25 jaar Van Dik Hout

Afgelopen vrijdag was het weer zo ver: We mochten weer naar Van Dik Hout in Paradiso. In de loop der jaren hebben we al best bijzondere edities mogen meemaken, maar dit keer was het er wel één met een gouden ( of eigenlijk zilveren natuurlijk) randje: de aftrap van het jubileum jaar! 

Het optreden werd begonnen met een filmpje vol foto's van VDH door de jaren heen, de één nog mooier dan de ander. En foto's waarbij je maar niet moet gaan nadenken van wanneer ze zijn; je weet dat het jaren geleden is en toch voelt het alsof je ze vorige week nog in een blad zag staan.
De mannen kwamen op en Nooit meer een ochtend werd gespeeld. Vrijdag werd de nieuwe single gelanceerd, Eén nacht eeuwigheid, deze werd als tweede gespeeld. Nu was er na dit nummer dus het goede plan gelanceerd om met zijn allen Lang zal hij leve te zingen, want niet alleen was het één groot feest, omdat we al 25 jaar mogen genieten, maar ook omdat Martin een kaarsje op zijn taart erbij mocht zetten. Maar ja... de band vond dat we toch eerst moesten genieten van een nieuw nummer, Dat het de wereld was. 
Water en vuur volgde. En wéér een nieuw nummer, De prijs die we betalen (tenminste... ik denk dat deze zo heet, kan best een andere titel hebben, dus pin me hier niet op vast)Tijdens dit nummer kwam zangeres Amber Gomaa erbij. Ook zong ze daarna mee bij 
Half zeven.  Daarna volgden: Het nieuwe spel, Meer dan een ander,Mijn houten hart en Stil in mij Tja.. die kun je natuurlijk niet overslaan, aangezien daar alles mee begon. 
In valt de nacht van deze mochten we de afgelopen theatertour al genieten (natuurlijk net die ene keer niet dat ik mijn lief zover had gekregen om nog een keer mee te gaan... die kreeg het alleen maar in gedichtvorm én die had ie al eens gehoord, pure ellende... ;-) )
Zij maakt het verschil, Pijn ( met die geweldige clip op de achtergrond! Die ik ook nooit kan zien zonder broer erbij te horen, haha) Laarzen aan mijn voeten en Laat het los maakten de setlist compleet.

Natuurlijk volgde er een toegift. Deze bestond, ik vond het verrassend, uit: Volle maan
Laat me niet staan, een vertaling van Don't let me down van The Beatles en enigszins bekend geworden van De Poema's. En daarnaast één van de nummers die op de setlist stond, toen de mannen net begonnen. Daarna speelden ze nog Tot jij mijn liefde voelt

Nog één keer voor het echte slotapplause begon, kwamen ze op en werden De keuzes die je maakt en Zolang de muziek maar klinkt  ( ook met Amber Gomaa) gespeeld.
Daarmee kwam er helaas een einde aan een wel heel erg fijne avond.
De plaatjes heb ik eerlijk gejat van Renate, denkt dat ze me dat op een dag wel zal vergeven.. .;-) 

Zoiets....

"Ken je dat moment van de Beatles dat ze op het dak 
staan van de Apple Studio's
 en dat je weet als je ernaar kijkt
dat dat de laatste keer is dat ze samen zullen spelen,
maar dat je tegelijkertijd ook weet dat de Beatles dat op 
dat moment helemaal nog niet weten?"

.......

"Alles wat wij verzonnen werd waar.
Zelfs de dingen die we niet wilden verzinnen"

(Uit: Acda en de Munnik - Trilogie) 

AfterValentijnslogje

White Flag"

I know you think that I shouldn't still love you,
Or tell you that.
But if I didn't say it, well I'd still have felt it
Where's the sense in that?

I promise I'm not trying to make your life harder
Or return to where we were

But I will go down with this ship
And I won't put my hands up and surrender
There will be no white flag above my door
I'm in love and always will be

I know I left too much mess and destruction
To come back again
And I caused nothing but trouble
I understand if you can't talk to me again

And if you live by the rules of "it's over"
Then I'm sure that that makes sense

I will go down with this ship
And I won't put my hands up and surrender
There will be no white flag above my door
I'm in love and always will be

And when we meet
Which I'm sure we will
All that was there
Will be there still
I'll let it pass
And hold my tongue
And you will think
That I've moved on....

I will go down with this ship
And I won't put my hands up and surrender
There will be no white flag above my door
I'm in love and always will be

I will go down with this ship
And I won't put my hands up and surrender
There will be no white flag above my door
I'm in love and always will be

I will go down with this ship
And I won't put my hands up and surrender
There will be no white flag above my door
I'm in love and always will be

Een uitverkocht Paradiso!!

Tja... dan bevind je jezelf starend naar het beeldscherm. Concluderend dat je het afgelopen jaar werkelijk waar geen woord gepost hebt op je blog. Fans die mopperen: "Mooi is dat! Heb je een log, doe je er niets mee!" Sorry.... 2017 was een goed jaar, blogtechnisch zal ik proberen 2018 beter te maken. En waar laat je dan je eerste 'vol goede moed' logje over gaan? Meestal gingen mijn logjes rond de jaarwisseling over één onderwerp. En ach... waarom zou je dat veranderen? Niet nodig, toch?

Afgelopen vrijdag stapte ik in de trein. Ergens onderweg stapte Renate gezellig erbij in en voor we het wisten, stopte de trein op eindbestemming Amsterdam Centraal. De tram richting hotel gepakt en het daar nog even lekker rustig aangedaan. Even lekker een hapje gegeten, vooral dat toetje... <3 

Rond kwart voor zeven ( waaaaah, we waren nog nooit zo laat, hahaha) richting Paradiso gegaan. Altijd gezellig in zo'n rij! Een goede 20 minuten later ging de deur open. Nu hebben Renaat en ik altijd een goede rolverdeling. Waarom zou je iets dat goed is, gaan veranderen. 

En bij het binnengaan van de zaal weet je waarom juist dit zo'n mooi optreden is: Al die lieve, bekende koppies, die je te weinig ziet en spreekt, maar we hebben altijd Paradiso nog om dat wat recht te trekken. 

Het voorprogramma werd verzorgd door Thijs Boontjes dans en showorkest. Die wisten er wel een showtje neer te zetten. Altijd leuk als je iets kan meezingen van het voorprogramma. Niet dat ik nu héúl veel kon meedoen, maar toch...

Zo rond half negen werd de zaal donker, is toch altijd wel een momentje. De hele zaal weet: Oeh, nog effies. Het spannende muziekje begon. Boven, achter het drumstel hing een scherm en hierop werden livebeelden gestart. We zagen hoe de mannen van Van Dik Hout de weg van de kleedkamer naar het podium maakten. 

Ze knalden er meteen lekker in met Alles of niets, Water en Vuur en daarna het o-zo-mooie 's Nachts in mijn dromen. 

Dus toen dacht ik: Dit wordt zo'n optreden dat ze in volgorde van uitbrengen van elke cd een paar nummers spelen. Vond ikzelf best een goed idee eigenlijk. Maar de setlist verliep anders:

* Lieg niet meer

* Houten hart

* Lege handen 

*Zand Voor het optreden hadden we het nog over de theatertour en hoe fijn die setlist was, mede dankzij Zand. Dus dat deze nu weer gespeeld werd, was wel een feestje!

*Half 7

* Het nieuwe spel Dit nummer gaat ook nooit vervelen!

Ze gingen even over naar een akoestisch blokje *innerlijk applausje* 

*Iemand die me op komt halen

*De stilte valt zo hard

*De keuzes die je maakt Daar miste ik lieve Mar wel even, hoor. Dit is natuurlijk een ontzettend 1998 nummer en daar kan ik dan nog uren over praten... ;-) 

* Gun me wel je tranen ....<3

*Stil in mij

*Zij maakt het verschil

*Pijn hier deed Thijs Boontjes een dappere poging om Herman Brood te evenaren. Clip van Pijn erbij. Top!

*Stap voor stap

* Tot jij mijn liefde voelt

Toch echt niet dat daarmee tevreden zijn, stelletje verwende poeperds dat we zijn, daar moest nog wel even een toegiftje bij. 

*Dichterbij

* Laarzen aan mijn voeten En daar stonden Chantal en ik helemaal klaar om te tubtubtededubben, we hebben het vijf keer ingezet, maar helaas... de zangert had andere plannen dan wij, haha.. 

En nog stééds waren we niet tevreden, dus volgde er nog een tweede toegift (woehoe!)

*Meer dan een ander

*Zoet en zacht

*Laat het los ( Chantal, jij mag niet meer raden!!! ;-)) 

Daarna hebben we nog even lekker geborreld en gekletst. En uiteindelijk was de koek op. Zoals Renaat de volgende dag lief zei:"Dat was echt grappig. Jij was nog aan het kletsen en drie seconde later sliep je ineens" Ik vermoed dat dit een subtiele manier is om te vertellen dat ik niet zo gezellig ben... ;-) 

Het beste van....

Ooit zei ik:" Van Dik Hout is mijn bubbel, daar mag je niet in komen." Kleine slag om de arm, dat het theater een uitzondering zou kunnen zijn. Tja, ik dacht:"die blijft niet zo lang." Maar damn, lief bleef gewoon.
En daar was ineens die theatertour. Oj... Dus nu mocht ie dan mee. Hoewel hij graag iedereen vertelt dat hij mee moest, wat natuurlijk ook wel waar is. Ik heb werkelijk overal mee gedreigd. Zo ben ik. 
Nu heeft mijn lief het idee dat ik een übersupermegagroupie ben, dat ik me echt misdraag en de avonden eindigen ergens hangend in een lamp. U snapt: de verwachtingen waren hoog gespannen.

Gisteravond reden we richting Hengelo, nadat ik hem natuurlijk aangelijnd had. Mocht ie zich last minute hebben willen bedenken, wat ik me zou kunnen voorstellen. Hij had gistermiddag namelijk een licht hysterisch wijf tegenover zich zitten. In het kader van voorbereiding YouTubete ie wat én noemde nét het verkeerde nummer. Schattig als ik ben, riep ik:"Nee!! Die mag je niet opzetten!"Ik was al in tranen, voordat er maar één noot geklonken had. 

Het was een raar jaar, ik was nog niet bij VDH geweest, dan liet ik mijn lief ook nog in mijn bubbel toe, dus ja: ik was wel enigszins licht gespannen, met name door het feit dat ik niet wist wat de setlist zou gaan brengen.

Mocht je nog gaan, je kunt gerust doorlezen; ik zal qua setlist niets verklappen. 
De show begon met Martin, Dave en een nummer dat ik niet verwachtte, een heel lief liedje. Een lief liedje met dat ene zinnetje... Zo'n zinnetje die ik dit jaar op meerdere manieren zou kunnen beantwoorden.
Er kwamen meerdere nummers voorbij, die ik echt niet verwacht had, maar waarvan ik het zó superleuk vind dat ze gespeeld worden. 
Wat ook wel erg tof is, is dat Louis niet het hele optreden verstopt zit achter het drumstel, maar meer dan eens even van zijn vertrouwde plekkie komt. 
Het gevreesde nummer werd niet gespeeld, dus de zestien pakjes zakdoeken kunnen weer opgeborgen worden. Heb echt maar een heel klein traantje gelaten ( oke, misschien drie meer ofzo, maar who's counting?) 
Ik heb het geluk dat ik over een paar maanden nog een keer mag, de setliststress is er af, dus dan wordt het volop genieten!

Na de tijd nog even lekker wat gedronken. Ineens hoorden we iemand vragen: "Wat vond jij nou het leukste?" Dus lief en ik keken elkaar aan en met éénhonderdste seconde is hij net iets sneller met deze vraag aan mij, dan ik aan hem. Hij excuseerde zich nog met:"Ik weet niet hoe alle nummers heten" Ik eerst flink aan het denken wat ik het leukste vond. "Oooh, heette dat nummer zo?" Tja... voor een übersupermegagroupie krijgt hij écht heel weinig VDH te horen. "En nu jij, wat vond jij het leukste?" Hij had al een geweldig lieve opmerking gemaakt daar aan de bar, maar toen kwam op deze vraag zijn antwoord en.... noh.. dit had ik zelfs niet kunnen verzinnen. Hoe krijg je Giet stil? Ik denk dat ik hem voorlopig echt nog wel even houd. ( En in de auto maakte ie  nog even een opmerking, waardoor ik weet: die wordt voorlopig niet door de bliksem getroffen... ;-)) 

Ik ben dus best wel lyrisch over de show. 
En mijn lief? Die heb ik geloof ik zover dat het übersupergedeelte van het megagroupie zijn er bijna af is. En ik denk dat ie vooral heel opgelucht was dat ie geen emotioneel wrakje mee naar huis kreeg. Dat nummer luistert ie maar een keer in zijn eentje, dan snapt ie vast dat ik het niet zo goed droog kan houden (helemaal niet met hem naast me) 

Van Dik Hout, eindejaarsconcert

Ook dit jaar werd er weer een eindejaarsconcert van Van Dik Hout aangekondigd. Dit keer helaas niet in Paradiso, maar in Tivoli. Renate en ik spraken gezellig op de carpoolplaats af en vertrokken samen richting Utrecht. Mooi de auto bij een P+R gezet, ideaal. "Oeh, kijk, Renaat, de bus staat er mooi nog!" Dus wij enthousiast die parkeergarage uit, wat denk je: Bus weg!! En dat binnen een tijdsbestek van 3 seconden. Nah.... Draaien we ons om: Hee bus!! Hadden we de reflectie van de bus in de deuren gezien. Als je denkt dat dit het hoogtepunt van ons busavontuur was: Mooi niet. Wij stappen die bus in. Ik vraag nog even voor de zekerheid of het OVkaartje voor één of meerdere personen is, terwijl je het antwoord eigenlijk wel weet. "Voor vijf personen," meldde de buschauffeur. "O, dan kunnen we vanavond dus nog 3 vrienden maken," merkte ik vrij droog op. Vond het zelf niet heel hilarisch, de buschauffeur daarentegen kwam niet meer bij en gaf me een boks. Plekkie gezocht en rijden maar! "Giet, als we met het OV willen, hadden we blijkbaar eerst moeten betalen," fluisterde Renaat. Dat vind ik dan wel weer grappig. "Nou ja, dat zien we dan op de terugweg wel." Eerste de beste bushalte wil er een vrouw instappen die nog even vraagt of de bus ook via CS gaat. Nee, dat ging ie niet. "Renaat, heb jij gekeken waar deze heen gaat?" "Nee." Echt... Giet ziet bus, Giet stapt in bus en laat zich verrassen. Ja, bij ons rijdt maar één bus en bij Renaat zelfs alleen maar een buurtbus: Weten wij veel, hahahaha... Alles kwam goed, konden wel in de stad uitstappen. Wat gedronken en daarna naar de pizzeria gelopen, waar we met een heel stel hadden afgesproken. Supergezellig dus!

