Een intiem avondje

Wen en ik hebben deze maand een muzikale danwel spontane maand. Toen we vorige week van Lenny kwamen ( waaaaaah, wij waren bij Lenny *rent hysterisch blij zes rondje door de kamer, armen zwaaiend door de lucht*) waren we lekker aan het meebleren met de muziek op de radio. Nu kwam er ook écht superfoute muziek voorbij en riep ik enthousiast: "Ik haal jou volgende week wel op en dan neem ik die cd's mee, kunnen we mooi onze stemmen opwarmen!" Dus zo gebeurde het dat ik gister Wen ophaalde, ze bij me in de auto stapte en ze zei: "Nee Giet! Je hebt écht twee cd's!" Niet veel later blerden we schaamteloos mee, zo zijn wij!

We bleken uiteindelijk nog mooi op tijd bij Atak te zijn. Daar maar in de gang staan kletsen en wachten. Rond acht uur ging de kleine zaal open. "Wen," sprak Giet ongelovig. De kleine zaal was écht een kleine zaal. Tijdens het voorprogramma, Inge van Calkar die ik al twee keer eerder mocht zien, bedacht ik dat ik best de hele zaal een rondje zou willen én kunnen geven. "Oh, ik vind dit echt niet kunnen, hoor!" Wij besloten alvast: dit ging een legendarische avond worden, zo één waarvan íedereen over een paar jaar gaat lopen beweren dat ze erbij zijn geweest. En dat wij dan weten dat dat helemaal niet kan, belhamels!  Voorprogramma was top!

De mannen van Van Dik Hout betraden het podium. Ze begonnen met Laarzen aan mijn voeten, Straks is het te laat *grinnik* , ik denk dat er maar weinig mensen zijn die elke keer stiekem een beetje moeten lachen om dat nummer, maar ik heb er dan ook wel verdomd goede redenen voor, hahahahaha... Helemaal in Enschede.... :-D
Lieg niet meer, Dichterbij, Alles of niets, Stap voor stap, Houten hart, Nu het licht weer schijnt op mij ( hoe kun je van dit nummer nou NIET blij worden??!! ) Iemand die me op komt halen ( oooooooh... ook zo mooi!) Formidabel.
En toen werd Stil in mij ingezet. En...ja... Nog nooit zo'n hilarische Stil in mij gehad. Niet dat die mannen iets geks deden ofzo, maar... Ik vind persoonlijk dat Wen en ik onze excuses moeten aanbieden. Wij waren écht niemand aan het uitlachen! Soms heb je gewoon momenten dat je heel hard moet lachen. Dus... sorry! Het was níet persoonlijk bedoeld!
Meer dan een ander ( toen maakte Wen toch even een paar speciale plaatjes! ik draag haar op voor een lintje) Zij maakt het verschil. Pijn... Martin had er zin an, zat op zijn praatstoel, Ben maakte het verhaal nog wat levendiger door een deel uit te beelden ( we zeiden toch al dat het een legendarische avond zou worden!) en de rest van de band stond er ook met een lach. En toen kwam Tot jij mijn liefde voelt.

 

Omdat het publiek zó leuk was, de sfeer zó intiem, de hooligans met dreigende blikken keken: "Als jullie niet terugkomen, dan... "

Dus écht niet dat ze zonder toegift gingen vertrekken en welk nummer mag zéker niet ontbreken. Jaaaaaaaaaaaaaaaaaaa.... Gun me wel je tranen en met Laat het los werd het optreden afgesloten. En daarmee ook mijn Van Dik Hout jaar, iets eerder dan ik normaal gewend ben, maar dat geeft niet. Want het was écht een topavond, de mensen die thuis zijn gebleven, weten niet wat ze gemist hebben! Ik beloof plechtig niet nog één of andere impulsieve actie te hebben en tóch ergens op te duiken ( straks komt mijn foto nog op een bordje met de tekst: "Ik mag er niet in" Dat moet je niet willen!)

En mijn Van Dik Houtjaar was ook top! Het waren iets meer optredens dan ik aan het begin van het jaar voor mogelijk hield. Het was een goed jaar, het was een mooi jaar! Iedereen die dit te gekke jaar mogelijk heeft gemaakt: dank jullie wel!

 

 

 

Op weg naar huis hadden we nog even een mooi momentje. "Weet je,Wen, <naam crewlid> heeft nog gewerkt met <naam bandlid van cd die we luisterden>" Met grote ogen keek ze me aan: " Oh, echt? Ik vin hem écht leuk." "Zei ik toch al veel langer," grinnikte ik. 



25 joar Applerock

Negen jaar geleden wist ik Wen zo gek te krijgen om mee te gaan naar Applerock. Ik moest toch minstens één keer Paperplane hebben gezien, want ja.. als je iets belooft, moet je dat ook nakomen. Wat we toen niet konden vermoeden, is dat we ze toch eigenlijk wel heel erg leuk vonden en dat het niet bij één optreden zou blijven. ( misschien lag het wel aan het jaar 2005,bedenk ik me nu, Wen en ik hebben volgend jaar namelijk meer 10jarig jubileum feestje te vieren!) En waar ik toen eerst een dag vol huisvrouwen had overleefd, deed ik gister eerst een supergezellig en mega spontaan dagje dierentuin met Hanneke ( note to her: ik vreesde voor niets... :-) Goddank!)
Gisteravond gingen we terug naar waar het allemaal begon! De kippenschuur in Espelo! We waren er rond tien uur. Geen idee welke band er op dat moment stond te spelen. De meningen waren verdeeld... ;-) Al meteen even 'hoi' gezegd, officieel ff voorgesteld ( we weten allemaal: Ik ben niet zo goed met nieuwe mensen, ik heb gewenningstijd nodig...;-) )en gekletst.

