Alles wat naar boven drijft, deel 4



Uit twee delen zou deze serie bestaan: Hengelo en Zwolle. Meer niet, echt niet. Twee optredens is genoeg. Die periode van tig keer gaan, heb ik toch wel gehad. En toen vond daar
de hysterische avond  plaats. Bij de naborrel, goed: nakoffie, want ik moest nog weer héééééééé-le-maal terug naar huis die nacht, waren we leuke plannen aan het bedenken. De tour kwam ter sprake en eigenlijk waren Daan en ik het er al vrij snel over eens: Eigenlijk zou het wel heel erg leuk zijn om naar Tivoli te gaan. Het laatste optreden van de tour wordt toch niet zomaar in een leuke zaal gespeeld, wel? Daar moet een achterliggende gedacht bij horen. Die week werd er heel wat afgeappt tussen Dennis, Daan en mij, écht achterlijk veel! En aan het einde van de week waren we eruit: de kaarten voor Tivoli waren een feit. Waarmee ook meteen de chantage naar Dennis ( sowwie, he, Dennis!)

Nog even de discussie: trein of auto ( "Giet, als je met de trein gaat, kunnen we niet gezellig nakletsen." Ik ben ook wel zo snel over te halen,he)  Gister vanuit mijn werk richting Utrecht gereden. Ik vond zowaar de parkeergarage ( hiep hiep voor mij!) en richting Tivoli gelopen. In de verte zag ik Dennis en Daan al staan.  Wat dichterbij zag ik Corrie ook al zitten en nog veel dichterbij speelde het volgende zich af: Eén van de twee van het duo Dennis en Daan was lichtelijk in paniek en de ander had é-nór-me lol. Laten we zeggen: waren de gebeurtenissen andersom geweest, had er vast iemand in de gracht gelegen.
Nu maakte Daan mij al weken blij met: "Om de hoek zit echt een goede Surinamer. Eten we daar wat." Problemen los je heel makkelijk op: "Kom, we gaan eerst eten! Je moet goed eten, dan ziet het er straks allemaal weer anders uit." Terwijl Simona zich net bij ons had gevoegd, liepen we naar de Surinamer. Drie kleine kleutertjes op een rij daar aan die tafel, lekker aan het smullen.
Vorige week kregen ze me dus tien seconden stil door ineens te verschijnen in Hedon. Gister tijdens het eten waren ze weer zo lief: "Geef haar nou die ceedeeheeeeeee" In hun megacollectie hadden Daan en Dennis een single dubbel en ik was de lucky bitch die de dubbele single mocht hebben. ( liehief!!!)
En dan denk je dat die krengen dan wel klaar zijn, maar nee hoor... Wij zijn inmiddels terug in Tivoli( waar inmiddels veel meer lieve mensen bij waren gekomen) . "O, Giet, ik heb nog wat voor je." En hoppa... daar kwam een triangel uit de tas. Wij hadden laatst dus besloten dat we maar het theater in moeten. Waarschijnlijk hebben zij op het podium dan de grootste lol, maar hee.. dat zijn kleine details, we gaan niet op alle slakken zout leggen, zeg! Ik wilde dan graag op een valse triangel spelen. Nu rijst dus de vraag bij mij: Als je maar vaak genoeg op zo'n ding blijft rammen, wordt ie dan vanzelf vals?

Omdat Daan en Dennis nog even wat te doen hadden, werd ik geïnstrueerd: " 'Gewoon' bij Menno en Marisca gaan staan." Dat moest mij nog wel lukken. Niet veel later kwamen Daan en Dennis ook de zaal in en wat ons betreft kon het feest beginnen.

Het voorprogramma werd verzorgd door Anny. Ooit eens zangeres van Leaf. Tja... wat zal ik over haar zeggen. Had zij de helft zachter gezongen, was er nog een megageluid uit die strot gekomen. Pffff... Dat is niet grappig! Stond ik daar weer dik jaloers te zijn, dan besluit ik maar gewoon: Ik mag haar niet! ( Is het niet een beetje onredelijk om iemand niet te mogen enkel en alleen omdat ze ergens verdomd goed in is en jij dat ook wel zou willen? Ja.. natuurlijk is dat onredelijk, maar er zijn dagen dat het best fijn is om eens megaonredelijk te zijn!)
Nee, ze was super! Zaten wel een paar topnummers bij, was echt niet vervelend om dit als voorprogramma te hebben.

Om 21.15 uur kwam Van Dik Hout op.

* We gaan voor dit moment
* Straks is het te laat
* Lieg niet meer
* Stap voor stap

En tóen speelde er voor onze ogen iets af: Als je tour ten einde is, moet je je fans toch bezig houden. Wij waren getuigen van Wie is de mol, de VDH editie. Een waar mollenmoment. Volgens de setlist zou Mijn houten hart worden gespeeld, maar die kwam niet!! Het werd Alles of niets. Hmmm.. ik zet nu nog even in op drie verschillende mollen.

* Alles of niets dus... ( "Dennis, hij knalt hem er nu in voor jou, oké... nu dan.... nee, nu echt."  
*  Mijn houten hart
*  Half zeven
*  Nu het licht weer schijnt op mij ( Trots op jou,Daan... ;-))
*  Iemand die me op komt halen
*  De stilte valt zo hard
*  Formidabel
* Stil in mij
* Zij maakt het verschil
* Meer dan een ander
* Laarzen aan mijn voeten ( Werd gister uitgeroepen tot tóch wel het beste nummer, wat Dennis betreft. Hij kan ermee leven als ze alleen dit nummer tijdens een optreden spelen. Gewoon zestien keer Laarzen... Ik kan er ook mee leven, met een kleine kanttekening dat dan Overal geweest even de boel onderbreekt)
* Tot jij mijn liefde voelt

Toegift
* Gun me wel je tranen

Nu de tour ten einde is, kan ik het wel schaamteloos bekennen. Vroeger, de helft van mijn leven geleden, toen mijn foto nog in het woordenboek onder 'lief' en 'schattig' te vinden was. Lief, schattig én puber! In die tijd maakten we VDHtop 5-jes: Wie is de leukste VDH-er? Ik ging altijd in onderhandeling: "Mag ík er ook twee op één?" of: "Doet de crew ook mee? Ja, he.. crew doet mee, he... die horen er ook bij, hoor." Verongelijkte blik op. Doe dan je best maar eens om dan te zeggen: "Nee Giet, er mag er maar één op de eerste plek en de crew doet niet mee!" Maar stel... Je zou tijdens Gun me wel je tranen ineens naast me opduiken en zeggen: "Giet, maak nu nog één keer, gewoon om het af te leren, een VDH top 6" Onmogelijke opgave. "Mogen ze ook gewoon alle zes op één?"*trekt liefste blik* Gewoon lichtelijk verliefd, op ze allemaal, evenveel! ( en dan zou ik daar zeker ook nog ergens in die top 6 de crew moeten proppen, ón-mén-se-lijk!)
Hoewel ik een megazwak voor dat nummer heb en het nog heel lang op de setlist wil hebben, kan dat na deze betekenis natuurlijk niet meer,he? Welke kant moet ik dan opkijken? Ik zou bij de eerste klank al beginnen te blozen. Ach ja.. je moet ook plasmomenten hebben... ;-)

* Pijn
* Laat het los

Daarmee kwam er een einde aan een heerlijke tour. Je zou toch als een ware hooligan willen gillen: "REPRISE!!!! "
Daan was weer eens superlief en ging nog een cd voor iemand halen. Ondertussen stond ik leuk te kletsen en nieuwe mensen te leren kennen, erg gezellig. Terwijl mensen een goede poging deden om handtekeningen en foto's te scoren, dacht ik: "Neeejjjjjj"  Ik zag ook een fotomomentje!!! Ik móest, zou, wilde, eiste stampvoetend een fotomoment. Om terug te komen op lief en schattig.... Daar stond dus gewoon iemand die ik ook zo in de top 5 plaatste, hoor. Dus in plaats van dat je aan bandleden vraagt of je met ze op de foto mag, zeg je tegen ze: "Ik wil met hem op de foto" ( later zullen mensen hoofdschuddend zeggen: "Ja, Giet... Die was altijd al een beetje anders dan de rest") Band regelt deel 1, het was natuurlijk dat ik door Gun me al je tranen lichtelijk verliefd was, anders was ik het daar wel geworden, is toch liehief?? Hoewel.. ze kwamen daar met beschuldigingen, dat zég je toch niet?? ..;-) Corrie regelde deel 2, Simona maakte het af en Giet kan nu weer een krulletje in haar grote VDHboek zetten achter: Op de foto met Mark!! Woehoe!!!

En dan blijkt: Tivoli Oudegracht gaat dicht. Het eerste optreden dat ik er zag was er één van VDH en het laatste optreden is er ook één van VDH geworden. Terugkomend op de vraag: het allerlaatste optreden van de tour wordt toch niet zomaar in een leuke zaal gespeeld? Nee... dat was niet zomaar. Dit was een prachtig afscheid, een terugblik, een finale van Tivoli. Tivoli zou ook zomaar een persoonlijk synoniem van 'zeer grote glimlach' kunnen zijn.