Soms heb je echt totaal geen inspiratie. Dan staar je naar je scherm en er komt maar niets. Een andere keer denk je: Dit worden minstens 6 A-tjes. Zo gaat het ook met titels. Soms lijkt alles nergens op te slaan. Een andere keer weet je er ik weet niet hoeveel. Gister riep ik heel enthousiast: Dxc3xadt wordt de titel voor mijn logje morgen, nadat ik had gezegd: "Dit is xc3xa9cht een grap"Wel op je meestGiets lezen,he. Dus stel je voor: Je zit op een kruk voor je uit te staren en vraagt: Ken je dat gevoel dat je ergens bent,maar toch ook niet en dan verzucht: Dit is xc3xa9cht een grap!
Even later hoorde ik: Je schrijft zoals je praat! Voor al die mensen die dat gevoel hebben bij het lezen van mijn logjes: Sorry, dat u af en toe mijn zinnen drie keer moet lezen, maar ja... Ik ben af en toe gewoon te enthousiast en dan staan de woorden er al voordat ik ze heb nagekeken. Nogmaals sorry!
Gister had ik om vijf uur afgesproken met Jo op het station van Utrecht. Sommigen van ons zijn erg enthousiast en maken een berekeningsfoutje zodat ze een uur te vroeg op het station zijn. Anderen komen aan als een verzopen katje. Jo zat op een bankje bij het meetingpoint. Maar ja.. haar bankje was niet mijn bankje... Waar is Jo? Het melige gedoe was al begonnen..
Eerst lekker gegeten bij de pannenkoekmeneer. Goede gesprekken gehad. Veel gelachen en verzonnen. Origineel geweest ook. Ik had heus geen pannenkoek met ananas. Bij het toetje moest ik van mezelf wel iets anders nemen, toen ik de Coupe Hawai bestelde, merkte de serveerster op: "Dat is toch heel origineel?" Werden we gewoon afgeluisterd!
Daarna een tijdje bij Stairway to heaven gezeten, was ook erg gezellig.
Om iets over negen gingen we naar Next, want daar was de DubbelDutch van Dommelsch en onder het motto:"Eens zien wat zo'n sabbatical met mensen doet" gingen we daar naar Martin Buitenhuis en Ellen ten Damme kijken. We komen er binnen, stapt er een kerel op ons af, geeft een hand: "Welkom, ga lekker zitten of daar staan." Nu maak ik met Jo wel vaker rare tafereeltjes mee. Dus ik denk: Jo zal hem wel kennen. We gaan op een kruk zitten. "Wie is die man?" vraagt Jo. "Ik dacht dat jij hem kende" Zover we nog geen lachbui hadden, kwam ie toen wel. Erg gezellige boel daar.
Na een tijdje maar naar het podium gegaan. Bleek de aanhang van Ellen ten Damme groot te zijn, erg groot. Dikke sjans met die meiden daar, haha.. Giet is flexibel,past zich wel aan. Ja toch, doe nergens moeilijk over. Even later kwam Paulien er ook aan. Jujjj, de vertegenwoordiging ging goed..
Effe lekker staan kletsen met haar, goed gepraat. Over sommige dingen heb ik in de trein nog zitten denken, te lang zitten denken eigenlijk...Wachten,wachten,wachten. Om iets voor elf begon het eindelijk. Mijn weddenschap een klein beetje verloren, maar hee: Ik draai het verhaal wel zo dat ik toch gelijk heb... Jo zou Jo niet zijn als ze niet een ontzettend strakke actie zou hebben. Daarover meer misschien op Jo's log, misschien ook niet, dat weet je niet...
Mijn eigen strakke actie. Ik sta daar heel leuk te staan, staat Ellen zo half voor me en lacht toch eens ff.. ja... nou.. Wat voor lach het was, kan ik nog niet helemaal omschrijven,maar ik dacht ff niet aan die 126 mannen op mijn lijstje. Beetje knikknietjes had ik wel. Ik zei toch al dat ik heel flexibel was?
Sommige liedjes kan ik niet meer normaal horen. Net was Don't you want me baby er op. Gevolgd door Stil in mij. Het is een complot,ik voel het!!! Er gaat iets gebeuren vandaag! Ik zal op mijn hoede zijn!
Helaas hebben we een nummer gemist, omdat het later begon dan gedacht en de NS nog steeds niet zo sociaal is om op mij te wachten. Nog ff flink gesmst met Jo. Veel te laat in mijn bed gekomen. Maar ik zit er nu nog best wakker bij op mijn stage. Straks komt de dip vast nog wel! En dat kan niet, want dan ben ik niet alert! En als dan het teken komt......
Geen opmerkingen:
Een reactie posten