Vorige week vroeg broer of ik misschien iemand anders zou kunnen vinden voor het derde kaartje van Frank Boeyen. Het was niet zeker of hij zou kunnen. Aangezien hij naar Zwitserland zou moeten. Zoektocht werd gestart. Hmm.. Wie wilde en kon ermee. Uiteindelijk vonden we de redding in mijn tante.
Gister eerst mijn tante opgehaald. Ze wist totaal niet wat ze moest verwachten. Dus dat ging nog leuk worden. Voor het eerst namen we de goede route, bleek de weg te zijn afgezet... Hadden wij weer, maar goed.. Zelfs met de omweg waren we ruim op tijd.
Kwamen we het theater binnen, hingen er allemaal hartjes. Dan kijk je toch raar op. Navraag leerde ons dat het gister De dag van de hartstocht was.... ( Iemand iets van gemerkt of meegekregen?)
Effe lekker koffie gedronken en toen naar de zaal gegaan.
Om iets over acht gingen de gordijnen open. En toen gebeurde er iets waar ik mezelf mee verbaasde. Eerst speelden de pianomeneer ( zoals ie later door iemand in het publiek en later door Frank werd genoemd) en de bassist een stuk. Frank kwam op en waar het vandaan kwam: geen idee.. Maar ik kreeg spontaan waterige ogen. Nu vind ik het wel een intrigerende man, maar... Nee, dit hadden we nooit eerder bij Frank.
Natuurlijk was het helemaal geweldig. Mooie nieuwe liedjes, prachtige oude nummers. Na de eerste twee nummers kwam er een meneer bij."Welkom, gaat u zitten. Ik heb twee nummers gepeeld."Begon ie een heel verhaal. Het publiek was erg enthousiast. Na een nummer riep een vrouw enthousiast:"Nog een keer." Frank verbaasd en toen schoot ie in de lach, wat niet echt meer ophield.
In de pauze zat ik naar de foto's aan de muur te kijken. En nu heb ik foto's al vaak gezien, maar gister was het:"Mam, is dat Peter Heerschop? Die er naast lijkt wel op Viggo, of niet?" Dat soort dingen ontdek ik al na een paar jaar.
Na de pauze was het ook weer genieten. Twee toegiften! Omdat wij leuk publiek waren, toch Jo?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten