Officiële post 17 februari
1 januari, een uur of vier
"19 Februari was het toch?" Giet kijkt paps verbaasd aan. "Euh. Nee... De 17de." "Maar ik ging mee," zegt broer. " Niets d'r van. Ik ga mee!" Giet valt van haar stoel.
Een week of twee geleden
"Daar ga je heen, hoor." "Niet, we gaan toch naar Guus."Oj.. Kon ik het over mijn hart verkrijgen... "Pap, ik heb nooit gezegd dat we naar Guus gaan. Van Dik Hout komt in het theater." "Doar goa ik nie heen." "Jawel, nu wel, Mannie heeft nu al wat anders." En onder het motto: "Interesseer je toch eens voor waar ik altijd heen ga.." werd ie meegesleurd.
Vanavond, een uur of zes
"Moet ik dan in mijn beste pak?" "Nee, gewoon een goede spijkerbroek."
Rond zeven uur waren we bij Wen. Naar het theater gereden. Paps was al wat gekalmeerd.
Om iets voor acht waren we in de zaal. Wij zouden wij niet zijn als we weer op de verkeerde rij gaan zitten. Rij B klinkt als de tweede rij, nou.. Het was de voorste. Leuk voor paps...;) Die wilde niet naast me, maar moest ie wel, hahaha...
Nou... De eerste helft ging helemaal leuk. Paps zat me daar ( bijna) met open mond naar het podium te staren, af en toe te lachen, de reden ging ook langs ons heen. Een grote glimlach.
De tweede helft riep ie enthousiast: "Dat is hem, he."Mams schaamde zich dood. "Ja, pap, dat is hem." Wen en ik hadden wel dikke skik om paps. De beste man deed goed mee. "Nu ga ik nie meer zitten, hoor."Ja.. Hij was enthousiaster dan wij.
Na jaren vooroordelen te hebben gehad, is zijn conclusie: Viel me niets tegen. Nee, dat hebben wij gezien. Hahaha..
Geen opmerkingen:
Een reactie posten