Rond half acht ging de zaal in Vredenburg open. Het leuke van zo'n eindejaarsoptreden is wel dat je heel veel lieve mensen tegenkomt! Lekker bijgekletst. 
Het voorprogramma werd verzorgd door een oude bekende, Inge van Calkar, absoluut niet vervelend.
Rond half tien (?) kwamen de VDHmeneren op. Dan hoor je dus een superlekker intro en ineens valt het kwartje. Waaaaah.... ze openden dus gewoon met Zand, hoe lekker is dat! Hoe ontzettend veel te lang heeft dat nummer niet op de setlist gestaan. Oj! En misschien had dat dus al een teken moeten zijn. Je staat nog wat na te genieten van Zand en daar word je zo ineens vol verbazing naar de andere kant van de zaal gegooid en zetten ze Voel dat ik leef in.Wauw!!!
Heel even geven ze je tijd om rustig adem te halen. Lieg niet meer, Water en vuur en Stap voor Stap volgden. Daar kwam de volgende verrassing: Het nieuwe spel. Zo'n briljant mooi nummer, die gevolgd wordt door wederom een zeer fijn nummer, heerlijke baslijn ( die stond goed aan!)Half zeven. 
Vol enthousiasme riep ik op tot het integraal spelen van Kopstoot van een vlinder. Een beetje verbaasd werd ik aangekeken, maar ik neem toch aan dat ik inmiddels veel medestanders heb. Heb twee jaar geleden al een optreden meegemaakt in Vredenburg,waarbij een album integraal werd gespeeld en dat was me daar een supersucces, dus dat kan met Kopstoot ook. En voor mensen roepen en in een lachstuip schieten:"Giet, dat kan niet!" Heus wel! Er zijn artiesten die speciaal voor mij in een bouwput spelen, oohoooh...  *grinnik*
Goed, Half zeven dus.... eindelijk weer eens publiek dat het snapt en lekker mee Half zevent... ;-) 
Het altijd prachtige Iemand die me op komt halen. Tot jij mijn liefde voelt volgde. Normaal wordt die een beetje aan het einde van de set gespeeld, maar niets dat er op wees dat het einde van een set in zicht was.Allesbehalve....
De stilte valt zo hard ( ook al zo'n prachtige versie) Alles of niets en Stil in mij. Ik denk dat van alle keren Stil in mij dit toch wel de versie was die hoog binnenkomt in de kippenvel top3. Deze kwam wel even binnen. Martin droeg het op aan de aanslag op de muziek en daar ging iedereen werkelijk uit volle borst mee. 
Meer dan een ander, Zij maakt het verschil, Laarzen aan mijn voeten. Nu vond ik Martin afgelopen woensdag al hysterisch grappig. Ik vroeg tijdens het optreden nog wat ze hem hadden gegeven,maar voordat Pijn werd ingezet, mocht je me echt bijna wegslepen. 
Wederom een intro waarbij je wilt roepen: "Nee, houd op, schei uit! Ik trek het niet meer! Ik ga huilen van geluk!" Mijn held zijn.... Om het te hebben over nummers die achterlijk lang niet meer op de setlist hebben gestaan,maar zó ontzettend mooi zijn dat ze dat plekkie wel verdienen. 

De mannen gingen af en maakten ons toen nog blij met Zoet en zacht en Laat het los.

Nog een keer af en Baksteen & Water en Zenderruis & testbeeld werden nog gespeeld. 

Ik zweer het: had Overal geweest op de setlist gestaan, had ik Robert ten Brink een brief geschreven. "Beste Robert, ben v'liefd op Van Dik Hout. Wil met Van Dik Hout trouwen, regel dat even!" Nee, echt!!! Heb al wel een halve pauw aan de setlistmaker gedoneerd. Maar héél véél hartjes voor of aan deze setlist. Wauw!!!! 

Renaat was zo lief om me een prachtig plaatje van deze waanzinnige avond te doneren. Thnxxxx! 

PuurLofzang, Veronicaschip

En zo verschenen er nieuwe data voor PuurLofzang, daar kan ik persoonlijk wel erg blij van worden. Helemaal als er dan te gekke locaties bij zitten. Nu stond er dit keer wel een heel erg gave locatie bij: het Veronicaschip. Wie ga je dan lief aankijken om met je mee te gaan? Drie weken geleden waren Hanneke en ik op weg naar Uitgeest en kwam ik met een mooi ultimatum. Er zijn mensen die zeggen: "Giet, je ultimatum had net zo goed 'Als Van Dik Hout vanavond Stil in mij speelt, gaan we naar PuurLofzang' kunnen zijn, want je had allang besloten dat je zou gaan" Dit wil ik graag even weerleggen: zo makkelijk ben ik heus niet om! De lat lag wel wat hoger. Hanneke stemde ermee in. Aan het ultimatum werd voldaan, dus zo stond ze vrijdagmiddag op de stoep. Op naar Amsterdam dus. Ging echt top, niet normaal. Wat doen al die mensen op vrijdag op straat? "Ga naar huis!" was ons motto. Zolang de TomTom nog zei hoe laat we zouden arriveren, bleef ik nog best rustig. Hanneke had blijkbaar 20 uur in haar hoofd, dus toen we nog even een open brug tussendoor kregen, kwam Hanneke in de "kan er ook nog wel bij" stemming en ik meldde nuchter: "Och, die hadden we ook nog niet gehad." Die zag ze dus niet bij mij aankomen. Gelukkig kregen we daarna nog wat omleidingen. Hoe relaxed wil je het hebben?

Rond tien over acht waren we bij het Veronicaschip. We made it! Leuk plekkie opgezocht, wat ons betreft mocht het beginnen.

Om iets over half negen opende Jeroen de avond met een mooie tekst van Huub van der Lubbe. Misschien zijn het dan wel mijn fantasievolle brein en ik, maar ik kon er wel de link naar inspiratie uithalen.
Op het podium begonnen Ben en band te spelen. Nu weet ik dus niet met welk nummer ze begonnen. Wel een erg lekker liedje, maar ja.. koop je niets voor, he? Ik heb gewoon verzaakt in het jatten van de playlist.
Daarna speelden ze Old man van Neil Young. Even een klein welkom, een wetenswaardigheidje over het Veronicaschip, waar nog op teruggekomen zou worden. Oeh, een cliffhanger. Landslide van Fleetwood Mac werd door Yvonne gezongen. Wederom een heel erg mooi nummer, maar geen idee welke.
Dan hoor je dus een bekend stukje op gitaar en je denkt: "Neuh!! Dat kan toch niet? Die spelen ze niet." Maar.. zo ineens hoor je: "All I know.... " en daar hadden ze me. Try van Nelly Furtado. Héél véél hartjes!! Hoe prachtig kun je een eerste set afsluiten?

Het werd tijd voor een amuse.Deze werden verzorgd door Mijn Keuken Echt héél vervelend!

De tweede set werd geopend met Message in a bottle... *big smile* Bij het volgende nummer dacht ik: "Ik ken het" In mijn hoofd ging de helft van de tekst ook mee,maar.. Ik kon het gewoon niet plaatsen. Ik wist:' Dit is niet van Ben' Hoewel ik daar wel heel even over twijfelde. Het refrein werd in gezet en ik dacht: "Oohoo, twee jaar geleden riep ik dit nummer uit tot mijn favo NLnummer van het jaar" Zo is het het mooiste nummer van het jaar en zo ben je vergeten dat het nummer bestaat. Dan ga je je afvragen hóeveel mooie liedjes je in je leven vergeet. Vind ik niet zo'n leuke gedachte. Gelukkig werd ik vrijdag weer aan dit heerlijke nummer herinnerd: Stapje terug van Fit en Laura Jansen. Tijd genoeg werd gespeeld. Omdat Jeroen de avond opende met een voordracht was het nu Bens' beurt om een tekst voor te dragen, dit werd Tijd ( van BenK en de Dominators..;-) ) Het lijkt me mooi werd ingezet, Sweet dreams volgde en de set werd afgesloten met If I ain't got you van Alicia Keys.

Er kwam weer een lekker momentje. Nog een spannend momentje ook, bleek al snel. Tijdens Ekotown kregen we zulke lekkere witte wijn. Dit keer was Pane e Vino ook aanwezig en ik hoopte zó op die goddelijke, witte wijn van Sting. Het werd wel Stingwijn, maar... het was rode wijn. Nu heb ik nogal een (schijnbaar) bijzondere mening over rode wijn. Ik ben daar gewoon niet zo'n fan van. Je mag pas zeggen dat je iets niet lust als je het geproefd hebt, dus ik gaf de rode wijn een kans. En hierbij kan ik zeggen: Message in a bottle is door mij persoonlijk goedgekeurd. ( er worden nu een aantal mensen gek: Wát Giet, jij.. rode wijn... en aardige dingen zeggen? Woow!!)
We kregen er een heerlijke, Italiaanse amuse bij. 

Ook dit keer waren er gastmuzikanten. De derde set werd geopend door Yori Swart. Haar heb ik in februari al een keer mogen zien en blijf erbij: Ze heeft een erg fijne stem! Ze begon met een nieuw nummer: Golden ticket. Tijdens het tweede nummer werd ze ondersteund door Stevie Ann. Ja.. Stevie Ann vond ik al goed. Nadat ze met mijn allerfavorieterigste bandje een prachtig duet opnam en bij de cdpresentatie aanwezig was, scoorde ze wel zoveel reservepunten dat het gek moet lopen, wil ik over haar roepen dat ze drie keer niets is ( you tube even voor de lol Set fire to the third bar van Snowpatrol, in de HMH, hallo!!! Bonuspunten voor Stevie Ann!) Na vrijdag ben ik er eigenlijk van overtuigd dat zij oprecht een heel erg lief persoon is! Samen speelden ze Stand for you, wat eigenlijk zelfs een driestemmig nummer is ( geschreven met Lori Liebermann) Yori speelde September. Light up van Stevie Ann en toen kwam er tocht wel een heerlijk momentje Give it up or let me go van Bonnie Riatt. 

We werden weer culinair verwend met een heerlijke amuse met vis. Jummie jummie!!

Met Pete Murrays' Oppurtunity begon de vierde set, een nummer waarvan ik geen idee heb wie of wat.( laat ik zeggen: dat wat ik net al Googlend vond ,kan het never nooit niet zijn geweest... ;-) ) Six days on the road. "Hee Hanneke, deze is voor jou! Ze doen een liedje voor jou!" Dus blij keek Hanneke me aan. "Echt? Vind ik het leuk?" "Ja" "Moet ik ervan huilen?" "Dat weet ik wel zeker." Het mag een wonder heten dat ik nog met haar mee mocht op de terugweg. Hoewel.. indirect stond haar bed bij mij, dus ze moest wel... ;-) Make you feel my love werd ingezet.Nu liet Hanneke in Uitgeest wel merken dat dit niet zo haar nummer is. Yori en Stevie Ann deden de engelse variant en Ben maakte het tot Totdat jij mijn liefde voelt. Hanneke concludeerde dat ze de Benversie wel kon waarderen. 
3 uur vloog voorbij op een toplocatie. Maar wat wil je dan met goddelijke amuses, goede muzikanten én heerlijke rode wijn?

Met een grote glimlach verlieten we het Veronicaschip, waar we echt een supergeweldige avond hebben gehad. Met een heel kleine domper: Die cliffhanger, daar werd nooit op teruggekomen. *zucht*

P.S. Er zijn nog mogelijkheden om te genieten van een avondje PuurLofzang met geweldige gastmuzikanten. Stiekem zou ik dus gewoon nu nog kaarten bestellen of op mijn verlanglijstje voor de Sint zetten. Een leuker schoencadeautje kan de beste man je niet geven!