15 jaar Van Dik Hout

Officiële post 26 november 2009

En wie jarig is, geeft een feestje. Daarom speelden de mannen van Van Dik Hout gisteravond in Carrxc3xa9. Op het CS stonden Jo en Marnix al op mij te wachten. Naar de metro gegaan. En ja... Nu red ik me in Barcelona best in de metro, maar ja.. als provinciaaltje in A'dam ben ik dan best een attractie, denk maar niet dat die automaat mijn pinpas wilde accepteren. Nou, provinciaaltje of niet: Wie stond er als eerste aan de goede kant van de poortjes? Pcies! Dat wil ik maar even zeggen!
Een leuk plekkie gezocht om te gaan eten. Ja, je schuift niet overal zomaar aan, als er lange tafels staan, slaan wij over...;) Beetje over het leven gefilosofeerd, terwijl we lekker naar buiten staarden. Net op het moment dat Marnix opstaat om te betalen, horen we een klap.( ik voel een complottheorie opkomen) Sensatie buiten, botsinkje. Ik ervaar dit ook wel een beetje als mijn schuld, want tegenover het cafeetje was zo'n mooi systeem waarbij paaltjes uit de grond komen. Leek mij wel leuk dat terwijl we daar zaten, zo'n paaltje omhoog ging, terwijl de auto nog niet helemaal weggereden was. Ja, ik hou wel van dat soort dingen ( Giet, dat is niet lief. Nee, weet ik, maar wel grappig!) Rond tien voor half acht richting Carré gelopen. Daar moest Jo eerst even haar extra kaarten en VIPbandjes ophalen ( madam, had een heuse meet en greet gewonnen, hahaha) Jassen opgehangen, beetje rondgekeken of we bekende gezichten zagen. In de foyer kwam alsnel Paulien binnen. Ze keek net zo verbaasd naar al die mensen. "Wie zijn die mensen???"

Naar ons plaatsje in de zaal gelopen, leek zo leuk, tot je er niet veel later achterkomt dat de Jostiband ook in de buurt is. Niet erg! Ik ben dol op de Jostiband, maar ja... Het euh... Ik ga er ook maar niet verder op in, hahaha..

Langzaam doofden de lichten en kwamen de mannen op. Ze begonnen met Dromendief. Al even niet meer live gehoord, laatste keer was twee jaar geleden in Paradiso, als vierde nummer. Ja.. dat soort stomme dingen weet ik dan weer. Eigenlijk.. om heel heerlijk te zijn, was de setlist ook niet. Okee, Dromendief kwam voorbij en Pijn. Die deed het goed, aan de zijkant zagen we HeavyHuub al ( ja, ik mag HeavyHuub zeggen) verwachtte een beetje dat die dan het Herman Brood-gedeelte op zich zou nemen, maar nee.. hij kwam na Pijn op om eerst een eigen nummer te spelen. Daarna was even tijd tot heerlijke overdrijving van duo Buitenhuis en Van der Lubbe. Tot jij mijn liefde voelt was het laatste nummer voor de pauze. Deel één was gered. En hoe: het nummer waar ik het meest bang voor was, ging perfect. Ik denk zelf dat ik een tactiek heb ontwikkeld, waardoor het goed gaat.

In de pauze lekker rond gekeken. Net voor het tweede deel zou beginnen, zagen we een leuke stoelendans gebeuren. De lichten gingen uit, de mannen komen op en toen zorgde ( ik denk) een broer van Ben, toch even voor een grote glimlach door te melden:"Ben, ik ben er, hoor." Ik ken hem niet,maar ik vind hem nu al leuk. Ze begonnen met Stip aan de hemel. Ellen ten Damme kwam erbij. Okee, toen zij haar mond los trok, ontstond er bij mij het eerste *slik*momentje. Niet lang, kwam er vrij goed door heen. Maar ja.. ze raakte me wel. VDH speelde daarna met Ellen Durf jij? de nieuwe single van Ellen. Omdat het zo leuk was, mocht ze gewoon nog een liedje meedoen, Twee soorten sneeuw. En als je het mij persoonlijk vraagt, had ze écht nog wel meer nummers mogen mee doen. Ik zou geen protest aantekenen. Zo ben ik dan ook wel weer.

Alles ging zó goed. Werkelijk waar en dan tijdens een nummer, waar je niets zou verwachten, gaat het mis. Het gaat niet een beetje mis, maar het gaat verschrikkelijk mis. Het schijnt therapeutisch te zijn dat je dingen van je afschrijft en niet voor je te houden. Dus hierbij eenmalige eerlijkheid. Ik wíl gewoon dat er 'meer' is. Dus meerdere malen zat ik in een theater te denken: "Als er dan 'meer' is, bewijs dat dan door nu de snaar van die gitaar te laten knappen" Waarna ik mezelf er op betrapte dat ik -nog net niet- obsessief naar de gitaar van Dave staarde. Maar stel: die snaar knapt, wat dan? Stom toeval, of misschien heb ik wel de krachten van Mathilda van Roald Dahl en al was het een teken? Dan zou ik nooit tevreden kunnen zijn, want dan wil ik alleen maar meer. En toen viel gister tijdens Stap voor stap ineens Daves' gitaar op de grond. Hoe goed het ook ging, dit bracht me volledig van mijn stuk. Ben ik nu rijp voor een inrichting?

Mijn breakdown duurde even drie nummers. Meneer Paul, mijn persoonlijke held, kwam tussendoor ook nog even op. Hielp een beetje. Hoewel mijn tranen ondertussen dachten: Nee, niets kan ons nog stoppen. Dus die rolden vrolijk verder. Mezelf nog wel enigszins hervat en verder genoten. Meneer met de cello kwam meedoen met Meer dan een ander, Martin pakte nog even zijn moment alleen met Zoet en zacht, Paul kwam nog even op om mee te doen met Groot en belangrijk. Waarbij Ellen dacht: "Okee, dan doen we dat toch" Dus allereerst kreeg Martin een kus op zijn kont en toen meneer De Munnik, die as usual gehuld was in een ZGZS ( Zeeeeer Goed Zittende Spijkerbroek) En ik hou van ZGZS!!! Met Stap in het licht was het zo spontaan kwart voor elf geworden, hoe lief het aanbod was: Giet liet Marnix wel genieten van de Meet&Greet, want: "Hee, ik moet de trein halen"( en psychisch was het volkomen onverantwoord om mij los te laten) Nog even wat bekende koppies gegroet en op naar mijn eigen weg terug(weer werkte die metroapparaten niet mee!!), waarbij er nog wel een aantal zakdoeken voorbij kwamen. En een conducteur met een humorfactor om beroerd van te worden: "Zo, dus jij kwam er vanmorgen voor beschuit uit?" "Een bak Cruesli met yoghurt, mag dat ook?" Conducteur volledig van zijn apropos. "Maar dat zeggen ze toch altijd in Almelo?"  Én daarom kom ik daar dus ook niet vandaan!