Nadat de ene band klaar was, begon de volgende band de spullen klaar te zetten. En dan denk je ineens: "Hee, die kennen we!!!"  Bleken The Fortunate Sons te zijn. Nu zie ik die eigenlijk vaak genoeg voorbij komen, maar op de één of andere manier had ik er altijd anderen bij bedacht. Terwijl ik eigenlijk ook wel wist wie ze zijn. Hersenen leggen soms rare linken. Goed.. er kwamen allemaal CRR nummers voorbij. Gaf ons dan weer het gevoel alsof we met Pasen bij ons in de feesttent stonden.

Om half twee betraden de Paperplaners het podium. Woehoe. Hierbij de setlist:
* One way wind *Softer ride * Alright, alright * I'm a believer * Ik wil jou (Blijft toch ook wel een geweldig nummer!!)* Everyone's a winner * Hey brother ( ik vind het echt zo te gek dat deze op de setlist staat!) * The oriëntal * Rock 'n Roll damnation * Hard days night * Burning bridges * Leaving on a jetplane * Sex on fire * Roadhouse blues * 500 miles * Bonnie * Zuipen met z'n allen * Rivers of babylon * Opzij, opzij * Wat zullen we drinken * Zing, vecht... * Les lacs du Connemara *Sweet Caroline

En natuurlijk kwamen ze terug voor een toegift: *Qou medley * Land van Maas en Waal * Hey Jude * The opera

Nog even wat fotosessies meegemaakt. Men vertrouwde mij zelfs met een telefoon. Nóóit doen!! Het was weer een erg geslaagde avond!! Helaas was het de allerlaatste keer in de kippenschuur, dus dat kunnen we niet meer over doen. Maar voor de rest geldt wat we negen jaar geleden besloten: wat een (te) gekke band, toffe gasten en wat een feest zetten ze er steeds neer. Ik besluit hierbij democratisch dat wij gaan voor een contractverlenging van in ieder geval een nieuwe 9 jaar!

Niels Geusebroek

In april viel het theaterboek van het Theaterhotel op de mat. Al vrijwel meteen zag ik dat Niels Geusebroek zou komen spelen. Ik dacht: "Maakt me geen bal uit wie er met me mee wil, óf er überhaupt iemand met me mee wil, maar ík ga daar gewoon lekker heen!" Want ik vind Niels leuk! En tot april had ik hem nog nooit als 'zichzelf' zien spelen, alleen twee keer over als briljante Coldplaysessie ( geweldig hoe abrupt dat logje eindigt, maar ik kan me in denken wat voor soort verhaal erachter aan kwam) Gelukkig kwamen Bevrijdingspop en Concert at Sea nog voorbij ( hoewel we daar ook een beetje liepen te hooligan-en...;-) )

Toen Tas en ik onlangs een leuk avondje uit wilden doen en per ongeluk op een Oktoberfest eindigde ( kan iedereen over komen, op zich... het gebeurt dan nét weer bij mij), vonden we dat we vaker een spontaan iets moesten doen. Dus ik zei: "Ik heb kaarten voor Niels, wil je mee?" Dat vond ze wel erg leuk! Dus zo pikte ik haar gisteravond op en gingen we richting het theater. Eerst even lekker wat drinken en daarna langzaam naar de zaal. "Wát??!! Vooraan??!!!" O... had ik dat er dan niet bij verteld? Dommie dat ik ben.

Na de eerste paar klanken van Niels was Tas om. "Hij heeft wel een mooie stem." Wat ik knikkend bevestigde. Eerst speelde hij twee nummers van zichzelf en vertelde toen waar hij naar luisterde, door geïnspireerd werd. Won't back down van Tom Petty werd ingezet. Daarna begon hij te vertellen over Silkstone en.... Waaaaah... ze speelden gewoon What's the reason. Wauw!!! Zó prachtig!
Niels begon te vertellen over het avontuur met The voice, waarna Trouble werd ingezet. Every heartbeat, Year of summer volgden en uiteindelijk sloot hij de set af met Take your time girl.

Tijdens de tweede set speelden ze allemaal eigen nummers en vertelde verder over zijn muzikale pad. "Mijn bandleden klaagden tijdens de pauze dat ik teveel praat." En ja... Niels was ook lekker uitgebreid aan het vertellen en kletsen. Dit deed ie recht uit zijn hart met een bevlogenheid... Maar ik kan me voorstellen dat als je muzikant bent, dat je dan denkt:" Doe eens een samenvatting, we willen SPEULUH!!!!" Als publiek zie en hoor je alleen maar iemand die met zoveel liefde en passie op dat podium staat.

Na de show werden er nog even cd's verkocht. "Wát kost zo'n cd tegenwoordig nog?"  Goede vraag, Tas,hahahaha... Dát gingen we dus maar even uitzoeken.. ;-)  Niels kwam nog signeren en... Ik vind Niels leuk!! Wat een toffe gast! Als je toch iemand succes gunt, is hij het wel.
Nog even lekker staan kletsen en daarna nog even wat gedronken!

Het was echt een heel erg geslaagd avondje, erg blij dat ik besloot dat ik hier heel graag heen wilde!!!