dat toch? Maar Beavis ( het mag ook Butthead zijn,maakt mij niet uit!) was vrij enthousiast en sloeg zo tegen mijn telefoon aan. Hoppa... telefoon in 26 delen op de grond.... Hij voelde zich wel schuldig, da's lief. En ik dacht alleen maar:  "Och.. dat kan ook maar weer één iemand over komen." Welcome to my life.

Even mijn knuffel opgehaald en gekletst. Mannen hielden nog een signeersessie ( "O grutjes" sprak ik 's middags, toen ik dat las) maar ik had niets om te signeren, dus daar kan ik geen spraakmakende verhalen over vertellen. Even wat gedronken. Fanatiek al richting parkeergarage gelopen,terwijl Miek nog druk in gesprek was ( oepssssss,hahahahahaha)

Was weer een goed avondje. Echt: doe gewoon af en toe iets stoms! Over het algemeen bezorg je jezelf daarmee nog een paar dagen een grote glimlach.

 

Romantischer word ik vandaag niet meer

But I crash in my mind
whenever you are near
getting deaf, dumb and blind
just drowning in despair
I am lost in your flame
it's burning like a sun
and I call out your name
whenever you are gone

Tomorrow
(say it all tomorrow) I'll tell it all tomorrow
(say it all tomorrow) or the day after tomorrow
(say it all today) I'm sure I'll tell you then

(Saybia)

Alles wat naar boven drijft tour, deel 1

Bij het bekend maken van de nieuwe tour zag ik dat de Van Dik Hout al vrij snel in Hengelo zouden komen. Ik zal niet zeggen dat het op fietsafstand is, hoewel... met mooi weer is het best te doen... maar ik dacht: dichterbij krijg ik ze niet deze tour. Dus hoppa: kaarten besteld en dacht: zie vanzelf wel wie ik er in kletst om mee te gaan. Dus op een onbewaakt ogenblik (paar borrels in de buurt) zei ik tegen Wen: "Van Dik Hout komt in Hengelo, ga je mee?" Haar briljante antwoord: "Ik zet het in mijn agenda. Een week vantevoren hoor je het wel." Twee weken geleden stuurde ze een berichtje: 'Ik zie VDH in Hengelo in mijn agenda, gaat dat nog door?'
Dus zo haalde ik Wen gisteravond op en scheurden we richting Hengelo.

Het voorprogramma werd verzorgd door Sense en ik vond ze erg fijn klinken, toen de zanger meldde dat ze uit Tilburg/ Den Bosch komen, snapte ik ook waarom ik ze goed vond. U kent allen mijn zwak voor Brabantse bandjes, toch?

Rond half tien kwamen de mannen op onder begeleiding van een junglemuziekje. Als je denkt: 'We beginnen even rustig' vergeet het maar!!! Ze knalden er meteen in met "We gaan voor dit moment" "Straks is het te laat" en "Lieg niet meer" Dan sta je dus bij Van Dik Hout en prompt krijg ik een nummer van Kinderen voor Kinderen in mijn hoofd: "Ik hou van hard, hard, bikkel-, bikkelhard,scheurende gitaren door een box van duizend watt" Als dat toch op één nummer van toepassing is: Lieg niet meer!! Ik werd zo even teruggeworpen in de tijd... Even was ik 15 en ging naar mijn tweede VDHoptreden,waar die gitaarpartijen ook zo vreselijk te gek waren. "Alles of niets" en "Stap voor stap" Wederom trapte ik in die solo... Ik deed bijna weer van blijheid een snolliedansjes, bijna he... Werd het toch weer "Mijn houten hart" vind ik ook een prachtig nummer en potverdorie wat een intro, maar... Ooohoo.. Ik verwachtte een ander nummer... *zucht*  "Half zeven" "Nu het licht weer schijnt op mij" ( "Oeh Wen, dát is een fijn nummer!!! I like") Mijn mysterie is ook opgelost, ik weet waarom ik een zekere liedtekst niet kon terugvinden: Het komt namelijk uit Formidable ( "Wen, over drie minuten komt er weer een ander liedje"....;-))De stilte valt zo hard, Iemand die me op komt halen ( "Oh, die is ook prachtig, " meldde Wen en ik knikte instemmend) Stil in mij, waarbij ik dan wel weer een Gietmomentje had. Martin zegt: "Mé-tro-pool" en ik denk: "Gekkie, wat doe jij nou? Je hebt het Metropole orkest toch niet bij je? " Meteen daarna viel het kwartje ook wel en dacht: "Duhuh, blondie dat je me daar rondloopt,hoe heet het hier ook alweer??" Had overigens nog zo'n Gietmomentje: Publiek is uitgeklapt, Giet staat nog wat te dromen en klapt vrolijk verder... Ik vond dat nummer gewoon leuker dan de rest van het publiek, heus!
Meer dan een ander,Zij maakt het verschil,Laarzen aan mijn voeten en Tot jij mijn liefde voelt maakten het optreden af.

Nu had ik van Renate al wat foto's van Arnhem gezien en ik dacht bij één foto: "Oeh, dat kan eigenlijk maar één liedje zijn" en ze begonnen de toegift met "Gun me wel je tranen" Daarna nog "Pijn" en met "Laat het los"  was het optreden helaas afgelopen... :-( Nee hoor, pruillipte niet, want wat hadden we daar een vet strakke show gehad: heerlijke nummers, fijne solo's, zes mannen die er overduidelijk zin in hadden, want niets is leuker dan kijken naar muzikanten die er zelf erg veel zin in hebben!!

VVAL

Natuurlijk kon het niet uitblijven dat Mar en ik ook dit jaar naar Vrienden van Amstel zouden gaan. Vorige week zaterdag scheurde ik richting Mar, waar we nog even wat drinken ( en een deel wat at...;-))
Zo rond kwart voor zes kwamen we bij de Ahoy' aan. Meest mooie én beste parkeerplek ever gevonden. Naar de garderobe en op naar het eten... :-) Ons daar kostelijk vermaakt, dat is aan ons wel besteed. Muziek was ook al meteen goed geregeld, The Originals traden op. Dit zijn dan weer oudleden van De Corona's. Helemaal top!!

Eenmaal in de zaal een leuke plek gezocht en zo rond kwart over acht gingen de lichten uit. De show begon al meteen te gek. Eerst lichtelijk akoestisch Come together van Kane, een prachtige zonsondergang als achtergrond en niet veel later knalde de band erin, terwijl het podium omhoog ging en de band verscheen. Echt werkelijk waar: zó gaaf!!
Wij stonden bij het podium achteraan en daar loste Guus Meeuwis Kane af. Er werd meteen afgetrapt met 't Dondert en 't bliksemt. Dat verwacht je niet echt zo aan het begin van de show. Super van Guus genoten. Tijdens Guus kwamen Nick en Simon gezellig mee zingen, ook Xander was van de partij. Dus "ze waren met vrienden, gewoon met vrienden."

Aan de overkant speelden de Opposites!! Ik was dus écht superenthousiast toen ik hoorde dat zij kwamen en echt.. ze stelden niet teleur, wat waren zij gaaf. Gers Pardoel deed nog even met ze mee.
Mr. Probz kwam nog even als verrassing voorbij. Fiiiiiijjjjjn!! Van mij had Glennis dan weer niet mee hoeven doen, maar goed.. je kunt niet alles hebben tijdens zo'n avond, toch?
Handsome Poets kwamen, lekker vrolijk. Miss Montreal deed met ze mee.
Waylon deed een blok Micheal Jackson. Timor erbij!! Gaaf!!
Racoon maakte me heel erg blij met hun veel te lekkere muziek.
Gers Pardoel deed een paar nummers, mocht Simon nog weer meedoen.
Wat dan van mij ook niet had gehoeven: Xander en Glennis die "Avond" van Boudewijn deden. Dat liedje is zó heilig. Frank Boeijen deed hier ook een klein coupletje aan mee. Wat mij betreft, hadden ze Frank best meer kunnen laten doen. Ik weet dat hij met Marco zou zingen. Volgens mij is Frank heel goed in staat om zijn eigen nummers te zingen, dus dat hadden ze er in kunnen houden.
Miss Montreal stond heerlijk te stralen! Wat een heerlijk mens is dat toch.
The Golden Earring... woehoehoehoehoehoehoe... Mééér.. Eerst Bart die mee zingt met Twillight Zone, later nog Miss Montreal die Another 45 miles zingt. Top!! Goede combi!!
Nielson, Nick en Simon kwamen midden in de zaal voorbij. Samen zongen ze Mannenharten.
De zwevende bar was weer errug goed. Leek erop dat dat de finale was en ik werd enthousiast, want ik blijf erbij: De finale horen gewoon verschillende artiesten te zijn die heerlijke Nederlandse nummers vertolken. Paul de Munnik, Bart van Racoon,Nick Schilder en Guus Meeuwis hadden samen de grootste lol aan die bar. Al hangend in de lucht werden ze ineens voorzien van bitterballen, errug te gek.
Uiteindelijk sloot Guus Meeuwis de show af.  Was toch ook wel weer fijn.

Nog even nagefeest met The Originals.
Rond kwart voor één vertrokken.

Zondag hebben Mar en ik een heerlijk mutsenmiddagje gehouden. Ons erg vermaakt met allerlei oude interviews en foto's.