Officiële post 16 maart 2008
Bij het zien van de documentaire Een manier om thuis te komen hadden Hellie en ik een ontzettend: Waarom waren wij daar niet gevoel? We weten het antwoord, maar toch... Dat wilden we niet weer. Dus toen we weer kwamen van Alles is liefde en Hellie al thuis was, had ze mij gesmst voordat ze het door had, ik had geantwoord voordat ik het doorhad en voordat we het beiden door hadden, hadden we gewoon kaarten voor Blof & Kodo in de HMH.
Met de auto naar het station, daar ineens een stuk tekst op cd ontdekt waarvan ik niet wist dat Paskal het zong. Zag ik als een teken, haha... Hellie maakte me aan het twijfelen door te smsen: Ik stap straks bij jou in de trein, he... Nee, Hellie, ik stap bij jou in. En weer was iemand te vroeg in de trein gestapt...;) Veel heen en weer gesmst en vraag me niet hoe het kan: Ik was de kampeerwinkel vergeten. Natuurlijk moesten we daar heen!!! Ook een doel gesmst. Ja, sommige dingen moet je gewoon gedaan hebben in je leven...
Om kwart over vier liepen wij de zaak binnen ( na eerst mooi gezongen te hebben voor de medepassagiers!!) Doelbewust. Zonder gene een duikpak ( of nou ja, wetsuit, maar dat vinden wij hetzelfde) gepakt en een pashokje in. "Ik hoop dat dit ding vocht vasthoudt, want ik moet piesen,"hoorde ik in het hokje naast me. "Ik ook.. gniffel, gniffel. "Laten we zeggen: Zweeeeeeeet, niet normaal, maar het kleedt ons wel prachtig af. Hihi.
Wat gegeten. Leuk gezelschap gehad tijdens het eten. Rond kwart voor zeven de HMH in. Daar vrienden gemaakt bij de muntenautomaat. En een mooi plekje gezocht. "Hellie, krijg nou wat... Dat is mijn meneer van de Music Store!" "Neh!" "Ja!" Hellie ging drinken halen en ik hoor ineens: Almelooooooooooooooooooo... Wat is dat toch altijd Giet & de HMH? ALtijd ben ik de meestbekende bezoeker daar. Hahah..
Hellie ging wat drinken halen, kwam er een Tibetaan op het podium. Hele zaal stil. Allemaal aandacht voor die meneer. Ik werd maar ongeruster. Hellie bleef maar weg. Meneer weg, Hellie na een half uur terug. "Heb ik nog wat gemist?" Euh.. hoe legde ik dit uit. Mooi liedje werd gedraaid. Allemaal 14 april naar de winkel om de single van Ticket for Tibet te kopen. Onder andere met Bart van der Weijde( Ja, hij van Racoon)
Toen was het acht uur!! Spannend. Langzaam stroomde het podium vol. Ik heb mezelf deze week gedwongen om de DVD van Blof een aantal keer te beluisteren, anders wist ik het al wel.
Ze begonnen met een ingetogen versie van Aanzoek zonder ringen. "Wat een stem, he?" Ik onder de indruk. " En zo makkelijk hoe het er uitkomt." Hellie onder de indruk. Wij zijn verder niet jaloers op zijn zangtalent...;) Daarna werd Halverwege gespeeld. Brandende oogjes, maar ging vrij goed. "Dan is het nu tijd voor Harder dan ik hebben kan,' zei Paskal na een klein welkomstwoord waarin ie de Kododrummers met Duitsers vergeleek. Hahaha.. Ik kreeg een 'niet nu al'gevoel. Maar het ging helemaal goed. Daarna was het even tijd voor de Kododrummers. Nou mensen, impressive!!! "Hellie, besef je je wel dat het niet slim is om hier te zijn. Ik en mijn drummerscomplex" Ja, ik heb genoten.
Niet veel later meldde Paskal nog lief "wat een griezels, he? O, het is maar goed dat ze geen Nederlands kunnen" Er was een mooie afwisseling tussen Kodo, Blof en de twee partijen samen.
Op een gegeven moment mocht Norman mee Kodo-en, errug gaaf. Enne.. een stukje buik...;) Zie je niet zo vaak bij drummers he... Too bad, haha.... Hij was daarna volledig buiten adem."Ja, de Kodo-ers hebben me gevraagd of ik ook wat mee wil zingen... in het Japans" Iedereen lachen. Maar was wel tof. Hij kan goed Japans.
Mooie liedjes gehoord. Alvast voor Hellie een Hellieversie van Welkom thuis gezongen,. Stilletjes genoten van Kauwgom thee & wierook. elkaar aangekeken tijdens het megageweld van Mens. Bij dat nummer kun je niet blijven zitten. Gelukkig dachten meer mensen er zo over. Aanzoek zonder ringen nogmaals gehoord en voor Hellies moetie meegezongen..:) "Hij is mooi, he?" geconcludeerd tijdens het Round here stukje van De mooiste verliezers En over welk van de twee liedjes dat ging, doet er dan ook helemaal niet meer toe. Toch weer om elke hoek gekeken, wie weet zie je het geluk wel. En verder met open mond gekeken en genoten van de Kodo.
Hellie en ik wilden de nieuwe Slagerij van Kampen worden, maar nu gaan we op Kodoles. Hebben binnen no time maatje 34!!!
Het was écht geweldig!! Snel maar weer eens over doen!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten