We hebben allemaal onze mond vol over eerlijkheid. Maar in hoeverre willen we nou daadwerkelijk dat mensen echt eerlijk tegen ons zijn. De laatste tijd merk ik vooral dat eerlijkheid nou niet echt gewaardeerd wordt.
En misschien ligt dat wel aan mijzelf. Ik doe altijd mijn best om zo aardig, zo lief mogelijk te zijn. Ook tegen mensen die nooit op mij hebben zitten wachten, deed ik altijd mijn best om aardig te zijn. Terwijl zij hun best deden om mij te laten voelen dat ik in hun wereldje niet al te gewenst was.
Je kunt niet van hen verwachten dat ze mijn goede eigenschappen zullen belichten. Nee, in tegendeel....
Na heel veel gepikt en geslikt te hebben, na ooit nog eens een ultinatum te hebben gesteld en daarbij dan nog weer degene te zijn geweest,die water bij de wijn deed, omdat ik niet van gedoe hou. Omdat ik dan weer de lieve vrede wilde bewaren en dus gingen er weer wat druppeltjes in mijn emmertje.
Gister bleek ik dus niet teleur te stellen: Ik zei wat meerdere mensen dachten en wat anderen niet wilden horen. Als er over jou meer negatieve dingen worden verteld dan positieve. Als mensen verhalen filteren in hun eigen voordeel en nóóit vertellen wat hun eigen aandeel in een situatie is geweest: Ja... dan stelde ik gister dus inderdaad niet teleur. Zie maar: het is gewoon een kleine heks.
En het meest jammer is dan nog dat als mensen verder kijken dan hun neus lang is, dat men wel weet dat ik geen onzin verkocht, dat ik nog aan hun kant heb gestaan.
Hoeveel eerlijkheid wil een mens daadwerkelijk? Ik hoef het antwoord niet te weten, ik hoef geen 'sorry' van mensen die dat woord toch nooit gebruiken. Ik wil geen, ook al is het een ietsiepietsie, gelijk van mensen bij wie alles toch altijd aan iets of iemand anders liggen.
Ik kan alleen maar hopen dat mensen naar zichzelf toe eens wat eerlijker zouden zijn en dat men zich beseft dat er aan een verhaal meerdere kanten zitten, dat iets niet zwart of wit is, maar dat er ook zoiets als grijs is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten