Lichtelijk hysterisch avondje

Eigenlijk had ikzelf totaal geen verwachtingen toen ik op FB reageerde op een soort van prijsvraag. En als je nou zegt: " Nou, Giet, het meest originele antwoord ever, dat ik daar niet op gekomen ben." Nee.. niets van dat alles. En tóch ontving ik een berichtje: "Gefeliciteerd, je hebt een borrelarrangement gewonnen!" Okeeeeejjjjjj..... "Daan, heb jij ook gewonnen?" appte ik meteen. Niet dat Daan wist, appte ze terug. Thuis op de computer nog even nagekeken. Nee, helaas. Maar geen nood: "Hoe laat spreken we waar af? Want ik ga er vanuit dat ik met twee personen mag komen."

Gister eerst gewerkt, natúúrlijk weer te lang blijven hangen. Dus dat werd enigszins haasten, snel eten, appje van Daan beantwoorden hoe laat ik daar was, ivm de koffie én wat lekkers dat de dames hadden uitgezocht, omkleden en hoppa....

Om iets over acht was ik bij Daan, Dennis, Danique en Dionne. "En wie is dat?" "Gietjuuuuuuuuh" ontvangst van de eeuw. Op de bank lag een lief poppetje, die al had gevraagd of ze niet even naar bed mocht en als Giet dan komt, moesten ze haar maar wakker maken en dan kon ze ook nog samen een appelflap eten ( oeh, appelflappen. Oh!!! Is dat verwend worden of is dat verwend worden?) Drie minuten na binnenkomst was ze volledig vertrokken naar dromenland. Oh... Van zo'n kind én haar logica moet je toch wel houden?? Ik deed nog een dappere poging om haar in mijn tasje mee te nemen, maar ja... Ook bij Dennis en Daan doen ze aan uitgangscontrole, vind ik jammer.

Rond negen uur werden we weggebracht naar het De La Mar theater, waar we ons netjes meldden. We werden naar het Grand Cafe gebracht en mochten daar genieten van een borrelarrangement,waarover inmiddels genoeg gezegd is... Haha... lekker wijntje erbij. Och.. Tegen tien uur werden we opgehaald en mochten we naar de 'studio'. Even een twijfel of we nou onder begeleiding naar die etage moesten of niet. We besloten van niet, dus stapten we de lift in. Op naar etage 3. Nu blijkt uit wetenschappelijk onderzoek dat mensen licht autistisch gedrag vertonen in een lift. Wij dus niet. Daan observeert, geeft deze observaties weer door en er ontstaat me daar een aanval van slappe lach. Het was gewoon te erg voor worden. Dan gaat die liftdeur open en wordt er gevraagd of je van de fanclub van Van Dik Hout bent. Euh... Eerst maar eens luisteren wat de mensen voor ons doen. Naar de opstelling van het publiek gekeken. Daan en ik vonden een vrij goed plekje, mooi verdekt opgesteld, dachten wij zelf. Tussen twee camera's... nou, die gaan elkaar niet filmen, dus wij zaten goed! Ha!! Beetje de boel bekeken, vrienden gemaakt met de cameraman, het was er één met humor, kunnen wij waarderen! Langzaam stroomde de ruimte vol. Onze opstelling bleek niet helemaal onopgemerkt... Leg dan even voor ons briefjes neer wie waar zit, zeg!

"O joh, hij is al begonnen." Zaten wij daar nog mooi te kletsen en te doen. Bleek dat Cornald de teaser aan het opnemen was, viel dus nog mee met de schade. Wij hebben overigens besloten dat we Cornald Maas een leuke vent vinden. Misschien is hij in het dagelijks leven wel een hork van een vent, maar daar geloven we niet in. Volgens ons is hij wel vrij echt. Mensen die andere verhalen over hem hebben: Wij willen het niet weten! Cornald ís leuk!

Even een korte samenvatting van Opium: Het programma begon met muziek van Gare du Nord. Ik dacht alleen maar: "Waar ken ik dit nummer van???" Aan het eind van de voorstelling was ik er uit: Het zit in de voorstelling van Bert Visscher en het Noordpoolorkest, een cultureel weekoverzicht met Jon van Eerd, die echt net rechtstreeks van een voorstelling kwam lopen. Dus dat gaf nog een klein stukje spanning, ging ie het halen of niet. Een blokje Seth Gaaikema die vandaag zijn laatste voorstelling geeft. Een interview met Bodil de la Parra en Nadje Hüpscher over hun voorstelling Ouwe pinda's.  Jasper Krabbé maakte een reportage over Nederlandse kunst.
Daarna was het tijd voor de mannen van VDH, eerst een fijn liedje: Ik zoek iemand die me op komt halen,was stiekem best een beetje grappig, interview met een minioverzichtje, waarbij De Poema's op de Uitmarkt voorbij kwamen, dat is gewoon bijna een leven geleden, zeg. Het was echt een erg leuk interview.
Er kwam nog een optreden van Gare du Nord en toen was de uitzending helaas ten einde.

Na de uitzending kallam an de ruimte uitgegaan, nog even staan kletsen. Daarna de keuze: lift of trap? Trap of lift? "We namen de trap!!!" Ja.. ik dacht gewoon even aan onze lichttraumatische ervaring voor de opnamen,nou... dat wíl je niet nog een keer. Op de tweede etage knapte onze pokerfaces. "Gebeurde dit nou echt????" Wij keken elkaar heel even geshockeerd aan en barstten toen wel zo in lachen uit. Ik denk dat ze bij De La Mar wel wat restauratiewerk mogen gaan doen. Zó... als er een decibelmeter aan had gestaan.

We zijn even een borrel wezen drinken, want ja.. we hadden aardig wat te verwerken. Langzaam herstelde de botoxbek weer, hahaha...
We zijn weer netjes opgehaald en afgezet bij Daan en Dennis, daar nog even een bak koffie gedronken en plannen gemaakt voor een nieuw topavondje!
Rond kwart voor drie in één streep naar huis gescheurd.

Echt... een mens kan niet genoeg van dit soort vrij spontane topavondjes hebben!

Alles wat naar boven drijft

Even heb ik lichtelijk getwijfeld of ik een recensie over het nieuwe Van Dik Hout album zou schrijven of niet. Er zijn er al een aantal verschenen, dus zou die van mij het verschil maken? Neh, ik denk het niet. Maar toch... voor wie het leuk vindt om te weten hoe ik over de cd denk: leest u gerust verder.

Het album begint al ijzersterk met de single: We gaan voor dit moment. Daarmee knallen ze er meteen in. Eigenlijk wil je er meteen voor gaan! Heerlijke gitaren! Top! Eigenlijk één en al positiviteit.

2. Straks is het te laat
De gitaarpartijen van dit nummer vind ik zó heerlijk het 'oude' VDH en dat is zeker niet slecht bedoeld. De eerste twee albums zitten wel zo in mijn hart, in mijn bloed..Ik vind de overgang naar: " Laten we zijn zoals de dingen gaan" ook wel weer errug lekker, dat dan weer in combi met die gitaren en het feit dat iedereen wel eens tegen iemand zou willen: "Ik wil dat je van mij bent" Ja.. ik kan vrij snel aan dit nummer wennen.

3. Lieg niet meer
Weer van die fijne gitaren en iets herkenbaars in dit nummer. Net als met voorgaand nummer: ik kan er absoluut aan wennen.

4. Iemand die me op komt halen
Met dit nummer zetten ze mij wel zo op het verkeerde been, de boefjes! Als ik de mondharmonica in het begin hoor, denk ik: "oeh ja, Onenightstand" en dan komt er dus een heel ander nummer!
Gewoon een prachtig nummer, in Paradiso hadden ze me al met dit nummer. Mooie tekst ook!

5. Gun me wel je tranen
Tijdens de theatertour was ik al meteen fan van dit nummer. Ik kan het ook niet horen zonder dat ik zes enthousiastelingen op het podium zie staan. Tijdens de tour straalden ze wel zoveel lol uit, dus dit nummer staat gelijk aan blijheid en grote glimlachen. Paradiso was te gek, maar meerdere mensen misten toch dit nummer op de setlist. Dus als het stiekem nog toegevoegd kan worden aan de setlist zou dat toch wel een kers op de taart zijn!
Het blijft ook zo heerlijk in je hoofd hangen.

6. Wat doet er dan zo zeer
Een duet met Ellen ten Damme. Zó mooi. Ik vind de combinatie van de stemmen van Martin en Ellen ook vooral zo mooi. Martins' stem klinkt echt heel erg goed in dit nummer.
Als je in een liedje zou kunnen wonen, zou ik denk ik wel in dit nummer willen wonen. Het voelt 'thuis' of warm/ veilig. Ik weet ook niet zo goed hoe ik het uit moet leggen

7. Nu het licht weer schijnt op mij
Zondag viel dit nummer ineens. Wat een ontzettend goed en heerlijk nummer! Stel dat ik het ooit in mijn hoofd krijg om te gaan hardlopen, wordt dit één van mijn favo's om op te lopen. Heerlijk uptempo nummer. En alle nummers en teksten analyserend vind ik dat deze tekst toch de boodschap bevat waar het helemaal om draait: Het komt wel goed! Er schijnt niet voor niets licht...
Mijn persoonlijke groeibriljantje van dit album. Wie weet, klautert het zich nog wel heel sneaky mijn persoonlijke VDH top 5 binnen.

8.Wrakhout
Zoals in mijn vorige logje beschreven: pas als het refrein begint, weet ik: O ja... dit is Wrakhout.
Ik vind: "het is geen punt, maar een uitroepteken" een geniale zin. Dit is toch wel het nummer met de meeste sfeer, ik kan hem nog niet helemaal plaatsen.

9. Spijt slaapt nooit
Een samenwerking met Acda en de Munnik. Heerlijk koortje!

10. Meer dan je kan dromen
Ik krijg van de melodie een zomers/ vakantiegevoel. Eigenlijk is het gewoon een heel lief liedje. En damn, spijker op zijn kop: "Dat er een God is, die je liefheeft ook al laat hij zich niet zien" Dat zijn dan weer van die teksten die je beter live niet kunt horen, laat ik het daar bij houden.
 
11. Liefde als water
Heerlijk nummer met die trompet. Fiiiiijjjjjn! Je kent het, maar toch ook weer niet. Het is Van Dik Hout, maar toch ook weer niet. Het is... Het is goed!! Het is een heerlijk nummer.

12.Ik zou het zo weer doen
Het laatste nummer van het album, een mooi, klein nummer,maar tegelijkertijd door de tekst ook weer heel groot. Het begint klein, wordt met gitaar en drum opgebouwd en dan toch weer een mooi klein einde met alleen piano. Een perfecte afsluiter voor een heerlijk album.

Samenvattend: tot nu toe zijn eigenlijk alle recensies positief en ja... ik ben dat ook! Dat dit album, en dus de mannen van VDH,  maar het succes mag krijgen wat het verdiend. Want, verdorie zeg, wat hebben ze een achterlijk goed album afgeleverd!! ( en als je de muziek niet kunt waarderen: de albumhoes is een waar kunstwerkje, die wíl je gewoon in huis hebben!)

Uitje naar de radio

Eigenlijk begon het maandag als lichtelijk grapje. Op Twitter vroeg ik: "Wie gaat ermee?" Paulien reageerde vrij snel: "Ik!" Ja... en dan moet het doorgaan ook, he. Dus zo stapte ik gistermiddag in de trein. Toen ik net station Hilversum uitliep, kwam de meest toffe auto van het ganse land er ook net aan. Is dat timing of niet. Een kleine tour door Hilversum gekregen, de auto geparkeerd en daarna naar de Vorstin gelopen. Daar werd Tros Muziekcafé opgenomen. De deuren waren al open, dus we konden mooi naar binnenlopen en een leuk plekkie zoeken. Ondertussen kreeg ik van Paulien allemaal leuke weetjes over de Vorstin te horen, want daar heeft ze nog als vrijwilligster gewerkt. Nu hadden we sowieso wel heel erg leuke gesprekken.

Tros Muziekcafé begon met een optreden van Tim van Tol. Wij zijn zonder twijfel fan geworden. Wat een fijne stem heeft die vent. Dat ie dan iemand op een contrabas in de band heeft, vinden wij bonuspunten waard. Laten we prachtige tattoo's nog achterwege. Laten we zeggen: wij hebben ons niet verveeld. Mede ook door de mensen naast ons waar sommige mensen lichtelijk recalcitrant van werden. Gelukkig had ik mijn oortjes goed beschermd...;-)

Pam Feather trad nog op. Daarover trokken we de conclusie: Het is gewoon de dochter van de zangeres van Spargo.

Even een rookpauze en daarna weer naar binnen. "Oew, Giet, ik zie ze al!" Haha.. Dus we zochten een mooi plekje in de zaal, waar we goed konden genieten. Het tweede uur van Tros Muziekcafé stond geheel in het teken van Van Dik Hout De mannen begonnen met We gaan voor dit moment. En oooow... ik ben zo'n slecht wijf, he... Ik heb weer geen flauw idee wat in welke volgorde kwam... Ik denk dat ze Lieg niet meer deden en Iemand die me op komt halen. Daarna kwam er een interviewmomentje voor Martin. Paulien en ik moesten even echt heel hard lachen, hebben we verder niet heel erg gedaan die middag. Maar de man,die zo half tussen ons in stond, draait zich om en vraagt of ie iets verkeerds heeft gezegd. Mij mocht je wegvegen! Tijdens het interview prachtige analyses gedaan. Zijn wij ook voor in te huren..:-)
Er werden weer drie nummers gespeeld. Ik denk dat ze Straks is het te laat wel hebben gedaan, kan ook best in het eerste blokje hebben gezeten. Ik weet het niet. Nu het licht weer schijnt op mij en Alles of niets. Weer een interviewtje, waarbij sommige bandleden goed mee leken te denken over de hoogtepunten van 20 jaar Van Dik Hout.
Tot jij mijn liefde voelt, Wrakhout... Ja... dat is zo'n liedje waarbij ik dus altijd ( ik heb het album natuurlijk ook al wel 12 dagen in mijn bezit,dan mag je spreken over altijd) pas bij het refrein ontdek welk nummer het nou is. Dan wil ik hierbij nog even zeggen: waar ik gister liedje 3 zei, bedoel ik het vierde nummer *stop de tijd, ik wil graag vier jokers inzetten* Om vervolgens nog een schattig moment te hebben: "Oeh ja, deze ken ik" zei ik enthousiast, toen Patrick op de toetsen ramde. En nee, ik was niet op Formidable gekomen...

Omdat er nog wat tijd over was, mochten de mannen nog wat spelen. Het werd, verrassend genoeg...;-), Stil in mij. Ja... Misschien moeten we dat moment maar gewoon wissen, hoor. Ik blijf bij mijn standpunt: Paulien, was voor jou bedoeld! Jij zag meer dan ik. Er was ruimte voor nog een liedje: Laat het los werd gespeeld en toen was het zes uur. Dan kun je nog leuk klappen, maar als je van de zender bent, telt niets meer. Wat een teleurstelling.
Nog even wat gedronken, wat ge-woehoe't, woehoe nooit zomaar enkel en alleen omdat iemand enthousiast is. Verder zeg ik niets, zoals ik ook niets zeg over squats of over vliegende friet. Ik hoor Paulien nog vol verbazing zeggen: "Giet, hoe krijg je het voor elkaar?" Ja... als ik dat zelf toch eens zou weten.

Kortom: het was weer een zeer geslaagd, gezellig, enerverend middagje. Daar kunnen we er wel meer van hebben!

Giets jaaroverzicht 2013

Ja, mensen het is er weer tijd voor., terug van weggeweest. Het jaar is om. Lijstjes all over. Na een aantal succesvolle edities blijkt dat er maar één echt spraakmakend is en een helder beeld van 2013 geeft, da's de lijst van Giet! Hierbij een klein overzichtje van hoe ik het jaar zie:

Beste optreden: Alle Puur Lofzang avonden én Ilse de Lange in het openluchttheater

Buitenland: Ja... dan kan ik toch niet anders dan gaan voor mister Ed Kowalzcyk in het theater. Maar de Counting Crows hebben ook zeer veel indruk gemaakt

Leukste VDH optreden: Ja.. ik ben weer errug veel geweest. Hmmmm... theater of Paradiso??? Hmmm.... Ik zeg: beide!

Mooiste lied: Nederlandstalig: Stapje terug- Fit en Laura Jansen

Niet Nederlandstalig wel NL: Zonder twijfel This is what it feels like- Armin van Buuren met een eervolle vermelding voor Waves- Mr. Probz

Niet NL: Ik twijfel tussen Aviici- Wake me up en Pitbull ft. Christiana Aguilera-Feel this moment

Slechtste nummer: Ook dit jaar wint Marco Borsato het. Zelfs Rood vind ik nog beter dan die draak van een Muziek.

Heerlijkste zeiknummer: Oj... heb ik dit jaar iets ordinair zitten meebleren???

Mooiste boek: Zwaar verguld - Chantal van Gastel

Kleur van het jaar: Mintgroen, haha

CD:Nederlandstalig:  Hmmm.. ik zou haast het nieuwe album van Van Dik Hout willen zeggen, maar ja... dat is officieel een 2014 album he...;-)

Niet Nederlandstalig wel NL: Single collection van Racoon, denk ik

Niet Nederlandstalig: The Flood & the Mercy - Ed Kowalzcyk

Meest geluisterde cd:

Film: Monster University

Leukste cadeau: Kaartje voor Ilse

Typisch Giet: Zich blijven verbazen over dingen die anderen normaal lijken te vinden

Beste restaurant: Mats!! Die Baileys creme brulée... Zo jummie!

Beste tv-programma: Drop Dead Diva

Leukste reclame: Ik blijf AH en Telfortfan!

Hardst gelachen: Die avond met de neger in de sauna

Trots op: de kilo's die ik in 2013 achterlaat.

Leukste prijs:  De kaarten voor de GrandPrix in Zandvoort???

Kleding van het jaar: Voor de man: Ja... dat blijft ook dit jaar de goede spijkerbroek met het zwarte bloesje! Uit Giets collectie: Mijn groene jurkje

Beste grap: Die zet ik morgen op mijn fb

Beetje zonde: Zij die het zagen, maar niets zeiden of deden alsof ze niets zagen. Dikke neus!!!

Leukste winkel: Dit en dat

Mooiste waarheid:  Iets met ballen

Voornemens 2014: Beetje meer egoïsme kan geen kwaad, al neem ik me dat elk jaar voor, ben daar niet zo goed in.

Ziet meest op tegen: Ik ga gewoon nergens tegen op zien, kom maar op!