Een tijdje geleden kreeg ik van Renate een smsje of ik zin had om mee te gaan naar Doe Maar. Nou euh.. Acht jaar geleden was me dat het feestje wel, dus... Veel twijfel was er niet. Tot een paar weken geleden... Maar zoals vaker gemerkt de laatste tijd heb ik lieve vriendjes en werd vorige week de knoop door gehakt om toch mee te gaan.
"Jij hebt toch helemaal niets met Doe Maar," zei broer vrijdag. "Ik was xc3¡l twee toen ze uit elkaar gingen, dus of ik wat met Doe Maar heb." "Jij hebt toch niets met Doe Maar, " zei ie nogmaals. En deze redenering is nie heel netjes, dat weet ik, maar wel ontzettend waar. " Acht jaar geleden was ik er ook en een dag later hadden we de vuurwerkramp, dus of ik wat met Doe Maar heb." Broer gaf de strijd op.
Zaterdag rond elf uur vertrokken richting Renate. Bij haar even lekker gezeten en na een half uurtje richting Rotterdam gereden. Paar druppels onderweg. Alles wat 's middags valt, blijft 's avonds weg, moet je maar denken. Leuke parkeerplaats gezocht. Optreden moest nog komen, maar ik wist al wat ik na de tijd ging doen. Hahaha...
Onderweg had ik al een berichie van Jo of ik nog kwam. Aber naturlich. En ja.. het is de vraag of je elkaar dan op het eind van de avond ergens treft. Nou, we zagen haar, Marnix en Jessica toch al best snel staan. Zij hadden dan weer gezelschap van een mevrouw die, naar ik vermoed, xc3xb3f in de reisbranche werkt of een carriere als reisleidster gemist heeft. Pfff.. vermoeiend mevrouwtje. Net als de stewards, ook vermoeiende mannen. Hebben zo'n pakkie aan en voelen zich meteen twintig keer zo belangrijk. Maar Giet blijft Giet, lief lachen en ze o-zo-gelijk geven, whahaha... (not!)
Om vijf uur ging de poort open. Ren, Gietje, ren!!! Woehoe... Ik ging als een speer achter Marnix aan op mien mooie Dr. Martens, die ik voor de gelegenheid weer eens uit de kast had gehaald. Nu vind ik hardlopen eigenlijk een stomme sport, komt meer door mezelf hoor. Dus toen ik zag dat ik wel een mooie voorsprong had, deed ik het wat rustiger aan. Mezelf in the crowd gegooid en mijn linkerarm getoond. Waar dat nou weer goed voor was? Nou ja, bandje voor eerste vak was binnen, dus het feestje kon beginnen, want we hadden alle vijf een bandje!!!!
Om kwart voor zeven begon de New Cool Collective. En ja.. ik vond dat dus echt leuk. Ik miste alleen nog de hangmat en de mojito... Hxc3xa9xc3xa9rlijk!! Voor mensen die altijd verhaaltjes in hun hoofd hebben ( en nee, niet gek zijn) is dat gewoon geweldig, je zit zo op een tropisch eiland.
Daarna kwam Wouter Hamel, had ik persoonlijk als eerste gedaan en dan de NCC. Maar ik had daar een theorie over, haha.. Niet dat ie slecht is, absoluut niet, snap dat ie het nieuwe grote talent wordt genoemd, maar het is gewoon niet mijn talent...
Rond negenen werd het pas mooi natuurlijk. De mannen betraden het podium, hadden de rollators achter het podium staan, zoals Hennie dat zo mooi zei. De sfeer zat er meteen in met Doe maar net alsof . En ja.. Als je dan vraagt wat is het geweldigste nummer geweest? Euh... Ik denk altijd dat Belle Helene mijn favo is, maar dan hoor ik Pa en dan vind ik die toch ook wel heel erg goed. Spelen ze Je loopt je lul achterna vind ik die ook geweldig. Bij dit nummer had ik trouwens een ontzettende lachstuip. En nee.. geen puberale ofzo, omdat ie lul zingt, die periode heb ik gehad, maar omdat ik een ontdekking deed. Twee weken geleden had ik in die toko namelijk ook gesprek over wat ik mooi vind bij een man... Gister ontdekte ik weer een puntje... Ik denk ook wel dat ik stiekem eigenlijk verliefd ben op Hennie Vrienten, sssst, niet doorvertellen hoor. Is een goed bewaard geheim!! ( En ik hoor Jo nu weer zeggen: "Giet, die man had je vader kunnen zijn!!" "Dus?") Tijd genoeg vind ik prachtig, om te zwijgen over Bij elkaar en dan heb ik het nog niet eens gehad over al die andere nummers.
Verdere hoogtepunten waren: De man die o-zo-vrolijk ineens over het podium hupste en die steward voor was, de apostel met zijn geweldige verhalen en al die andere geweldige mensen.
Gelukkig durven de mannen nu niet meer te zeggen dat De laatste keer ook echt de laatste keer is, ze geloven zichzelf niet meer...;)
Na het optreden door naar het volgende: De Mac, hahaha.. Probeer dus niet bij de Mac, de MacNacho te bestellen, want ze kijken je aan alsof je van Mars komt. Dan ga je uitbeelden ( ja, zo ben ik) "Oooooooooooooooh, de El Nacho" Giet dacht: Nu breekt mijn klomp. Weer lief gelachen... Ja, die ja.... Met onze bestelling naar de auto gelopen, daar beleefden we nog een avontuur op zich, haha.. Maar wijselijk hou ik mijn mond. Recensie over de nacho: Volgende keer bestel ik er drie!
Gezellige meezingreis naar huis gehad ( ik vermoed dat Renate mij noooooit meer ergens mee naar toe vraagt als de reis per auto is..;)) Laatste stukje alleen verder gereden... En daarna moe, maar zeer voldaan in mijn bedje gekropen.
De foto's zijn natuurlijk mede mogelijk gemaakt door Jo en Marnix, zij die goed zijn in drijven...;P
Geen opmerkingen:
Een reactie posten