Dit seizoen ineens wel

Officiële post 13 maart 2009


Het is te laat, al ruim twee jaar te laat
Goed hen te horen, maar alles wat ik zeggen wil....

Niets zo leuk als de voorpret wanneer de theaterboekjes binnen stromen. Bladeren door de boekjes, op zoek naar de koppen die je graag wilt zien. Dus toen drie jaar geleden bekend werd dat Van Dik Hout een theatertour ging doen, werd het boekje van Almelo van voor naar achter en weer terug gelezen. Maar niets... "Tsss, wat een..." Jaar erop, weer niets... En ineens vorig jaar... Vorig jaar was er niets van dat alles, als al je voorpret niet meer lijkt te bestaan, is er wel een band die ineens Almelo gaat aan doen. Ik denk dat zij, wij.... We hadden de grootste lol gehad, geen twijfel over mogelijk. Geen: Wat trekken we aan? Geen gelach waardoor we bijna in sloten rijden en zeker geen complottheorieën.

Paps wilde er vanavond al op tijd van door, die dacht dat ik weg wilde... Nou ja, ik ben wel van het koffieleuten, dus hebben we dat maar in het theater gedaan. Kwamen wat bekenden tegen ( eindelijk is mijn vraag naar jaaaaaaaaren beantwoord..;)) Om acht uur de zaal ingegaan, wat gewacht en gewacht ( ik mag niemand de schuld geven, maar ik heb een vermoeden, aangezien iemand wat later kwam aangelopen...En tja, voordat die uitverkochte zaal eens vol zat)

Band kwam op en begon met Met de handrem eraf. Dat nummer is voor mij verbonden met de allereerste theatertour en in mijn geval ook nog bij de eerste keer dat ik erheen ging. Toen Giet nog een lief Gietje was, toen het leven nog simpel was, toen het helemaal niet erg was dat je nog geen flauw idee had wat je nu wilde met je leven ( alsof ik dat nu wel weet, ik schijn alleen een leeftijd te hebben waarop dat toch enigszins duidelijk zou moeten zijn) Die tijd dat Giet een optreden later in al haar enthousiasme een handtekening scoorde van een crewlid( alleen dat gesprek dat er aan vooraf ging, hihi), waarna ze er telefoonboeken bij pakte om ook maar iets van die achternaam te kunnen maken. De tijd dat ze voor het optreden de cd van Air draaide en Giet teksten toch een beetje veranderde. Kortom: de tijd dat Giet nog volledig Giet was. Dus als ik dat nummer dan hoor, zit ik weer in Zwolle in de Buitensociëteit en zie me daar toch een lekkere kont voorbij komen ( overigens... dat van die lekkere kont zal ik altijd ontkennen, is nooit door mij getypt) Een liedje met een glimlach dus.

En Giet blijft Giet. Bij nummer twee gaat het mis en... Ik denk persoonlijk dat er maar één oplossing is. Een bandlid eruit gooien. Tuurlijk is het de muziek, maar het is ook een zeker persoontje die ervoor zorgt dat ik breek. Klinkt raar, maar is wel waar. ( Morgen zit ik naast Hellie in de auto en kan ik het er even weer uitgooien:"Ik haat hem, ik haat hem, ik haat hem" Dan zie ik haar blik en zeg ik:"Nee,dat heb ik hem niet gezegd, hoor, zo ben ik niet! Maar ik haat hem wel!") De eerste set zit ook wel vol met tranentrekkers... Dus ach, geneer je niet, laat je lekker gaan joh, kan het jou schelen dat je de mascara tot aan je knieën hebt staan ( is hartstikke hip! Heb ik gelezen in een blad)
"Pap, ik ga ff..." Paps was de zaal al uit, voordat ik mijn zin kon afmaken, maar Giet dacht: "Hij merkt wel dat ik er niet achter aan kom." Even gedag gezegd tegen Soep en even gekletst. " Ik dacht dat je wel achter me aan liep,"meldde paps later. Ach, die man vermaakt zich overal wel, dus daar in de foyer ook.

In de tweede set een ander plekkie opgezocht, een plekkie waar ze strooien met engelse drop ( of valt dat nou gewoon uit Almeloooooose lucht, weet het nooit precies) en waar paps weer meer aandacht voor de lichtjes had, dan het podium. Had in de pauze belooft om in de tweede set aan mooie dingen te denken, dus nieuwe focus: 'Lammetjes in de wei!' Tweede helft ging het helemaal goed, kwam vast door het prachtige koor achter ons... Pfff... daar was mijn Alles is liefde actie van maandag werkelijk niets bij, zeg! Ik voelde me zwaar op mijn. Oh nee, Giet zeg niet dat je... Ja hoor, eerst ging mijn rechter Highway to hellboot uit, niet veel later mijn linker. Ja.. Hallo! Thuis zit ik ook niet netjes rechtop in een stoel, kruip er het liefst zoveel mogelijk in. Nou, deze plaats bood mij die kans, dus die nemen ze me niet af.

Papa proberen uit te leggen wanneer ie mag gillen. Nou.. hij schreeuwt dwars door het verhaal heen... Hahaha... Ach, het gaat om het idee.

Na het optreden nog even nagekletst. Ga ervoor zitten, mensen, bekentenis van de eeuw: Giet vindt die nieuwe nu al aardig ( hoewel: dit wijf...:P) Nee echt. Jullie hebben allemaal mijn toestemming om aardig tegen hem te doen, je hoeft niet meer te gooien met tomaten, bewaren we wel voor de volgende...:D

"Moet je nog een handtekening dan? Of met ze op de foto? Dat kan nu?" Paps aan het wachten en ik wacht dan wel mee. Nou, daar kwam me toch een moment, nee, herstel: monument! Als dit een scene uit een film was geweest, had er zwaar romantische muziek onder gestaan. Ik ben veranderd, een ander, siiiiiinds die ene lach.... Echt heus! Er gebeuren dingen in mijn leven, die ik ook nooit verwacht had.... Terwijl ik daar nog over stond te denken,hoor ik paps zeggen: "Ik wil met jou op de foto.." Hoooo, wacht.. paps! Wilde ie met Martin op de foto,omdat dat moest van mij. Nou... Ik hou nie van discriminatie, dus moest ie op zeker nog één foto. Ja... en toen vertoonde ik zelfs tegenover hem, die ik het beste kan negeren,omdat ik er voorlopig gewoon nog niet teveel van moet hebben, een soort van sociaal gedrag, maar niet teveel... en niet te vaak.... ik weet nog niet echt wat ik doe....
"Ja, het tweede vond ik beter, hoor. Dat eerste was zo..."" O, dus u houdt meer van de ruigere muziek." Paps was zeer deskundig met Ben in gesprek. Hmmm... hoorde ik hem vijf minuten daarvoor niet zijn liefde voor André Rieu verkondigen. Vetruig hoor...:) En maar zeggen dat ie van mij mee moet... Tss...