Ooit was er iemand die ik kende, die vaak een gesprek voerde over het onderwerp: Tijd is relatief. Toen dach ikt: 'Ja hoor, nu weet ik het wel' En nu ook: Nu snap ik het meer dan ooit.
Vraag me niet: Wat doe je over tien jaar? Ik voel de botoxbehandelingen spontaan opkomen en ik denk: Tien jaar? Weet je hoe oud ik dan ben? Ik heb geen flauw idee wat er allemaal op mijn pad zal komen. Ik weet niet eens wat ik over tien maanden doen, dus begin niet over de toekomstplaatjes van over tien jaar.
Vraag me: " Wat deed je vandaag tien jaar geleden? Wat droeg je? Wat voor weer was het? Hoe voelde je je?" Ik kijk je met een glimlach aan en vraag je of het écht werkelijk al tien jaar geleden is. Tien jaar is lang, zo voelt het echt niet. Het voelt als een paar jaar geleden.
Tien jaar geleden stond ik in het Muziekcentrum in Enschede. Een beetje verbaasd kijkend om me heen. Niet echt wetend wat er nou om me heen gebeurde. Wel geteld één liedje kennende, maar dat maakte niet uit. Een beetje brutaal en totaal niet wetende dat ik hen vaker zou bezoeken. Helemaal niet tien jaar later nog. Of dat ik de enige van de zes zou zijn, die zou blijven. Niet wetend dat ik zoveel lieve mensjes zou ontmoeten, sommige vertrokken en andere lieverds bleven. Stomme mensen kwam ik tegen, integrerende, vage, boeiende mensen. Ze kwamen allemaal op mijn pad, liepen me omver, lieten zich door mij van de wegdrukken, liepen met me mee of passeerden me met een glimlach.
Het is lang genoeg om zo'n beetje alle emoties meegemaakt te hebben. Ontzettend gelukkig, teleurgesteld, verliefd, blij, boos, haast ontroostbaar.
Genoeg mooie momenten met geweldige mensen. En veel van deze momenten voelen hooguit als een jaar geleden. Wie gelooft nu dat het toch echt al vijf jaar is geleden dat iemand verschrikt zei: " Als dat alarm afgaat, he, dan is het mijn haar!"? En de volgende dag als Zijltje opstaan;-) De gastenboekmeeting, de eerste keer Paradiso, genante opmerkingen..
Laten we vandaag de hele dag vieren dat Giet tien VDHjaartjes oud is geworden. Van een meisje aan het begin van de puberteit tot waar ik nu sta, een ( soort van) volwassen vrouw. (nee, ik blijf een meisje!). Van het krijgen van een rode kop en vinden wat zij vinden tot de discussie durven aangaan en het niet altijd met ze eens zijn. Alle fases waren zij erbij, was een groot deel van jullie erbij. Elk moment liet zich samenvatten door een nummer of alleen een zin.
En wie jarig is, mag een verlanglijstje hebben. Dus.... Verlegen kijk ik jullie aan en vraag zachtjes: Lieve mensjes, blijven jullie de komende tien jaar ook in mijn buurt om samen stomme dingen, grappige dingen, serieuze dingen te beleven?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten