Eigenlijk begon het maandag als lichtelijk grapje. Op Twitter vroeg ik: "Wie gaat ermee?" Paulien reageerde vrij snel: "Ik!" Ja... en dan moet het doorgaan ook, he. Dus zo stapte ik gistermiddag in de trein. Toen ik net station Hilversum uitliep, kwam de meest toffe auto van het ganse land er ook net aan. Is dat timing of niet. Een kleine tour door Hilversum gekregen, de auto geparkeerd en daarna naar de Vorstin gelopen. Daar werd Tros Muziekcafé opgenomen. De deuren waren al open, dus we konden mooi naar binnenlopen en een leuk plekkie zoeken. Ondertussen kreeg ik van Paulien allemaal leuke weetjes over de Vorstin te horen, want daar heeft ze nog als vrijwilligster gewerkt. Nu hadden we sowieso wel heel erg leuke gesprekken.
Tros Muziekcafé begon met een optreden van Tim van Tol. Wij zijn zonder twijfel fan geworden. Wat een fijne stem heeft die vent. Dat ie dan iemand op een contrabas in de band heeft, vinden wij bonuspunten waard. Laten we prachtige tattoo's nog achterwege. Laten we zeggen: wij hebben ons niet verveeld. Mede ook door de mensen naast ons waar sommige mensen lichtelijk recalcitrant van werden. Gelukkig had ik mijn oortjes goed beschermd...;-)
Pam Feather trad nog op. Daarover trokken we de conclusie: Het is gewoon de dochter van de zangeres van Spargo.
Even een rookpauze en daarna weer naar binnen. "Oew, Giet, ik zie ze al!" Haha.. Dus we zochten een mooi plekje in de zaal, waar we goed konden genieten. Het tweede uur van Tros Muziekcafé stond geheel in het teken van Van Dik Hout De mannen begonnen met We gaan voor dit moment. En oooow... ik ben zo'n slecht wijf, he... Ik heb weer geen flauw idee wat in welke volgorde kwam... Ik denk dat ze Lieg niet meer deden en Iemand die me op komt halen. Daarna kwam er een interviewmomentje voor Martin. Paulien en ik moesten even echt heel hard lachen, hebben we verder niet heel erg gedaan die middag. Maar de man,die zo half tussen ons in stond, draait zich om en vraagt of ie iets verkeerds heeft gezegd. Mij mocht je wegvegen! Tijdens het interview prachtige analyses gedaan. Zijn wij ook voor in te huren..:-)
Er werden weer drie nummers gespeeld. Ik denk dat ze Straks is het te laat wel hebben gedaan, kan ook best in het eerste blokje hebben gezeten. Ik weet het niet. Nu het licht weer schijnt op mij en Alles of niets. Weer een interviewtje, waarbij sommige bandleden goed mee leken te denken over de hoogtepunten van 20 jaar Van Dik Hout.
Tot jij mijn liefde voelt, Wrakhout... Ja... dat is zo'n liedje waarbij ik dus altijd ( ik heb het album natuurlijk ook al wel 12 dagen in mijn bezit,dan mag je spreken over altijd) pas bij het refrein ontdek welk nummer het nou is. Dan wil ik hierbij nog even zeggen: waar ik gister liedje 3 zei, bedoel ik het vierde nummer *stop de tijd, ik wil graag vier jokers inzetten* Om vervolgens nog een schattig moment te hebben: "Oeh ja, deze ken ik" zei ik enthousiast, toen Patrick op de toetsen ramde. En nee, ik was niet op Formidable gekomen...
Omdat er nog wat tijd over was, mochten de mannen nog wat spelen. Het werd, verrassend genoeg...;-), Stil in mij. Ja... Misschien moeten we dat moment maar gewoon wissen, hoor. Ik blijf bij mijn standpunt: Paulien, was voor jou bedoeld! Jij zag meer dan ik. Er was ruimte voor nog een liedje: Laat het los werd gespeeld en toen was het zes uur. Dan kun je nog leuk klappen, maar als je van de zender bent, telt niets meer. Wat een teleurstelling.
Nog even wat gedronken, wat ge-woehoe't, woehoe nooit zomaar enkel en alleen omdat iemand enthousiast is. Verder zeg ik niets, zoals ik ook niets zeg over squats of over vliegende friet. Ik hoor Paulien nog vol verbazing zeggen: "Giet, hoe krijg je het voor elkaar?" Ja... als ik dat zelf toch eens zou weten.
Kortom: het was weer een zeer geslaagd, gezellig, enerverend middagje. Daar kunnen we er wel meer van hebben!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten